ΣΑΒΒΑΤΟ…του ΑΘΗΝΑΙΚΟΥ…

DIVINE COMEDY :”Our mutual friend”

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ….”Ο ηχος της ζωης μου”

 

 

 

 

 

 

 

Καφε με τον Γιαννη Πετριδη καθε απογευμα στις 4,τα τελευταια 30 χρονια.

Μεγαλωσαμε …. μαζι …με μουσικες,ταινιες,αποψεις,προβλεψεις στο Α’ πρόγραμμα της Δημοσιας Ραδιοφωνίας

 

 

 

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ…Ενας «ραδιοφωνικός αρχιερέας» στις εφετινές Νύχτες Πρεμιέρας

Λόγω της σεμνότητας που τον διακρίνει ο Γιάννης Πετρίδης δεν θα συμφωνούσε ποτέ με τον χαρακτηρισμό «ραδιοφωνικός αρχιερέας». Αυτή είναι όμως η αλήθεια. Συγκροτήματα όπως οι Τalking Ηeads, οι Τuxedomoon, οι Joy Division, ολόκληρο το πανκ, το new wave, το χιπ-χοπ και εκατοντάδες ονόματα από διάφορους χώρους της ξένης μουσικής απέκτησαν ελληνικό κοινό επειδή ο Πετρίδης αφουγκράστηκε πρώτος την ενδεχόμενη απήχησή τους. Εχει συμβάλει στη διαμόρφωση της μουσικής παιδείας ενός κοινού που δεν έπαψε ποτέ να αναζητεί το καινούργιο. Αλλωστε ο ίδιος δεν φόρεσε ποτέ «παρωπίδες», ενώ οι εκπομπές του αποτελούν σημείο αναφοράς για το ελληνικό ραδιόφωνο- η φράση «το είπε ο Πετρίδης» εξακολουθεί να αποτελεί εγγύηση. Εχει εμφανιστεί ως και στον κινηματογράφο- αν θυμηθεί κανείς την εισαγωγή τού «Τέλους εποχής» του Αντώνη Κόκκινου.

Τον ερχόμενο Σεπτέμβριο ο σπουδαίος αυτός ραδιοφωνικός παραγωγός θα μοιραστεί με το κοινό του 15ου Φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» εμπειρίες του, έτσι όπως αποτυπώθηκαν στην ταινία «Οnce in a lifetime» της Νικόλ Αλεξανδροπούλου. Το φιλμ θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του σε ένα φεστιβάλ που ο Πετρίδης αγαπά και στηρίζει (πέρυσι ήταν ο συντονιστής του masterclass που παρέδωσε ο καλεσμένος του εν λόγω φεστιβάλ Τζούλιαν Τεμπλ ).

Επίσης, στις εφετινές Νύχτες, ως ένδειξη φόρου τιμής, θα είναι ο Γιάννης Πετρίδης πρόεδρος της Διεθνούς Κριτικής Επιτροπής του Διαγωνιστικού Τμήματος Μουσική & Φιλμ.

 

 

 

 

 

Ο Γιάννης Πετρίδης και η σκηνοθέτις της ταινίας «Οnce in a lifetime» Νικόλ Αλεξανδροπούλου….

Μιχάλης Μοδινός “Ο Μεγάλος Αμπάι”

Σε ένα γεωγραφικό συμπόσιο παρουσιάζεται μια σημαντική ανακάλυψη: το άγνωστο χειρόγραφο ενός Έλληνα που μετείχε το 18ο αιώνα σε μιαν εξερευνητική αποστολή για την αναζήτηση των πηγών του Νείλου. Ένα γραπτό μνημείο που ανασυνθέτει το χρονικό ενός δραματικού ταξιδιού στα βάθη της Αφρικής, φωτίζοντας το μύθο από μια διαφορετική γωνιά.
Αίγυπτος, 1769. Μια μεγάλη πορεία ξεκινά προς τα νότια. Επικεφαλής ο Σκοτσέζος Τζέιμς Μπρους. Μέλος της ένας Γραικός από τη Μήλο: ο Ευστράτιος Ταταράκης. Προορισμός τους οι πηγές του ιερού ποταμού. Η διαδρομή τους μέσα από τα αιθιοπικά βασίλεια και το Σουδάν. Επαφή με λαούς διαφορετικούς. Γνωριμία με άλλες κοσμοθεωρίες σε μια περιπλάνηση με αβέβαιη έκβαση. Σε μιαν ιστορία ξαναγραμμένη από την αρχή.
Ο Μεγάλος Αμπάι είναι ένα ανατρεπτικό ταξιδιωτικό μυθιστόρημα, όπου ο συγγραφέας πραγματεύεται σε βάθος τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, επαναφέρει στο προσκήνιο το διάλογο των πολιτισμών και αποσείει κάθε οριενταλιστική προσέγγιση, υποδαυλίζοντας διαρκώς πίσω από τις δοκιμασίες των ηρώων του την ιδεολογική διαμάχη για το νόημα και την ουσία της ανθρώπινης περιπέτειας.

