JAMES ELROY…

…..Η σύγχρονη ζωή με κάνει να πλήττω. Η σάτιρα με εκνευρίζει. Το ίδιο και η ειρωνεία, ο μηδενισμός, η δυνατή και αποσπασματική μουσική. Ακόμα και η αγιοποίηση του ροκ εν ρολ καταντά παιδαριώδης. Δεν μπορώ να δεχθώ την ισχύ του ροκ όταν υπάρχουν η κλασική μουσική και η τζαz…..

PAUL SIMON…Ξεκίνησε μαζί τον Presley και συνεχίζει…

Από τον Γιάννη Πετρίδη

Η παρουσία καλλιτεχνών που είναι ηλικιακά γύρω στα 70 και κινούνται στον χώρο της μουσικής στα καθημερινά μας δρώμενα, πραγματικά είναι παραπάνω από εντυπωσιακή.

Πιστεύω ότι η όλη κατάσταση θυμίζει τις εποχές που κυριαρχούσε αυτό που σήμερα αποκαλούμε κλασική μουσική κι έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν έχουν αλλάξει ουσιαστικά και πολλά πράγματα στη μουσική που ακούμε εδώ και σχεδόν 70 χρόνια.

Περνάμε λοιπόν τη φάση όπου αρκετά από τα ακούσματα που παρουσιάστηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του ‘30 εντάσσονται σταδιακά στον χώρο της κλασικής μουσικής, χωρίς απαραίτητα να ταιριάζουν ηχητικά απολύτως με αυτό που πιστεύουν αρκετοί, τουλάχιστον στην Ελλάδα, ότι προσδιορίζει τον χώρο.

Ο Paul Simon έχει πίσω του 52 χρόνια και όμως παραμένει δημιουργικός, όπως σε ανάλογη ηλικία έγραφαν μουσική αρκετοί μεγάλοι συνθέτες στους προηγούμενους αιώνες.

Ξεκίνησε το 1957, σε ηλικία μόλις 16 ετών, ως μέλος του ντουέτου Tom & Jerry, αλλά ουσιαστικά στα μέσα της δεκαετίας του ‘60, με τη συνεργασία του με τον Art Garfunkel στο ντουέτο Simon and Garfunkel, μας έκαναν γνωστό τον αρμονικό ήχο που μας χάρισε η συνεργασία τους μέχρι το τέλος της το 1970, που διαλύθηκαν, παρότι περιστασιακά συνεργάστηκαν, κυρίως σε συναυλίες, τα επόμενα χρόνια.

Με τον Garfunkel τραγούδησαν για πρώτη φορά μαζί σε ηλικία 13 ετών σε μία σχολική παράσταση του θεατρικού έργου Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Λίγους μήνες αργότερα θα φτιάξουν και το πρώτο τους a capella συγκρότημα με τις αδελφές Ida και Angel Pelligrini.

Ο ήχος που παρουσίασαν ως ντουέτο με τα ονόματά τους, ήταν βασισμένος στη φολκ μουσική που είχαν ηχογραφήσει παλαιότερα καλλιτέχνες όπως οι Pete Seeger, Weavers, Peter, Paul and Mary, ο Bob Dylan,αλλά και καλλιτέχνες από τον χώρο του ροκ, όπως οι Everly Brothers, στα φωνητικά των οποίων στηρίχτηκε και ο δικός τους ήχος. Οσο για την κιθάρα που διάλεξε σαν όργανο ο Simon, αυτό οφείλεται στην επιρροή που δέχτηκε από τον Elvis Presley που κυριαρχούσε στη δεκαετία του ‘50, όταν ο Paul μάζευε εμπειρίες από τους μουσικούς που άκουγε και παρακολουθούσε στην τηλεόραση, όπως οι περισσότεροι από τους νέους της εποχής.

Αλλες σημαντικές επιρροές του, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, ήταν το μαύρο ντουέτο Robert and Johnny, ο Chuck Berry, με το Maybellene να είναι το αγαπημένο του τραγούδι και στη μελωδία του να βασίζονται στη συνέχεια αρκετές από τις μετέπειτα, προσωπικές κυρίως, επιτυχίες του, ενώ το Earth Angel των Penguins ήταν το τραγούδι που του άνοιξε τον μαγευτικό κόσμο των συγκροτημάτων από τον χώρο της μουσικής Doo-Wop. Αργότερα θα αντλήσει ιδέες και από την μουσική του Antonio Carlos Jobim.

Στη δεκαετία του ‘60, οι δύο φίλοι, μαζί με τους Beatles και Bob Dylan, δημιούργησαν ένα νέο μουσικό κύμα με πιο ενεργό συμμετοχή των συνθετών στην καθημερινή ζωή της εποχής, που περιέγραφαν μέσα από τα τραγούδια τους προσωπικές εμπειρίες, και ήταν αυτοί που θα οδηγήσουν τα ακούσματα και τις προτιμήσεις του κόσμου, όχι μόνον εκείνης της συγκεκριμένης δεκαετίας, αλλά και μέχρι τη σημερινή εποχή.

Το παράξενο είναι ότι όταν οι Simon & Garfunkel ηχογράφησαν το άλμπουμ Wednesday Morning 3 Α.Μ., το 1964, τίποτα δεν προδίκαζε την επιτυχία που θα ακολουθούσε, και ο Paul Simon εγκατέλειψε την Αμερική και δοκίμασε να πετύχει στη Βρετανία, όπου εκείνη την περίοδο η μουσική επανάσταση των Βρετανών καλλιτεχνών ήταν στο αποκορύφωμά της και πόλος έλξης για όλους τους μουσικούς.

Το 1965 όμως η Αμερική ανοίγει τον δρόμο για τα κιθαριστικά συγκροτήματα του ροκ, όπως οι Byrds, που σημειώνουν επιτυχία με τραγούδια όπως το Turn! Turn! Turn!. Την ίδια εποχή οι Beatles κυκλοφορούν το We Can Work It Out με ανάλογο ήχο και έτσι ο δρόμος για το Sounds Of Silence των Simon and Garfunkel είναι ανοιχτός και ο Simon επιστρέφει εσπευμένα από τη Βρετανία για την προώθηση του δίσκου τους.

Στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, η φόρα που είχε το ντουέτο με το άλμπουμ Bridge Over Troubled Water, στο οποίο υπάρχει και η μεγάλη ομώνυμη επιτυχία, βοηθάει τον Simon να αρχίσει την πετυχημένη προσωπική του καριέρα με το άλμπουμ του Paul Simon, στο οποίο υπάρχουν χαρακτηριστικά τραγούδια της προσωπικής του καριέρας, όπως τα Mother And Child Reunion, Me And Julio Down By The Schoolyard και το Duncan.