“Φαίδρα “Ρακίνα, Εθνικό Θέατρο Μεγάλης Βρετανίας Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 10 & 11 Ιουλίου 2009

Φλεγόμενη από το ανεξέλεγκτο πάθος για τον νεαρό θετό της γιο η Φαίδρα, με την εντύπωση ότι ο Θησέας, ο χαμένος σύζυγός της, είναι νεκρός, ομολογεί τους πιο μύχιους πόθους της και εισέρχεται έτσι σ’ έναν σκοτεινό εφιάλτη. Όταν ο Θησέας επιστρέφει, σώος και αβλαβής, η Φαίδρα από φόβο μήπως εκτεθεί κατηγορεί τον θετό της γιο ότι τη βίασε. Η έκβαση δεν θα μπορούσε παρά να είναι ολέθρια.
Κοίταξέ με – βλέπεις μια γυναίκα σε παραφορά. Είμαι ερωτευμένη.
Η Έλεν Μίρρεν ερμηνεύει τον ομώνυμο ρόλο σ’ αυτό το τραγικό έργο του Ζαν Ρασίν, ενώ τη μετάφραση σε ρωμαλέο ελεύθερο στίχο υπογράφει ο μεγάλος Άγγλος ποιητής Τεντ Χιούζ.

Σκηνοθεσία: Nicholas Hytner
Σχεδιαστής: Bob Crowley
Φωτισμοί: Paule Constable
Μουσική/ ηχητικός σχεδιασμός: Adam Cork
Φωνητική διδασκαλία: Kate Godfrey
Υπεύθυνος προσωπικού: Nadia Fall
Επικεφαλής διευθυντής σκηνής: Anna Hill
Διευθυντής σκηνής: David Milling
Βοηθός διευθυντή σκηνής: Ian Farmery
Επιμέλεια κοστουμιών: Christine Rowland
Υπερτιτλισμός: Χριστίνα Παγκουρέλη

Διανομή:

Ιππόλυτος: Dominic Cooper
Θηραμένης: John Shrapnel
Οινώνη: Margaret Tyzack
Φαίδρα: Helen Mirren
Πανόπη: Wendy Morgan
Αρίκια: Ruth Negga
Ισμήνη: Chipo Chung
Θησέας: Stanley Townsend
Γιος Φαίδρας: Γιώργος Λιακόπουλος

“ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥΣ” (La Masseria Delle Allodole)…Taviani…DVD

Αρχές του 1915. Ο θείος Γερβάντ, έπειτα από σαράντα χρόνια απουσίας στην Ιταλία, ετοιμάζεται να γυρίσει στο Σπίτι με τους Κορυδαλλούς. Ονειρεύεται να σφίξει και πάλι στην αγκαλιά του τη μάνα του, Σουσανίγκ, και τα αδέλφια του. Η οικογένεια σηκώνεται στο πόδι για να υποδεχτεί τον μεγάλο αδελφό. Ωσστόσο, η μοίρα και οι Μεγάλες Δυνάμεις έχουν άλλα σχέδια. Η Ιταλία μπαίνει στον πόλεμο και οι Νεότουρκοι κυνηγούν το όνειρο της Μεγάλης Τουρκίας. Ο Γερβάντ δε θα έρθει ποτέ και η γιορτή θα δώσει τη θέση της στον πόνο. Οι άντρες συλλαμβάνονται και εκτελούνται, ενώ τα γυναικόπαιδα της οικογένειας Αρσλάν ξεκινούν το μαρτυρικό τους ταξίδι προς την έρημο της Συρίας και τη σωτηρία. Η ιστορία μιας οικογένειας κι ενός λαού που αφανίστηκε, μιας εποχής αθώας, που τελείωσε βάναυσα και που μονάχα οι αναμνήσεις και οι μαρτυρίες όσων επέζησαν την κράτησαν ζωντανή και δεν την άφησαν να χαθεί. Μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία για τη γενοκτονία των Αρμενίων!Η επιστροφή των Ταβιάνι, ύστερα από μία δεκαετία απουσίας, θίγει ένα μεγάλο ιστορικό έγκλημα που «θάφτηκε» μαζί με τα θύματά του. Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο της Αντ. Αρσλάν.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:	Paolo Taviani Vittorio Taviani
ΠΑΙΖΟΥΝ:	Angela Molina Alessandro Preziosi Moritz Bleibtreu Paz Vega

Γλώσσες:		Italian
Υπότιτλοι:		Ελληνικά

“Ζαμπρίσκι Πόιντ “(Zabriskie Point) σε DVD με Ελληνικους υποτιτλους…

Μία ιμπρεσσιονιστική ματιά στο Αμερικανικό υλισμό των τελών της δεκαετίας του 60′, που καταλήγει σ’ ένα από τα πιο εκρηκτικά και αναπάντεχα φινάλε που γράφτηκαν ποτέ σε φιλμ. Τελείως διαφορετικό από όλες τις υπόλοιπες ταινίες του μεγάλου κινηματογραφιστή, το Ζαμπρίνσκι Πόιντ παραμένει ακόμα και σήμερα ένας διαρκής και ανατρεπτικός μύθος!

“Η προσωπική ματιά του Αντονιόνι της κοινωνικής σύνθεσης και των αξιών της εποχής παραπέμπει σε πολλαπλά μηνύματα και το αποκαλυπτικό φινάλε αποτελεί πραγματική αποθέωση.”
- Jonathan Rosenbaum, CHICAGO READER

Όταν είσαι στην Ρώμη, κάνε όπως κάνουν οι Ρωμαίοι. Όταν όμως είσαι στην Αμερική την δεκαετία του εξήντα, την περίοδο των παιδιών των λουλουδιών πως αντιμετωπίζεις τις κοινωνικές αναταράξεις και την απροκάλυπτη αστυνομική βία; Σε αυτά τα ερωτήματα καταφέρνει να δώσει απαντήσεις ο Ιταλός δημιουργός Αντονιόνι μέσα από αυτή την ταινίας του, την μοναδική που γυρίστηκε ποτέ στην Αμερική, στηρίζοντας την πλοκή της γύρω από ένα ζευγάρι. Εκείνη είναι μια γραμματέας ενός επιχειρηματία με “διευρυμένα” καθήκοντα. Εκείνος είναι ακτιβιστής φοιτητής μπλεγμένος σε φόνο αστυνομικού. Οι δυο τους συναντιούνται τυχαία, ερωτεύονται παράφορα, αλλά ο καθένας τους τελικά οδηγείται σε διαφορετικούς δρόμους – εκείνος σε τραγικό θάνατο και εκείνη σε μια ευκαιρία για νέα ζωή. Μέσα από αυτή την ταινία, ο Αντονιόνι συμπυκνώνει το κλίμα της εποχής και καταλήγει με ένα εκρηκτικό φινάλε που θα σας συναρπάσει.

Μουσική από τους PINK FLOYD, KALEIDOSCOPE, JERRY GARCIA, JOHN FAHEY, THE GRATEFUL DEAD, THE ROLLING STONES, THE YOUNGBLOODS

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΗΠΑ: 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1970

“Le Pacha” (Serge Gainsbourg)…Standard 7″ EP sleeve.Music from the Original Soundtrack

 

 

A

Requiem pour un con B Psychastenie Serge Gainsbourg   Serge Gainsbourg

“Θεέ μου, πόσο χαμηλά έπεσα! “(Mio Dio Come Sono Caduta in Baso)

Η Μαρκησία Ευγενία Ντι Μακέντα, μια ορφανή μεγαλωμένη από καλόγριες, παντρεύεται τον Ραϊμόντο Κοράο, αλλά την μέρα του γάμου τους ανακαλύπτει πως είναι αδερφός της. Τα δυσάρεστα νέα γίνονται γνωστά από το γράμμα που έλαβε λίγο πριν το μυστήριο από τον πατέρα της, έναν γυναικά που ζει κρυφά από όλους στο Παρίσι. Προκειμένου να αποφύγουν την κοινωνική κατακραυγή, η Ευγενία και ο Ραϊμόντο αποφασίζουν να συζήσουν σαν αδέρφια. Όταν όμως, ο Ραϊμόντο αναγκαστεί να φύγει εξαιτίας του πολέμου στη Λιβύη, η Ευγενία ντι Μακέντα θα σβήσει την ερωτική της δίψα στην αγκαλιά του σοφέρ της οικογενείας?

Σκηνοθεσία :		Λουίτζι Κομεντσίνι
Παραγωγή :		Uniexport
Ηθοποιοί :		Λόρα Αντονέλι, Αλμπέρτο Λιονέλο, Μισέλ Πλασίντο

100 Έγχρωμη ( Ιταλία – 1974 )

Γλώσσες:		Italian 1.0 Monophonic
Υπότιτλοι:		Ελληνικά

Τζον Λε Καρέ ” Οι άνθρωποι του Σμάιλι”

Σ’ αυτό το συγκλονιστικό μυθιστόρημα ο Τζορτζ Σμάιλι, ο διοπτροφόρος παχουλός πράκτορας των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, και κορυφαία δημιουργία του Τζον Λε Καρέ, έρχεται για τελευταία φορά αντιμέτωπος με τον Σοβιετικό αντίπαλό του, τον Κάρλα. Οι ομάδες των Ρώσων αυτοεξόριστων είναι τα πιόνια σ’ ένα περίπλοκο παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα στο Παρίσι, το Λονδίνο, το Βερολίνο, τη Βέρνη και το Αμβούργο, κι αν ο Σμάιλι βγει νικητής, η νίκη του θα είναι, ταυτόχρονα, και μια ήττα.

Το Οι άνθρωποι του Σμάιλι είναι το τρίτο μυθιστόρημα της «Τριλογίας του Κάρλα» –μετά τα Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι και Ο εντιμότατος μαθητής– και για πολλούς αυτό με την πιο δυνατή πλοκή. Πολλοί Βρετανοί κριτικοί έχουν γράψει ότι είναι το ιδανικότερο βιβλίο για όποιον θέλει να γνωρίσει για πρώτη φορά τον μυστηριώδη, υπέροχο κόσμο των μυθιστορημάτων του Τζον Λε Καρέ.