Εναν χρόνο αργότερα, το 1973, θα κυκλοφορήσει ένα ακόμα σημαντικό άλμπουμ, με τίτλο There Goes Rhymin’ Simon, στο οποίο υπάρχουν εξίσου σημαντικά τραγούδια, όπως τα Love Me Like Α Rock,Take Me Το The Mardi Grass, American Tune και Tenderness.

Το 1975 κυκλοφορεί το Still Crazy After All These Years, στο οποίο, εκτός από το ομώνυμο τραγούδι, υπάρχει και το 50 Ways Το Leave Your Lover.

Η δεκαετία του ‘80 τον βρίσκει αρκετά ανανεωμένο και στο άλμπουμ Hearts And Bones του 1983, συνεργάζεται με ονόματα όπως ο Nile Rodgers των Chic από τον χώρο της χορευτικής μουσικής και ο μινιμαλιστής Philip Glass.

Η πραγματική τομή στη μουσική του θα γίνει όμως το 1986 με το άλμπουμ Graceland στο οποίο θα παρουσιάσει τη συνεργασία του με μία ομάδα σημαντικών μουσικών από την Νότια Αφρική, δημιουργώντας μία νέα κατάσταση στη διεθνή δισκογραφία, η οποία θα οδηγήσει σε αρκετές ανάλογες συνεργασίες από άλλους ροκ καλλιτέχνες της εποχής. Παράλληλα θα πετύχει το να είναι ένας από τους ελάχιστους συνθέτες-ερμηνευτές που θα καταφέρουν να ξεπεράσουν ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό τους και ύστερα από 30 χρόνια καλλιτεχνικής πορείας θα ανοίξουν νέους ορίζοντες στη μουσική καινοτομώντας με τη δημιουργία νέων ακουσμάτων και οδηγώντας στην εξάπλωση της λεγόμενης World μουσικής.

Το 1969 είχε κάνει την πρώτη του προσπάθεια σ’ αυτόν τον χώρο, με τους αγγλικούς στίχους που έγραψε στην περουβιανή μελωδία El Condor Pasa, δύο χρόνια αργότερα θα ηχογραφήσει στην Τζαμάϊκα το Mother And Child Reunion στον ρυθμό της ρέγκε, αρκετά χρόνια πριν αυτό το είδος της μουσικής γίνει δημοφιλές στις Ην. Πολιτείες.

Στον Simon αρέσει ιδιαίτερα να γράφει τραγούδια για πραγματικές ιστορίες, όπως το Still Crazy After All These Years που αρχίζει με τη φράση …συνάντησα μια παλιά μου αγάπη στο δρόμο χθες το βράδυ και με αυτό το πραγματικό περιστατικό να δημιουργήσει ένα τραγούδι. Οσο για τη μελωδία, θεωρεί σημαντικότερη στιγμή στην πορεία του τη δημιουργία του Bridge Over Troubled Water, που ήδη έχει πάρει θέση ως ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια του περασμένου αιώνα.

Από τους άλλους συνθέτες ξεχωρίζει τους Paul McCartney και Stevie Wonder, οι οποίοι, σύμφωνα με τον Simon, έγραψαν μελωδίες που συγκρίνονται με αυτές των μεγάλων συνθετών από το παρελθόν, όπως οι Cole Porter και Irving Berlin.

Η ζωή του Paul Simon είναι μία ατέλειωτη διαδρομή στη μουσική, που αρχίζει από το Doo-Wop του ‘50, περνάει από τη βρετανική έκρηξη της δεκαετίας του ‘60, το αποκορύφωμα της οποίας έζησε από κοντά στο Λονδίνο, δημιουργεί μαζί με Byrds και Dylan την έκρηξη της φολκ στην ίδια δεκαετία, φέρνει τους ήχους της Αφρικής κοντά στον δυτικό κόσμο με το Graceland του 1986, ενώ κάτι ανάλογο θα κάνει για τη βραζιλιάνικη μουσική το 1990 με το άλμπουμ Rhythm Of The Saints. Ισως σύντομα αυτός ο αιώνιος νεανίας επιστρέψει με κάτι καινούριο.

“Prince of Persia: The Sands of Time” (2010)

Από την ομάδα που έφερε την τριλογία  “‘Οι Πειρατές της Καραϊβικής’”  στη μεγάλη οθόνη, η Walt Disney Pictures και ο παραγωγός Tζέρι Μπρουκχάιμερ παρουσιάζουν την ταινία “‘Ο Πρίγκηπας της Περσίας:Η Άμμος του Χρόνου”, μια επική περιπέτεια δράσης που διαδραματίζεται στη μυστηριώδη ατμόσφαιρα της μακρινής Περσίας.

Στα βάθη της μαγευτικής αυτής χώρας, ένας πρίγκιπας (Tζέικ Γκίλενχαλ) χωρίς τη θέληση του, ενώνει τις δυνάμεις του με μια μυστηριώδη πριγκίπισσα (Τζέμα Άρτερτον) ενάντια στις δυνάμεις του σκότους.

Πρέπει μαζί να προστατέψουν ένα αρχαίο στιλέτο που έχει την ιδιότητα να απελευθερώνει την Άμμο του Χρόνου – ένα δώρο από τους θεούς που μπορεί να αναστρέψει τον χρόνο και να επιτρέψει σε όποιον το έχει στην κατοχή του να γίνει ο κυρίαρχος του κόσμου!

Με παραγωγό τον 41 φορές υποψήφιο και 6 φορές βραβευμένο με Όσκαρ, Τζέρι Μπούκχαϊμερ, και με τον Sir Μπεν Κινγκσλεϊ στο καστ, η ταινία υπόσχεται να μας ταξιδέψει κυριολεκτικά.

Directed by: Mike Newell, Alexander Witt
Cast: Jake Gyllenhaal, Gemma Arterton, Alfred Molina, Ben Kingsley, Steve Toussaint

“The Loss of a Teardrop Diamond” (Τα Διαμάντια Της Απώλειας)… Τενεσσί Γουίλιαμς

Η νεαρή και ατίθαση κοσμική Φίσερ Γουίλοου που μόλις έχει επιστρέψει στο σπίτι από τις σπουδές της, στιγματισμένη από ένα οικογενειακό σκάνδαλο, προσλαμβάνει τον εργάτη Τζίμι Ντόμπλιν ως συνοδό της στις κοινωνικές εκδηλώσεις της σεζόν. Όταν η Φίσερ θα αρχίσει να ερωτεύεται τον Τζίμι, θα αψηφήσει τα κοινωνικά στερεότυπα και το βάρος της οικογενειακής της φήμης, προκειμένου να γνωρίσει την αληθινή αγάπη. Όμως, η απώλεια ενός διαμαντένιου σετ αμύθητης αξίας, θα πυροδοτήσει έναν πυρετό κατηγοριών και προδοσίας, που απειλούν να γκρεμίσουν τις ελπίδες του ζευγαριού για το μέλλον…

Σκηνοθεσία: Τζόντι Μαρκέλ

Πρωταγωνιστούν: Έλεν Μπέρστιν , Κρις Έβανς , Αν Μάργκρετ , Γουίλ Πάτον , Μπράις Ντάλας Χάουαρντ , Ζακ Γκρενιέρ , Σούζαν Μπλόμαερτ , Χάντερ Μπερκ , Ρος Μπριτζ , Τρεντ Ντι , Ντέρικ Ντενικολά

Παραγωγή: Μπραντ Μάικλ Γκίλμπερτ

Μουσική: Μαρκ Όρτον

Σενάριο: Τενεσσί Γουίλιαμς

Έτος: 2008…

«Μικρές εξεγέρσεις»:50# Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (14 ώς 22 Νοεμβρίου)…

Η ιστορία της ταινίας «Μικρές εξεγέρσεις» στήνεται γύρω από τη συνάντηση δύο προσώπων, του Μάνου (Δημήτρης Πλεώνης) και της Αννας (Κάτια Γέρου). Ο Μάνος είναι ένας ζωγράφος που τα έχει παρατήσει. Θαυμάζει τον γλύπτη του 13ου αιώνα Εμμανουήλ Πανσέληνο. Η εμμονή του όμως αυτή δεν τον αφήνει να ξεδιπλώσει τη δική του ιδιότητα ως καλλιτέχνη. Η Άννα είναι μια γυναίκα 40 χρόνων που έχει κακοποιηθεί από τον πατέρα της και υποφέρει από τον βίαιο σύζυγό της, ο οποίος κάνει τράφικινγκ γυναικών. «Εχει φύγει όλη η ζωή από τα χέρια της, μην μπορώντας να εξηγήσει με λέξεις τα τραύματά της», εξηγεί ο Κυριάκος Κατζουράκης. Ο τίτλος «Μικρές εξεγέρσεις» αναφέρεται στις υπερβάσεις που θα κάνουν οι ήρωες όταν αποφασίσουν να προχωρήσουν στη ζωή τους. Η γνωριμία τους είναι καταλυτική. «Δεν πρόκειται για love story», λέει ο 65χρονος σκηνοθέτης-εικαστικός. Ολα αυτά συμβαίνουν σε μια μικρή επαρχία της Βόρειας Ελλάδας. Ο Κυριάκος Κατζουράκης ήθελε έτσι να κάνει ένα σχόλιο στη ζωή των μικρών πόλεων. «Είναι εγκαταλελειμμένες, χωρίς μέλλον και οι άνθρωποι δεν έχουν προοπτικές», λέει. Αφετηρία της ταινίας, πάντως, ήταν η προσωπικότητα του Εμμανουήλ Πανσέληνου, ο οποίος είχε ζωγραφίσει εκκλησίες κατά μήκος των βορείων συνόρων. «Με την ταινία μου τιμώ την επαναστατικότητά του. Εσπασε τον κώδικα αναπαραγωγής των εικόνων της εποχής και εφηύρε τον ρεαλισμό», λέει. Και μπορεί να είναι ο ίδιος ζωγράφος, αλλά ο ήρωάς του, Μάνος, δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτοπροσωπογραφία του. Ούτε τον απασχολεί η εικαστικότητα των ταινιών του. «Προέχει η φόρμα της αφήγησης. Εχεις πλούσια εικόνα, όταν υπάρχει αλήθεια στην ιστορία. Γι’ αυτό λατρεύω τον Μπέργκμαν. Οι ταινίες του είναι σαν πορτρέτα του Ρέμπραντ», λέει. Θεωρεί άλλωστε ότι η ζωγραφική είναι μια πρώιμη μορφή σκηνοθεσίας. «Αν είχε ανακαλυφθεί το σινεμά στην εποχή του Λεονάρντο ντα Βίντσι, θα ήταν με μία ψηφιακή κάμερα στο χέρι». *

Box office …στις ΗΠΑ το Σαββατοκύριακο

6-8 Νοεμβρίου   

1.   “2012″

2.  “A CHRISTMAS CAROL”

3.  :THE MAN WHO STARE AT GOATS”

4.  “PRECIOUS”

5.  “THIS IS IT

50# Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (13 ώς 22 Νοεμβρίου)… Alexandre Desplat

50 ΧΡΟΝΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (13-22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ)

Χρήστος Χατζής…Εν Λευκώ 87,7…Με αγάπη για την καλή μουσική

Ωραίες μουσικές παίζει ο Χρήστος Χατζής κάθε πρωί 8 με 10 στον «Εν Λευκώ 87,7».  Πολύ ωραίες και απ’ όλες τις εποχές. …

«Χορεύοντας στον πάγο» του Σταύρου Ιωάννου :50# Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (14 ώς 22 Νοεμβρίου)…

Στο «Χορεύοντας στον πάγο» παρακολουθούμε τρεις γυναίκες, από τη Ρουμανία (Μαρία Πρωτόπαππα), τη Βουλγαρία (Ελένη Βεργέτη) και τη Ρωσία (Αρχόντισσα Μαυρακάκη), οι οποίες συναντιούνται στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Με οδηγό έναν Ελληνοσκοπιανό (Μιχάλης Ιατρόπουλος) που ξέρει τα περάσματα μέσα από τα βουνά, προσπαθούν να περάσουν στη χώρα μας. Οι δύο μέρες δρόμος γίνονται ολόκληρη… οδύσσεια για τις μετανάστριες, τις οποίες εκμεταλλεύεται ο οδηγός. Από ένα σημείο κι έπειτα, βρίσκονται μόνες τους στο ταξίδι. Αποπροσανατολίζονται από την ομίχλη και χάνουν τον δρόμο τους στα βουνά. «Είναι μια περιπέτεια γυναικών γιατί σε τέτοιες συνθήκες οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες από τους άντρες. Τις εκμεταλλεύονται για κάθε είδους εργασία και για πορνεία», λέει ο 54χρονος Σταύρος Ιωάννου. Τις ιστορίες των μεταναστών τις ξέρει από πρώτο χέρι ο έμπειρος ντοκουμενταρίστας. Με το ίδιο θέμα άλλωστε ασχολήθηκε και στην ταινία μυθοπλασίας «Κλειστοί δρόμοι» (2000) και στο ντοκιμαντέρ «Ικέτες» (2006). Είχε στο αρχείο πολλές αφηγήσεις γυναικών μεναστατριών, γι’ αυτό και η ταινία βασίζεται σε αληθινές ιστορίες. «Δεν θα μπορούσα να τα σκεφτώ μόνος μου γιατί οι καταστάσεις που βιώνουν αυτές οι γυναίκες ξεπερνούν τη φαντασία», εξηγεί. Θα περίμενε κανείς ότι ο Σταύρος Ιωάννου θα επέλεγε το είδος του ντοκιμαντέρ και όχι της μυθοπλασίας. Την εξήγηση δίνει ο ίδιος: «Ισως να ακούγονταν “άδειες” οι περιγραφές σε ένα ντοκιμαντέρ. Δεν θα δημιουργούσε τα ίδια συναισθήματα μια καλοντυμένη γυναίκα, καθισμένη στην καρέκλα». Οι πρωταγωνίστριές του πέρασαν καιρό για τα γυρίσματα σε βουνοκορφές και κακοτράχαλα περάσματα, δύσβατα μονοπάτια και καταρράκτες μέσα στις βροχές και τα χιόνια (Ζαγοροχώρια, Εύβοια, Πάρνηθα). Δεν τίθεται λόγος για χάπι εντ. Ούτως ή άλλως δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγρασία του σκηνοθέτη. «Δεν έχω κάνει ταινία με αισιόδοξο τέλος. Οι ήρωες συνήθως εξοντώνονται», ομολογεί. Με το «Χορεύοντας στον πάγο» έκλεισε ο κύκλος της μετανάστευσης για τον Σταύρο Ιωάννου. Τι τον κράτησε τόσα χρόνια ανοιχτό; «Οι μετανάστες άλλαξαν τη ζωή και τη σκέψη μας. Αυτοί οι άνθρωποι για τη δική μου γενιά δεν υπήρχαν, όχι μόνο δίπλα μας, ούτε στο όνειρό μας». Οσο για την επιλογή του να στείλει την ταινία του στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, παρά τη μεγάλη αποχή από τους «κινηματογραφιστές στην ομίχλη», η θέση του είναι ξεκάθαρη: «Δεν είναι ευχάριστο το κλίμα. Το φεστιβάλ όμως είναι μονόδρομος για μια ταινία σαν τη δική μου, που δεν έχει διανομή και είναι φεστιβαλική. Φυσικά δεν θα συμμετείχα στα Κρατικά Βραβεία. Είναι σαν να κλέβεις από κάποιους τη νίκη».