J.J. Cale…Ενας αντι-ήρωας του ροκ

Από τον Γιάννη Πετρίδη

Ο J.J. Cale διάβηκε πριν από μερικούς μήνες το κατώφλι των 70 χρόνων, παραμένει όμως συνεπής στα ραντεβού με τους φίλους της μουσικής του και κάθε 5-6 χρόνια μάς δίνει την ικανοποίηση να ακούσουμε νέα τραγούδια του.

Πάντα χαμηλού προφίλ, αυτός ο αντι-ήρωας του ροκ συνεχίζει να επηρεάζει νέους καλλιτέχνες, κάτι που κάνει σταθερά εδώ και αρκετές δεκαετίες. Ανάμεσα σ’ αυτούς που παραδέχονται την επίδραση της μουσικής του στα τραγούδια τους και στον τρόπο παιξίματος της κιθάρας, ξεχωρίζουμε ονόματα όπως οι Eric Clapton, Neil Young, Mark Knopfler, Wilco και πολλοί άλλοι που οδηγούν τις επιρροές του μέχρι τις μέρες μας, σε ονόματα όπως ο Μ. Ward και η Jenny Lewis.

Ο J.J. Cale, με τη σειρά του, θα προσπαθεί από πολύ μικρός να μοιάσει στα διάφορα είδωλα που ανακάλυπτε από τον χώρο του μπλουζ και του ροκ ακούγοντας μουσική στα διάφορα κλαμπ της εποχής. Τα ονόματα που τον άγγιζαν τότε περισσότερο και αργότερα η μουσική τους θα μεταφερθεί στα τραγούδια του, ήταν αυτά των Clarence «Gatemouth» Brown, Chuck Berry, Les Paul, Chet Atkins.

Στα εφηβικά του χρόνια είχε φτιάξει το συγκρότημα Johnny Cale and The Valentines κάνοντας εμφανίσεις σε πολλές από τις γειτονικές πολιτείες της Οκλαχόμα, όπως βέβαια και στην πόλη Tulsa όπου και μεγάλωσε. Ως John Cale θα κυκλοφορήσει το 1958 το πρώτο του σινγκλ με τίτλο Shock Hop. Δύο χρόνια αργότερα θα ακολουθήσει το Troubles, Troubles με το όνομα John Cale Quintet.

Το 1964, ο Cale αφήνει την πόλη Tulsa της Οκλαχόμα και αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του στην πόλη του Λος Αντζελες, όπως έκαναν και κάνουν πολλοί νέοι μουσικοί τότε και σήμερα.

Ο ιδιοκτήτης ενός γνωστού κλαμπ της πόλης θα είναι αυτός που θα τον ονομάσει J.J., για να ξεχωρίζει από τον άλλο Cale της εποχής, που ήταν ο John Cale των Velvet Underground. Το κλαμπ ήταν το Whiskey Α-Go-Go και ο ιδιοκτήτης του, Elmer Valentine, έβαζε τον J. J. Cale να τραγουδά όταν είχε ρεπό ο Johnny Rivers.

Στο Λος Αντζελες θα συναντήσει τον Leon Russell, που τον γνώριζε από την Tulsa, όταν ήταν απλώς ο Russell Bridges, και αυτός με τη σειρά του τον γνωρίζει στον σημαντικό παραγωγό της μουσικής Snuff Garrett, ο οποίος εκείνη την περίοδο δούλευε με καλλιτέχνες όπως οι Bobby Vee, Brian Hyland, Garry Lewis and the Playboys κ.ά. Ο Cale θα γίνει μηχανικός ήχου για πολλές ηχογραφήσεις τραγουδιστών, όπως ο Pat Boone και η Lesley Gore. Εκεί, σε κάποιο διάλειμμα, θα ηχογραφήσει το 1965 το After Midnight, το οποίο μάλιστα θα κυκλοφορήσει και σε μικρό δίσκο, για να ακολουθήσει στη συνέχεια και ένα άλμπουμ με το όνομα του συγκροτήματος Leather-Coated Minds. Το άλμπουμ αυτό είχε τίτλο Take Α Trip Down On Sunset Strip και το After Midnight υπάρχει σ’ αυτό σαν ορχηστρικό κομμάτι. Σύντομα όμως θα κουραστεί από τη δουλειά στο στούντιο και μέσω του Garrett θα πάει στο Νάσβιλ, όπου αργότερα, με τη βοήθεια του νέου φίλου του Audie Ashworth, θα ηχογραφήσει το πρώτο του άλμπουμ, για το οποίο όμως κανείς δεν έδειξε ενδιαφέρον. Τελικά ο Leon Russell, που είχε δημιουργήσει τη δισκογραφική εταιρεία Shelter, θα το κυκλοφορήσει, χωρίς όμως να συμβεί κάτι το ιδιαίτερο.

Η απόφαση του Eric Clapton να διασκευάσει το After Midnight ύστερα από προτροπή μάλλον του φίλου τού J. J. Cale, Carl Radle, που έπαιζε στην μπάντα του, θα είναι το γεγονός που θα αλλάξει τη ζωή του ιδιότροπου μουσικού από την Οκλαχόμα και θα οδηγήσει σε μια σειρά από σημαντικές διασκευές στα τραγούδια του από μεγάλα ονόματα του ροκ.

Ο Cale όμως θα συνεχίσει να μη θέλει να είναι αυτό που λέμε είδωλο του ροκ και αρνείται να φωτογραφηθεί για τα εξώφυλλα των δίσκων του· Θα χρειασθεί να περάσουν αρκετά χρόνια για να εμφανισθεί με πραγματική φωτογραφία και να γίνει αναγνωρίσιμος από το κοινό. Για τίτλους στα άλμπουμ του θα επιλέγει σύντομες λέξεις, όπως Naturally, Really, Okie, προτιμώντας να εκφράζεται ακόμη και στους τίτλους των δίσκων του λιτά.

Παρά την επιτυχία τού After Midnight, αυτός θα επιλέξει να επιστρέψει στην Tulsa και να ζήσει σε ένα μικρό σπίτι μαζί με τη γυναίκα του και τον σκύλο τους. Παράλληλα θα φτιάξει ένα μικρό προσωπικό στούντιο, όπου και θα ασχολείται με τη μουσική κυκλοφορώντας σε αραιά διαστήματα κάποιο άλμπουμ.

Σε αντίθεση με τα περισσότερα από τα αστέρια της μουσικής, που ψάχνουν καθημερινά τρόπους για να προκαλέσουν την επικαιρότητα, ο J.J. Cale θα εξελιχθεί σ’ ένα είδος Howard Hughes του ροκ εντ ρολ και οι συνεντεύξεις του κατά καιρούς θα είναι ελάχιστες, με τις περισσότερες από αυτές μάλιστα να αναφέρονται σε τεχνικά μουσικά θέματα.

Στο Naturally, που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1972, εκτός από τη δικιά του εκδοχή στο After Midnight, υπάρχουν και τα Crazy Mama, που θα γίνει η πρώτη του προσωπική επιτυχία, το Call Me The Breeze, που θα διασκευάσουν λίγο αργότερα οι Lynyrd Skynyrd, και η όμορφη μπαλάντα με τον τίτλο Magnolia. Την ίδια χρονιά θα κυκλοφορήσει και το δεύτερο άλμπουμ με τίτλο Really. Στη συνέχεια βέβαια ποτέ ξανά δεν θα κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ μέσα στην ίδια χρονιά.

Το 1974 θα κυκλοφορήσει το Okie και η διασκευή που έκαναν οι Lynyrd Skynyrd στο τραγούδι του Call Me The Breeze για το άλμπουμ τους Second Helping θα του αποφέρει αρκετά χρήματα για να μετακομίσει σε μεγαλύτερο σπίτι στο Tennessee, όπου και θα φτιάξει και δικό του στούντιο μαζί με τον φίλο και συνεργάτη του Audie Ashworth.

Δύο χρόνια αργότερα θα κυκλοφορήσει το Troubadour, στο οποίο το πρώτο σινγκλ θα είναι το Hey Baby, που θα κάνει μια σύντομη παρουσία μέσα στα 100 πρώτα τραγούδια της Αμερικής. Στη δεύτερη πλευρά του δίσκου θα υπάρχει το Cocaine, το οποίο αρχικά ήθελε να ηχογραφήσει σε τζαζ ύφος, όπως έκανε στις ηχογραφήσεις του ο Mose Allison, αλλά τελικά ο Ashworth τον έπεισε να το κάνει πιο ροκ.

Τον Απρίλιο του 1976 ο Cale παρουσιάζει το άλμπουμ του στην Ευρώπη και σε συναυλία του στο Hammersmith Odeon ο Eric Clapton ακούει το Cocaine και το ηχογραφεί αμέσως για το άλμπουμ του Slowhand. Στα επόμενα χρόνια το Cocaine θα ακούγεται σχεδόν κάθε βράδυ σε όλα τα κλαμπ που έπαιζαν ροκ μουσική, και μάλιστα είναι από τα λίγα κομμάτια της δεκαετίας του ‘70 που ακόμη και σήμερα ακούγονται συχνά.

Ο Clapton μάλιστα αργότερα θα δηλώσει ότι το δικό του τραγούδι Lay Down Sally είναι ο ήχος που κάποιος Ευρωπαίος θα μπορούσε να ηχογραφήσει σαν πιο κοντινό σ’ αυτό που δημιουργούσε ο J. J. Cale.

Στο άλμπουμ 5 που θα κυκλοφορήσει το 1979, υπάρχει το Sensitive Kind, το οποίο θα αγνοηθεί όμως από το κοινό, που δεν θα κάνει το ίδιο και στη διασκευή που θα κάνουν στο τραγούδι οι Santana.

Θα ακολουθήσουν τα άλμπουμ Shades 1981, που θα είναι το τελευταίο του για την εταιρεία Shelter, Grasshopper, 1982, που είναι το πρώτο του για τη Mercury, το 8 το 1983 και στη συνέχεια οι κυκλοφορίες του θα αραιώσουν, με το Travel-Log του 1989, το Number 10 το 1992, το Closer Το You το 1994, το Guitar Man το 1996, έναν χρόνο αργότερα το Anyway The Wind Blows, και η ουσιαστική επιστροφή του θα γίνει το 2004, με το άλμπουμ Το Tulsa And Back, που θα οδηγήσει και στη βραβευμένη συνεργασία του με τον Clapton στο Road Το Escondido το 2006.