THE BIG SLEEP…score JERRY FIELDING

01. Main Title 3:39
02. Meet General Sternwood/Chasing Smut 2:49
03. Marlowe Tails Geiger/The Head Shot 4:27
04. Blood Stain/Owen Taylor/Follow That Van 3:04
05. First Mars, Then Brody/Brody’s Story 2:00
06. Brody Takes A Bullet/Where Is It?/ Tailing Marlowe 2:22
07. Shadow On The Wall 0:51
08. Late Night 0:45
09. The Man With The Gray Car/ Here’s To The Truth, Harry 1:47
10. Agnes’ Story/Hunts Garage/ Just Fix The Flats 2:27
11. Cuffs And Gun/The End Of Canino 3:12
12. The Good Guy Never Gets The Girl/ Marlowe To Sternwood 0:53
13. The Truth 1:28
14. Blanks/The Last Of Rusty Regan 2:24
15. End Title 2:33

Total Time = 35:20

50 ΕΤΩΝ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ… ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ …Το ωραιότερο τσιγάρο της ζωής μου

«Πολλά χρόνια πίσω. Θεσσαλονίκη 1965. Πρώτη μου μικρού μήκους, “Ο κλέφτης”. Παίζουν: ο δάσκαλος όλων μας, Αλέξης Δαμιανός, ο Βαγγέλης Καζάν, ο Λάζος Τερζάς κι εγώ. Μοιραζόμαστε ένα δωμάτιο, φιλοξενούμενοι σε ένα σπίτι, ο Γιώργος Πανουσόπουλος, φωτογράφος της ταινίας, ο Γιώργος Κατακουζηνός, συνεργάτης πιστός. Και οι τρεις, αδέλφια απ’ τη Σχολή Σταυράκου.

Το πρώτο βράδυ στη Θεσσαλονίκη θα τα πιούμε. Γνωριμία πρώτη με τον Δημήτρη Νόλλα, τον Λάκη Παπαστάθη, τον Δημήτρη Αυγερινό, τον Κώστα Ζωή, τη Μίκα Ζαχαροπούλου, τον αλησμόνητο Λάμπρο Λιαρόπουλο. Ολοι συμφωνήσαμε ότι ήταν καλύτερος όλων μας με το «Γράμμα απ’ το Σαρλερουά». Μαζί ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κι ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, χωρίς ταινία τότε. Μεγάλη παρέα με μεγάλα όνειρα.

Η πρώτη πίκρα της καριέρας μου. Παρακολουθώ κρυφά την προβολή για τους κριτικούς. Πέντε-έξι άτομα μόνο. Αγνωστο είδος τότε η μικρού μήκους. Πέντε λεπτά πριν τελειώσει η προβολή του “Κλέφτη” μέσα στο σκοτάδι, καθυστερημένος, μπαίνει ο Γιώργος Πηλιχός των “ΝΕΩΝ”. Αρχίζει να γελάει με τις εικόνες μου. Σχόλια: “Τι μάπα είναι αυτή…”. Τον συγχώρεσα αργότερα, όταν έμαθα ότι η αδυναμία του ήταν η Κάλλας.

Στην επίσημη προβολή δέχομαι το ζεστό χειροκρότημα του κοινού. Το πρώτο στη ζωή μου. Βγαίνω στο φουαγέ να καπνίσω. Με πλησιάζουν δύο άντρες. Ο πρώτος πολύ ψηλός: “Καλησπέρα, Δήμος Σακελλαρίου, διευθυντής φωτογραφίας”. Ο δεύτερος, στο ύψος μου: “Σωκράτης Καψάσκης, σκηνοθέτης”. Θρυλικά πρόσωπα για εμάς τους νεότερους. Καψάσκης: “Εσύ έκανες τον “Κλέφτη”; Μπράβο”. Σακελλαρίου: “Καλώς όρισες στην οικογένειά μας των κινηματογραφιστών”. Ανάβω το ωραιότερο τσιγάρο της ζωής μου.

Στα χρόνια που ακολούθησαν έκανα κι άλλα τσιγάρα. Η προβολή στο φεστιβάλ ήταν πάντα ένα βαρόμετρο της επιτυχίας ή αποτυχίας των ταινιών. Εκεί είδα ταινίες συναδέλφων, ταινίες της νέας γενιάς, ταινίες από τόσες χώρες. Δεν μπορώ να φανταστώ τη Θεσσαλονίκη χωρίς το φεστιβάλ και τον κινηματογράφο δίχως το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης».