Τελευταίος του δίσκος είναι, σε ηλικία πια 71 ετών, το Roll On. Πρόκειται για ένα άλμπουμ στο οποίο μας αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι κάνει συνέχεια αυτό που ξέρει πολύ καλά, δηλαδή να υπνωτίζει τον ακροατή του φτιάχνοντας τραγούδια που ακόμη προκαλούν ενδιαφέρον.

Harve Presnell…. (1933-2009)

Σε ηλικία 76 ετών πέθανε ο αμερικανός ηθοποιός Χαρβ Πρεσνέλ. Τα τελευταία χρόνια το πρόσωπό του είχε περάσει πολλές φορές από τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη μέσα από χαρακτηριστικούς ρόλους. Ενδεικτικά στο «Φάργκο» των αδελφών Κόεν υποδύθηκε τον «κακιασμένο» πεθερό του Γουίλιαμ Μέισι, στη «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ τον στρατηγό Μάρσαλ, ενώ συμμετείχε στις τηλεοπτικές σειρές «Στην εντατική» και «Μονκ». Ο βαρύτονος Πρεσνέλ θα είχε κάνει μεγάλη καριέρα στα κινηματογραφικά μιούζικαλ, την εποχή όμως που εμφανίστηκε στο κινηματογραφικό προσκήνιο (μέσα της δεκαετίας του 1950) η χρυσή εποχή του είδους βρισκόταν στη δύση της. Ωστόσο η παρουσία του στο θεατρικό μιούζικαλ υπήρξε σημαντική. Είχε επίσης τιμηθεί με Χρυσή Σφαίρα το 1965.

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ…Η κλήρωση του πρωταθλήματος της Σούπερ Λίγκας 2009-10.

1η, 16η: ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ – ΠΑΟΚ
2η, 17η: ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ – Εργοτέλης
3η, 18η: Λεβαδειακός – ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ
4η, 19η: ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ – Αστέρας Τρίπολης
5η, 20η: Ολυμπιακός – ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ
6η, 21η: ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ – Ατρόμητος
7η, 22η: Ηρακλής – ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ
8η, 23η: ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ – ΠΑΣ Γιάννινα
9η, 24η: Παναθηναϊκός – ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ
10η, 25η: Ξάνθη – ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ
11η, 26η: ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ – Πανθρακικός
12η, 27η: Αρης – ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ
13η, 28η: ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ – ΑΕΚ
14η, 29η: Λάρισα – ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ
15η, 30η: ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ – Καβάλα

The Dead Weather – Are Friends Electric?

“Are friends Electric “…διασκευη του classic hits του Gary Newman απο τα τελη των σεβεντις. Dead Weather… προκειται για  το νεο σχημα του “ανησυχου” Jack White.

Karl Malden… (1912 – 2009)

Ο Αμερικανός ηθοποιός Καρλ Μόλντεν, βραβευμένος με Οσκαρ το 1951 για την ερμηνεία του ρόλου του Μιτς στο «Λεωφορείον ο Πόθος» του Ελία Καζάν πέθανε σήμερα(1 Iουλιου 2009) σε ηλικία 97 ετών.

 

 

Γνωστός μέσα από δευτεραγωνιστικούς κυρίως ρόλους δεκάδων ταινιών, ανάμεσα στις οποίες τρεις κλασικές του Ελία Καζάν: «Λεωφορείον ο Πόθος», που χάρισε στον Μάλντεν το μοναδικό Οσκαρ του (στην κατηγορία του Β΄ ρόλου), «Το λιμάνι της αγωνίας» και «Μπέιμπι Ντολ». Γεννημένος το 1912 ως Μλάντεν Σεκούλοβιτς στο Σικάγο (από τσεχοσλοβάκα μητέρα και σέρβο πατέρα), ο Μάλντεν μπήκε καθυστερημένα στον καλλιτεχνικό χώρο κάνοντας το θεατρικό ντεμπούτο του το 1937. Σε ηλικία 38 ετών ο Μάλντεν έπαιξε στην πρώτη ταινία του («Τhey knew what they wanted») και από τότε έγινε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πρόσωπα του αμερικανικού κινηματογράφου. Το ίδιο χαρακτηριστική ήταν και η τεράστια μύτη του. Στη δεκαετία του 1970 υπήρξε σταρ και της τηλεόρασης χάρη στην επιτυχία της αστυνομικής σειράς «Οι δρόμοι του Σαν Φρανσίσκο» δίπλα στον Μάικλ Ντάγκλας.

Πιο αυστηροί κανόνες θα ισχύουν για το Όσκαρ τραγουδιού …

Πιο αυστηροί κανόνες θα ισχύουν για το Όσκαρ τραγουδιού από την επόμενη χρονιά. Η Ακαδημία αποφάσισε πως αν δεν υπάρχει κανένα αρκετά καλό τραγούδι, τότε Όσκαρ δεν θα δίνεται. «Γίνεται μια προσπάθεια να βελτιωθεί η ποιότητα», είπε ο συνθέτης Μπρους Μπράουτον, επικεφαλής του μουσικού τμήματος της Ακαδημίας των Όσκαρ. Σύμφωνα με τους νέους όρους, κάθε υποψήφιο τραγούδι, θα πρέπει να συγκεντρώνει τουλάχιστον 8.25 βαθμούς στην κλίμακα των 6 με 10 που ψηφίζουν τα μέλη. Εάν δεν υπάρχει κανένα,  το αγαλματάκι απλώς δεν θα δίνεται.

 Είναι ακόμα μια καινοτομία για την επόμενη τελετή. Ηδη ανακοινώθηκε ότι το Οσκαρ καλύτερης ταινίας θα το διεκδικούν στο εξής δέκα και όχι πέντε ταινίες. Και άρχισαν οι γκρίνιες ότι με αυτόν τον τρόπο πέφτει η ποιότητα. Για να δούμε.

Τα τελευταία χρόνια υπήρχε θέμα στον τομέα των τραγουδιών από ταινίες, καθώς δεν ξεχώριζαν και δύσκολα τα θυμόταν κανείς, κάτι που δεν συνέβαινε στο παρελθόν.

Δεν τραβάει τηλεοπτικά η μουσική και τα τραγούδια. Αποδεδειγμένο. Λέτε γι’ αυτό τον λόγο να αποφάσισε η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών να… καταργήσει τα Οσκαρ Τραγουδιού, ή μάλλον να τα δίνει μόνον εάν υπάρχουν καλά τραγούδια;

Στα τελευταία Οσκαρ, ο Πίτερ Γκάμπριελ  αρνήθηκε να παρουσιάσει στην τελετή το υποψήφιο τραγούδι του από την ταινία «Wall-Ε», επειδή δεν τον άφηναν να το παίξει ολόκληρο.

«ΝΕΦΕΛΕΣ» του Αριστοφάνη … Φεστιβάλ Επιδαύρου στις 3 και 4 Ιουλίου 2009

Οι Νεφέλες παρουσιάστηκαν το 423 π.Χ., στα Μεγάλα Διονύσια και απέσπασαν το τρίτο βραβείο. Πιστεύοντας στο έργό του, ο Αριστοφάνης το διόρθωσε ριζικά με σκοπό να το ξαναπαρουσιάσει στο κοινό. Οι Νεφέλες που μας σώζονται είναι η δεύτερη εκδοχή.

Πρόκειται για ένα από τα πιο ξακουσμένα και πολυσυζητημένα έργα του Αριστοφάνη, ο άλυτος γρίφος μέσα σ’ ολόκληρη την αριστοφανική παραγωγή κι ένα από τα μεγαλύτερα ερωτηματικά στην ιστορία της λογοτεχνίας.

Ο μεγάλος κωμωδιογράφος καυτηριάζει τα φροντιστήρια των σοφιστών στην Αθήνα και την “προοδευτική” παιδεία που παρείχε την εποχή εκείνη ο Σωκράτης. Εκθέτει τις αρνητικές συνέπειες που είχε η σύγχρονη σοφιστική κίνηση σε ιδιωτικό επίπεδο, τις επιδράσεις της σοφιστικής επιχειρηματολογίας στον χώρο της οικογένειας και παρουσιάζει την υπονόμευση των πατροπαράδοτων ηθών και κανόνων αναλύοντας την κρίση της αθηναϊκής κοινωνίας, ηθικής και πολιτικής στην παρακμή του παλαιού εκπαιδευτικού συστήματος, όπως επίσης και την πάλη των δύο γενεών.

Οι «Νεφέλες»του Αριστοφάνη ανεβαίνουν στην Επίδαυρο στις 3 και 4 Ιουλίου,από το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη, σκηνοθεσία Βαρνάβα Κυριαζή -με την αρωγή των Μουαΐμη, Μαλένη, Νεοκλέους και Τσουρή-, μουσική- τραγούδια Σταμάτη Κραουνάκη, σκηνικά Χάρη Καυκαρίδη, κοστούμια Λάκη Γενεθλή, χορογραφίες Ισίδωρου Σιδέρη. Παίζουν Ανδρέας Τσουρής, Χριστόδουλος Μαρτάς, Σταύρος Λούρας, Σώτος Σταυράκης, Θανάσης Δρακόπουλος, Βαλεντίνος Κόκκινος, Αντώνης Ονουφρίου, Αννίτα Σαντοριναίου, Ελενα Ευσταθίου, Χριστόφορος Χριστοφόρου, Μιχάλης Μουστάκας, Γιώργος Ιωαννίδης και Λευτέρης Σαλωμίδης. Τον χορό αποτελούν οι Σ. Φυρογένη, Χ. Χριστοφιά, Μ. Κωνσταντίνου, Λ. Πρωτόπαππα, Ν. Χαραλάμπους, Κ. Λούρα, Ελ. Χριστοφή, Β. Γεωργιάδου, Δ. Χρίστου, Χ. Κωνσταντίνου, Α. Παπαγεωργίου, Η. Κάκκουρα, Π. Σάββα. Οι μουσικοί που θα? παίξουν στην παράσταση είναι οι Ν. Ευαγγέλου, Ε. Ρούσου και Τζ. Μπετίτο, ενώ τη μουσική διδασκαλία έκαναν οι Κραουνάκης-Χριστοδουλίδης-Ρούσου.