“SALT” …movie

” AMELIA “….SOUNDTRACK

. Introducing Amelia (4:59) 2. Flight to Wales (4:25) 3. Amelia and George (4:12) 4. No Longer a Passenger (6:54) 5. Flying with Eleanor Roosevelt (2:36) 6. Amelia and Gene (3:03) 7. The Ecstasy of Flying (2:00) 8. Vagabond of the Air (3:37) 9. Hawaii Crash (2:22) 10. The Call of the Wild (3:08) 11. Radio Love Call (2:15) 12. Final Flight (11:03) 13. Amelia (2:16)

ΜΟΥΣΙΚΗ    Gabriel Yared

Μπίλι Ουάιλντερ…. Η (αυτο)κριτική του χολιγουντιανού θεάματος

Συγγραφέας: Γαβριηλίδης Άκης

Εκδότης: Αιγόκερως…

13 Νοεμβρίου …

Σημείο αναφοράς και μνημείο για την κοινωνία της Καρδίτσας είναι ο «Ελατος», το εστιατόριο-πατσατζίδικο, που εγκαινίασε στις 13 Νοεμβρίου 1959 ο ιδιαίτερα εργατικός και ενθουσιώδης τότε νέος από το Νεοχώρι, Στέφανος Θεολόγης (φωτογρ.), ο οποίος με την ίδια διάθεση την Παρασκευή μάς καλεί όλους να τιμήσουμε τα χρυσά γενέθλια του μαγαζιού, που τάισε και χόρτασε τρεις γενιές Καρδιτσιώτες και επισκέπτες της πόλης. Για τους ντόπιους, ήταν θεσμός ένα πιάτο φαγητό στον «Ελατο», καθώς αυτός ήταν δίπλα στο παζάρι στο κέντρο της πόλης, όπου εκεί έβγαιναν κάθε μέρα όλοι, είτε από τον κάμπο είτε από τα Αγραφα, να πουλήσουν ή να κάνουν τα ψώνια τους. Για τους επισκέπτες, πάλι, ο «Ελατος» ήταν το πιο διακριτό σημείο της Καρδίτσας, καθώς έμεινε ανοιχτός όλη τη νύχτα και για όλους τελικά ήταν και είναι το μαγαζί που άνοιγε την πόρτα σε όλα τα πορτοφόλια!

Πράγματι, επί πενήντα χρόνια τώρα ο «Ελατος» κλείνει μόνο δυο ώρες την ημέρα, από τις 5 μέχρι τις 7 το απόγευμα, να φρεσκαριστεί ο χώρος και να ετοιμαστεί το φαγητό της νύχτας. Αυτές είναι και οι ώρες που ξεκουράζεται ο κυρ Στέφανος, ο οποίος, παρά τα χρόνια που τον βαραίνουν και το γεγονός ότι έχει παραδώσει τη σκυτάλη στον γιο του, περνάει εντούτοις τις περισσότερες ώρες της ημέρας του στο μαγαζί, σερβίροντας με τον ιδιαίτερα γλυκό του τρόπο τους πελάτες, πολλούς από τους οποίους τυχαίνει να γνωρίζει παραπάνω από 70 χρόνια!

Για όλους, από τους ντόπιους γνωστούς του, τους φοιτητές της πόλης, μέχρι τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, που κόπιασε κάποιο πρωί πριν από δύο χρόνια στον «Ελατο», ο κυρ Στέφανος έχει τον τρόπο να τους κάνει να επιστρέψουν και την επομένη!

” 2012 “…SOUNDTRACK

ΜΟΥΣΙΚΗ    Harald Kloser & Thomas Wander

Η πτωση του καουμπόι…

Ο εικονιζόμενος Clayton Βaethge την πάτησε.
Μεταφορικά πάντα, γιατί κυριολεκτικά τον πάτησε ο ταύρος. Και δεν είναι κανένας τυχαίος- ο καουμπόι, όχι ο ταύρος- αφού λαμβάνει μέρος στους τελικούς επαγγελματικού ροντέο στο Λας Βέγκας. Πάντως, αν σας φαίνεται λίγο άγριο το άθλημα ή κάπως ανούσιο, να σας ενημερώσουμε ότι εκτός από τη φολκλορική του αξία έχει και σωφρονιστική. Στις φυλακές Αngola State Ρenitentiary στη Λουιζιάνα των ΗΠΑ από το 1965 διοργανώνεται εκδήλωση ροντέο, με…άλογα και ταύρους. Λαμβάνουν μέρος οι ισοβίτες και όχι απλά διασκεδάζουν, αλλά έχουν τη δυνατότητα να κερδίσουν και χρηματικό έπαθλο. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι για όσα δευτερόλεπτα καταφέρουν να μείνουν στη ράχη του άγριου ζώου νιώθουν ελεύθεροι. Σίγουρα σπάνια αίσθηση πίσω από της φυλακής τα σίδερα…από τα ΝΕΑ.

“Ντοκιμαντέρ – Μια άλλη πραγματικότητα “…Θεωρητικά κείμενα για την ταυτότητα του ντοκιμαντέρ στον 21ο αιώνα

Είναι κοινός τόπος ότι το ντοκιμαντέρ τα τελευταία χρόνια έχει κερδίσει όχι μόνο μεγαλύτερη μερίδα του κοινού, αλλά και περισσότερους κινηματογραφιστές, που καταπιάνονται με αυτό το είδος παραγωγής. Το αποδεδειγμένα ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον προς αυτό το κινηματογραφικό είδος δεν άφησε αδιάφορους τους Ελληνες θεωρητικούς. Ετσι, ο τόμος «Ντοκιμαντέρ – Μια άλλη πραγματικότητα» είναι η πρώτη συλλογική δουλειά που συγγράφεται από 13 έλληνες θεωρητικούς, κριτικούς και ερευνητές (πανεπιστημιακούς και μη) και τιμητικά δύο ξένους, τον φινλανδό καθηγητή Jarmo Valkola και τον ισπανό σκηνοθέτη και θεωρητικό Pere Alber’ο. Το βιβλίο αποτελεί ένα ολοκληρωμένο εγχειρίδιο και μια πραγματικά διεξοδική έρευνα στο θέμα του ντοκιμαντέρ, και την ταυτότητά του στον 21ο αιώνα.

Τα κείμενα που περιλαμβάνει ο τόμος χωρίζονται σε δύο ενότητες. Η Ενότητα Α περιλαμβάνει κείμενα που οι συγγραφείς τους θίγουν γενικά θεωρητικά ζητήματα αυτής της «άλλης πραγματικότητας» του ντοκιμαντέρ στον 21ο αιώνα. Διερευνάται το ντοκιμαντέρ από διάφορες πλευρές, όχι απλώς ως μια πράξη καταγραφής της πραγματικότητας, αλλά ως μια πράξη «μεταμόρφωσής» της, με τη «συνενοχή» του σκηνοθέτη.

Πιο αναλυτικά, το πρώτο κείμενο από τον Pere Alber’ο εξετάζει τη σχέση του απρόβλεπτου της πραγματικότητας με την αφήγηση, λαμβάνοντας υπόψη τα νέα τεχνολογικά μέσα, που προσφέρουν μηχανισμούς ελέγχου αυτής της πραγματικότητας. Στο δεύτερο δοκίμιο ο Jarmo Valkola ανατρέχει στα ζητήματα που προκύπτουν από όλη τη θεωρία του ντοκιμαντέρ, βλέποντάς τα μέσα από το πρίσμα της παρέμβασης των νέων τεχνολογιών και των μέσων. Ο Χρήστος Γούσιος διατυπώνει θεμελιώδεις σκέψεις για τη χρήση του ήχου, αλλά και της μουσικής στο ντοκιμαντέρ, ως μέσα διατύπωσης της αλήθειας. Η Μαρινάτα Κρητικού μοιράζεται τους προβληματισμούς της για το γραπτό κείμενο, με άλλα λόγια το σενάριο του ντοκιμαντέρ, και θέτει κρίσιμα ερωτήματα για τη μορφή και τα όρια των ντοκιμαντέρ σήμερα. Το τελευταίο κείμενο της πρώτης ενότητας υπογράφει ο Γιώργος Νικολακάκης και ερευνά τη θέση του ντοκιμαντέρ ως ξεχωριστή κατηγορία στην κινηματογραφική παραγωγή μέσα στο μεταβαλλόμενο τοπίο που επιτάσσει αυτός ο μεταμοντέρνος κόσμος και πολιτισμός της εικόνας.

Στην Ενότητα Β αναλύονται τα σημεία αιχμής της ταυτότητας του ντοκιμαντέρ, τα είδη και οι κυρίαρχες τάσεις στον 21ο αιώνα, όπου οι μοντέρνες τεχνολογίες και τα καινούρια μέσα επικοινωνίας έχουν διαμορφώσει μία νέα πραγματικότητα.

Τα 3 πρώτα κείμενα της ενότητας αυτής ασχολούνται με το πολιτικό ντοκιμαντέρ. Η Γιάννα Αθανασάτου εξετάζει την περίπτωση του ελληνικού πολιτικού ντοκιμαντέρ και την επίδρασή του στη δημόσια σφαίρα, όσον αφορά την ανάπτυξη μιας πολιτιστικής και ιδεολογικής στάσης στον χώρο του ελληνικού κινηματογράφου. Το δεύτερο κείμενο, της Δέσποινας Κακλαμανίδου, στρέφεται στο πολιτικό ντοκιμαντέρ μέσα από τη δουλειά του Michael Moore. Αναλύοντας τέσσερις ταινίες του επιδιώκει να εντοπίσει τα κύρια αφηγηματικά χαρακτηριστικά τους. Ο Γρηγόρης Πασχαλίδης λαμβάνοντας ως αφετηρία κι αυτός τη μελέτη των έργων του Moore, καταλήγει σε γενικότερα συμπεράσματα αναφορικά με τη βασική ιδιότητα του συγκεκριμένου είδους, ως το έμμεσο ντοκιμαντέρ της πολιτικής. Εκτός από πολιτικό λόγο όμως το ντοκιμαντέρ μπορεί να αποκτήσει και καταγγελτική φωνή. Ετσι, ο Κωστής Κορνέτης, λαμβάνοντας υπόψη και το «ντοκιμαντέρ μνήμης» διερευνά τα όρια του ντοκιμαντέρ ως «κατηγορώ», μέσω παραγωγής της μνήμης ή της λήθης. Ο Νίκος Λερός και η Ελενα Καμηλάρη εξετάζοντας τους μηχανισμούς αφήγησης, δραματουργικής δομής και σκηνοθεσίας στο ντοκιμαντέρ του Werner Herzog «Grizzly Man», προσπαθούν να εντοπίσουν τα ρευστά όρια ανάμεσα σε ντοκιμαντέρ και μυθοπλασία. Στο ίδιο πλαίσιο ο Αντρέας Παγουλάτος καταπιάνεται με την «Ντοκιμυθοπλασία, ένα μεικτό αυτόνομο κινηματογραφικό είδος» που αποτελεί μία υβριδική μορφή ανάμεσα στα δύο είδη και το εξετάζει από τα πρώιμα χρόνια του κινηματογράφου έως σήμερα. Ο Γιάννης Σκοπετέας στρέφεται προς το πολυσυλλεκτικό ντοκιμαντέρ, το οποίο αξιοποιεί αρχειακό υλικό εικόνων και ήχων κι εξετάζει τις πρακτικές παραμέτρους και το πολιτιστικό υπόβαθρο των αρχών του 21ου αιώνα, για να εντοπίσει τις προοπτικές ανάπτυξης του είδους. Από τον τόμο αυτό, που διερευνά τις προκλήσεις του ντοκιμαντέρ στον 21ο αιώνα, δεν θα μπορούσε να λείπει η αναφορά στην ψηφιακή τεχνολογία και στη νέα αισθητική που διαμορφώνεται με το ψηφιακό βίντεο (dv). Συγκεκριμένα, το θέμα με το οποίο καταπιάνεται η Ειρήνη Στάθη είναι η «Ρεαλιστική αισθητική και η ψηφιακή τεχνολογία στο υβριδικό ντοκιμαντέρ». Το τελευταίο δοκίμιο υπογράφει η Βασιλική Τσιτσοπούλου και αναφέρεται στην ενδεικτικότητα, την ενδεικτική σχέση που έχουν όλες οι εικόνες και οι ήχοι με αυτό που απεικονίζουν. Διερευνώντας ελληνικά ντοκιμαντέρ η Ειρήνη Στάθη αναλύει τον τρόπο με τον οποίο διάφοροι σκηνοθέτες, κινηματογραφιστές επικαίρων και ντοκιμαντεριστές προσπαθούν να διαχειριστούν αυτό το ίχνος του χρόνου και της πραγματικότητας της Ελλάδας.
Συλλογικό ,επιμέλεια: Ειρήνη Στάθη – Γιάννης Σκοπετέας ,εκδόσεις Αιγόκερως, σ. 312.
Από την Αντυ Δημοπούλου www.enet.gr

ΛΑΤΡΕΥΩ το Βερολίνο. …

Πήγα πέρσι, πρόπερσι, καλά να ‘μαστε θα πάω και φέτος, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Αν το οργανώσεις, σου ‘ρχεται πιο φτηνά από το να πας ΠΣΚ Αράχοβα. Λατρεύω το Βερολίνο γιατί σου ανοίγει το μυαλό. Είναι η ευρωπαϊκή πόλη με το μεγαλύτερο αντεργκράουντ, τα σημαντικότερα πολιτιστικά δρώμενα, τα ωραιότερα μπαράκια. Εχω φιλαράκια που ζουν εκεί και με κυκλοφορούν.

ΛΑΤΡΕΥΩ τους Βερολινέζους. Γιατί ξαναφτιάξανε την πόλη από τις στάχτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την κάνανε ανθρώπινη. Με μεγάλα πάρκα, φαρδιά πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομους, χωρίς πολλά αυτοκίνητα και μόλυνση. Δεν έχουν άδικο που λένε ότι στη νέα δεκαετία θα ‘ναι η αναμφισβήτητη πρωτεύουσα της Ευρώπης. Και δεν πάθανε λίγα… Ζήσανε στη βαρβαρότητα του ναζισμού, τους ισοπέδωσαν τα συμμαχικά αεροπλάνα, τους χωρίσανε την πόλη στα δύο με το τείχος του αίσχους, κι όμως το Βερολίνο είναι πάλι όρθιο και υπέροχο. Μια πόλη όπου κυριαρχεί η κουλτούρα της Αριστεράς και κυοφορούνται τα νέα ρεύματα.

ΛΕΝΕ ότι η πόλη δεν ξαναενώθηκε. Η ανεργία στην ανατολική πλευρά είναι διπλάσια, το ΑΕΠ 30% χαμηλότερο. Και στις γειτονιές το νέο κόμμα της Αριστεράς πανίσχυρο. Δεν διαπίστωσα κάτι τέτοιο. Ανισότητες συνεχίζουν να υπάρχουν, η σύγκλιση που υποσχέθηκαν μπορεί να μην ολοκληρώθηκε, αλλά δεν μπορείς, δεν γίνεται να χωρίσεις μια πόλη, μια χώρα στα δύο κι αυτό με τον χρόνο να μοιάζει φυσιολογικό.

ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ έπεσε, αλλά ο καπιταλισμός δεν θριάμβευσε. Η έρευνα που έκανε σε 27 χώρες του κόσμου η εταιρεία «Γκλόμπσκαν» για λογαριασμό του BBC έδειξε ότι μόνο το 11% των ερωτηθέντων πιστεύει πως ο καπιταλισμός λειτουργεί σωστά και δεν χρειάζεται καμιά ρυθμιστική παρέμβαση. Ενώ αντιθέτως το 23% θεωρεί ότι έχει θανάσιμα ελαττώματα και χρειάζεται να εφευρεθεί ένα καινούργιο σύστημα. Πολλοί άνθρωποι, έδειξε η ίδια η έρευνα, εξακολουθούν να έλκονται από τις αρχές και τις ιδέες του σοσιαλισμού. Στο Βερολίνο ίσως να ‘ναι περισσότεροι.

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ αυτές τις μέρες με συναυλίες, πάρτι αλλά και… με διαδηλώσεις τα 20 χρόνια από την ένωση της πόλης και της Γερμανίας. Ωστόσο στην Ευρωπαϊκή Ενωση υπάρχει μια χώρα-μέλος που τη χωρίσανε με τη βία και δεν έχει καταφέρει ακόμη να ενωθεί· η Κύπρος… Το «τείχος του αίσχους» μπορεί να έγινε σουβενίρ, αλλά έπειτα από 20 χρόνια πολλά τείχη δεν έχουν πέσει ακόμη και νέα τείχη έχουν υψωθεί.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 20 χρόνια οι ανισότητες ανάμεσα στις ηπείρους, τις χώρες, τις κοινωνικές τάξεις αντί να αμβλύνονται έχουν αυξηθεί. Νέα τείχη έχουν υψωθεί παντού. Στην Αφρική, στην Ασία, σε ολόκληρο τοντ Τρίτο Κόσμο εκατομμύρια παιδάκια πεθαίνουν γιατί δεν έχουν λίγο νερό, φαγητό, τα στοιχειώδη φάρμακα. Αλλά πλέον η Αφρική, η Ασία, ο Τρίτος Κόσμος έχει μεταφερθεί μέσα στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στη Ρώμη, στην Αθήνα, λιγότερο στο Βερολίνο. Τείχος του αίσχους, έστω νοητό, έχει υψωθεί και στην οδό Αθηνάς…

ΕΙΚΟΣΙ χρόνια μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ και του Τείχους στο Βερολίνο, ο κόσμος δεν είναι καλύτερος ούτε νιώθει ελεύθερος. Η ψαλίδα ανάμεσα στον πλούτο και στη φτώχεια αντί να κλείσει, ανοίγει συνεχώς. Παντού! Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Εν πολλοίς, αυτή είναι η βασική αλήθεια. Το τείχος των κοινωνικών ανισοτήτων διευρύνεται. Ειδικά οι νέοι, το βλέπουν να υψώνεται μπροστά τους και να τους εμποδίζει να περάσουν απέναντι….του ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ απο την Ελευθεροτυπία

Γκρεμίστε τα τείχοι…

Box Office του Σαββατοκύριακου: 6 – 8 Νοεμβρίου

1
“A Christmas Carol” Disney $31.000.000 $31.000.000
2
“This Is It”
Michael Jackson $14.000.000 $57.855.342
3
“The Men Who Stare at Goats”
(Οι άντρες που κοιτούν επίμονα κατσίκες) $13.309.000 $13.309.000
4
“The Fourth Kind” $12.521.285 $12.521.285
5
“Paranormal Activity”
(Μεταφυσική δραστηριότητα) $8.600.000 $97.430.000
6
“The Box” $7.855.000 $7.855.000
7
“Couples Retreat” Ζευγάρια στα βαθιά $6.428.250 $95.979.760
8
“Law Abiding Citizen” Νομοταγής πολίτης $6.172.000 $60.872.598
9
“Where the Wild Things Are” $4.225.000 $69.268.000
10
“Astro Boy” $2.588.000 $15.072.701

Φέτος τα κινηματογραφικά Χριστούγεννα ανήκουν στον Σκρούτζ. Η νέα χριστουγεννιάτικη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, «A Christmas Carol» με πρωταγωνιστή τον Τζιμ Κάρεϊ, βρίσκεται στην κορυφή των αμερικανικών τσαρτ, στο πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής του. Το παραμύθι του Κάρολου Ντίκενς αναμένεται να εντυπωσιάσει το ελληνικό κοινό από την παραμονή των Χριστουγέννων σε μία εκδοχή υψηλής τεχνολογίας animation, motion capture.
Ο Τζιμ Κάρεϊ δανείζει τη χαρακτηριστική φωνή του σε 8 χαρακτήρες του έργου μεταξύ των οποίων και ο… πρωταγωνιστής στην τσιγκουνιά Σκρούτζ.
Σύμφωνα με την Disney, περίπου το ένα τέταρτο των εσόδων ήρθαν από την 3D προβολή της ταινίας.
Το έργο βρίσκεται στην πρώτη θέση των Box Office σε ΗΠΑ και Καναδά με κέρδη 31 εκατ. δολαρίων. Ακολουθούν το ντοκιμαντέρ για τον Μάικλ Τζάκσον, «This is it» (14 εκατ. δολάρια) και το «Οι άντρες που κοιτούν επίμονα κατσίκες» με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Κλούνεϊ (13,3 εκατ. δολάρια).
Ακολούθησαν τα θρίλερ «The Fourth Kind» (12,5 εκατ. δολάρια), «Paranormal Activity» (8,6 εκατ. δολάρια) και «The Box» με την Κάμερον Ντίαζ (7,9 εκατ. δολάρια)στην τέταρτη, πέμπτη και έκτη θέση αντίστοιχα. Εντυπωσιακά ήταν τα κέρδη της ταινίας “Precious” που παρά την μικρής εμβέλειας προβολή της (προβλήθηκε μόλις σε 18 αίθουσες σε 4 πόλεις των ΗΠΑ) κατάφερε να εισπράξει 1,8 εκατ. δολάρια. Το δράμα αφορά σε μία μαθήτρια που ζει στην ένδεια και τη δυστυχία αφού έχει κακοποιηθεί από τους γονείς της. ..www.enet.gr..

” Politist Adjectiv (Police Adjective)”

O Αμλετ του JUDE LAW …

Να ζει κανείς ή να μη ζει; Να παίζει στο θέατρο αν είναι φτασμένος σταρ του Χόλιγουντ ή να μην παίζει; Οι απόψεις διίστανται σχετικά με την ερμηνεία του Τζουντ Λο στον σαιξπηρικό «Αμλετ». Ενώ το περυσινό ντεμπούτο του στο εξίσου απαιτητικό Λονδίνο είχε πάρει τις καλύτερες κριτικές, η σκηνή του Μπρόντγουεϊ, όπου θα εμφανίζεται ως τις 6 Δεκεμβρίου, φαίνεται να είναι πιο δύσπιστη: καυστικά σχόλια για την προσωπική ζωή του, η οποία ουκ ολίγες φορές έχει γίνει πρωτοσέλιδο, μπλέκονται με εκείνα που αφορούν την ενσάρκωση του Αμλετ.

Ο δύο φορές υποψήφιος για Οσκαρ ηθοποιός (το 1999 για τον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ» και το 2003 για το «Επιστροφή στο Cold Μountain») είχε επίσης προταθεί για βραβείο Τόνι, για την παρθενική εμφάνισή του στο Μπρόντγουεϊ το 1995 στο έργο «Αδιακρισίες»- «όταν ακόμη ο Τζουντ δεν ήταν ο Λο», όπως σχολιάζει ο αμερικανικός Τύπος θέλοντας να τονίσει ότι η υπέρμετρη αναγνωρισιμότητα ενός σταρ του σινεμά λειτουργεί συχνά ως κατάρα και ευλογία για έναν «εργάτη του θεάτρου».

Οι εφημερίδες «Τhe Νew Υork Τimes» και «Τhe Washington Ρost» σχολιάζουν αρνητικά την «υπερβολική σωματικότητα» του ηθοποιού, καθώς, όπως υποστηρίζουν, χρησιμοποιεί ασταμάτητα τα χέρια του προκειμένου να δείξει στο κοινό τι αρθρώνουν τα χείλη του. Για παράδειγμα, όταν αναφέρεται στους ουρανούς, ανοίγει διάπλατα τα χέρια και δείχνει προς τα πάνω ή δείχνει το μέτωπό του όταν μιλάει για το μυαλό του. «Αν κάθε ηθοποιός έπαιζε σαν τον κ. Λο, η παράλληλη δράση στη νοηματική προκειμένου να μπουν στο νόημα του έργου οι βαρήκοοιθα ήταν εντελώς άχρηστη» έγραψε ο κριτικός των «Νew Υork Τimes» Μπεν Μπράντλεϊ , ο οποίος, αν και Αμερικανός, μοιάζει να διαθέτει «βρετανικό» χιούμορ.

Ωστόσο ο ίδιος συμπληρώνει, χρυσώνοντας το χάπι: «Το αναμφισβήτητο χάρισμα του Λο και το σεξαπίλ του, που είναι υπεράνω κάθε θεατρικού είδους, είναι ικανά να προσελκύσουν τους θεατρόφιλους του Μπρόντγουεϊ οι οποίοι υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχαν ως πρώτη επιλογή ένα έργο του Σαίξπηρ».

Οσο για τη «Washington Ρost», ο Πίτερ Μαρκς γράφει: «Για κάθε κίνηση οποιουδήποτε άλλου ηθοποιού επί σκηνής, ο Λο κάνει τέσσερις και δεν σταματά να χειρονομεί. Μήπως ο δικός του Αμλετ θεωρεί ότι ολόκληρος ο κόσμος είναι μια σκηνή κολεγιακού θεάτρου;».

Δεν έλειψαν πάντως και οι πολύ θετικές κριτικές για την παράσταση του Μάικλ Γκράντατζ , οι οποίες υπογραμμίζουν ότι πρόκειται για μια αξιοπρεπή ανάγνωση του έργου, με το κορυφαίο κείμενο να ακούγεται καθαρά, χωρίς ευρήματα με μοναδικό στόχο τον εντυπωσιασμό. Εν τω μεταξύ ο Τζουντ Λο, ακροβατώντας ανάμεσα στα ταμπλόιντ και στις κριτικές των έγκριτων εφημερίδων, μοιάζει να συνειδητοποιεί ημέρα με την ημέρα πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η μετάβαση από το σελιλόιντ στο σανίδι. …Απο το “ΒΗΜΑ” 7/11/09…

Ξάνθη-Πανιώνιος 1-2…

Με μεγάλο πρωταγωνιστή και σκόρερ τον Μπάλαμπαν ο Πανιώνιος πηρε τους τρεις βαθμούς από τα Πηγάδια επικρατώντας με 2-1 της Skoda Ξάνθης στο πλαίσιο της 10ης αγωνιστικής.Ο Πανιώνιος ήταν αυτός που μπήκε δυνατά στο ματς παίρνοντας απ’ το ξεκίνημα τον έλεγχο του αγώνα. Μόλις στο 4′, ο Γκσπούρνινγκ απέκρουσε το σουτ του Μπάλαμπαν.
Στο 18′ το σκορ άνοιξε, όταν ο Μπάλαμπαν έγινε αποδέκτης της μπάλας και ύστερα από όμορφη μεταβίβαση του Μανιάτη την πέρασε πάνω απ’ τον εξερχόμενο Γκσπούρνινγκ .Στο 56′ η μπάλα έφτασε στον Ζίεντσουκ, που με δυνατό σουτ μέσα απ’ την περιοχή ισοφάρισε σε 1-1. 85′ ο Ριέρα βγήκε ωραία από δεξιά στην αντεπίθεση, έβγαλε εξαιρετική σέντρα στην «καρδιά» της άμυνας της Ξάνθης και εκεί ο Μπάλαμπαν, μαζί με την -λυτρωτική για τον Πανιώνιο- προβολή, έβαλε και «μπλάνκο» στις χαμένες ευκαιρίες του πρώτου ημιχρόνου.

Πανιώνιος (Φερέρα): Μπέλιτς, Μανιάτης, Λάτκα, Σκούφαλης (77′ Εστογιανόφ), Ριέρα, Μπάλαμπαν (90′ Σιόβας), Κουμορτζί, Γουνδουλάκης (88′ Αναστασόπουλος), Κοντοές, Νικολάου, Τζαβέλλας.