Ο Στρεψιάδης, ένας γέρος Αθηναίος χωριάτης, αναγκάστηκε να αφήσει το κτήμα του και να κλειστεί στην Αθήνα, λόγω των συχνών επιδρομών που έκαναν οι Σπαρτιάτες στην Αττική, την περίοδο του Πελοποννησιακού Πολέμου. Παντρεμένος με μία αριστοκράτισσα Αθηναία απέκτησαν ένα γιο, τον Φειδιππίδη, που αναθρεμμένος σαν αριστοκράτης, έφτασε στο σημείο να καταχρεώσει τον πατέρα του με τις σπατάλες του. Στριμωγμένος ο Στρεψιάδης από τους δανειστές του παίρνει την απόφαση να στείλει το γιο του στο Φροντιστήριο του Σωκράτη για να μάθει τον άδικο και τον δίκαιο λόγο, ώστε να μπορεί να δικαιώνεται στις δίκες και να γλιτώσει από τα διάφορα δανεικά και αγύριστα. Ο Φειδιππίδης, δεν έχει καμιά όρεξη για να κλειστεί στη σχολή κι έτσι, ο γέρο Στρεψιάδης, αναγκάζεται να φοιτήσει ο ίδιος στο Φροντιστήριο. Γρήγορα όμως ο Σωκράτης τον διώχνει ως ανεπίδεκτο μαθήσεως και τελικά πείθει τον γιο του να φοιτήσει στη σχολή του μεγάλου φιλοσόφου. Σύντομα θα αντιληφθεί πως όλα τα μαθήματα που πήρε ο γιος του, θα τα πληρώσει ο ίδιος και πικρά μάλιστα…

“Tελος “για την χορογράφο Πίνα Μπάους

Η διάσημη Γερμανίδα χορογράφος, χορεύτρια και καλιτεχνική διευθύντρια του Χοροθεάτρου Βούπερταλ, Πίνα Μπάους πέθανε σε ηλικία 68 ετών, ανακοινώθηκε σήμερα από το Χοροθέατρο του Βούπερταλ.

“Η Πίνα Μπάους πέθανε σήμερα το πρωί (στο νοσοκομείο), πρόκειται για έναν απροσδόκητο και αιφνίδιο θάνατο, πέντε ημέρες μετά τη διάγνωση ότι είχε καρκίνο”, ανέφερε η εκπρόσωπος του Χοροθεάτρου Ούρσουλα Ποπ.

“Μόλις την περασμένη Κυριακή βρισκόταν επί σκηνής με τον θίασό της, στην όπερα του Βούπερταλ”, σημειώνεται στην ανακοίνωση του Χοροθεάτρου του Βούπερταλ.

Η  “μεγάλη κυρία” του σύγχρονου γερμανικού χορού, είχε προκαλέσει αντιδράσεις στην αρχή της καριέρας της, με το μοναδικό εξπρεσιονιστικό στυλ της.

Gustavo Santaolalla …«one greek coffee»

Οταν ο Γκουστάβο Σανταολάγια παρήγγειλε χθες το μεσημέρι «one greek coffee», ο ευγενέστατος σερβιτόρος μπερδεύτηκε. «Μήπως εννοείτε γαλλικό;», τον ρώτησε αμέσως. «Οχι. Θέλω τον δικό σας. Αυτόν που έχει πάνω πάνω την ωραία λάσπη», ήταν η απάντηση του Αργεντινού συνθέτη.

Τόσες φορές έχει έρθει στα μέρη μας για συναυλία παρέα με την μπάντα-κολεκτίβα «Bajofondo» και δηλώνει λάτρης των διατροφικών μας συνηθειών. Θεωρεί ότι έχουμε πολλά κοινά. «Και ο Αριστοτέλης Ωνάσης από το Μπουένος Αϊρες ξεκίνησε», λέει αστειευόμενος. Και προσθέτει: «Αν πας στα μέρη που παίζουν μιλόνγκα και τάνγκο στο Μπουένος Αϊρες θα δεις ότι μοιάζουν με τα δικά σας μπαρ».

ΜΑΡΚ ΠΕΡΥΜΑΝ “Οι φιλόσοφοι παίζουν μπάλα”

Το βιβλίο αυτό είναι ένας συνδυασμός φιλοσοφικού στοχασμού και ποδοσφαιρικής ευθυβολίας. Μια ενδεκάδα φιλοσόφων, και όχι μόνο, κατεβαίνει στο γήπεδο και τα δίνει όλα. Το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο σε μια καινούρια εκδοχή, παγκόσμια αλλά και προσαρμοσμένη στην ελληνική πραγματικότητα. Εκεί που ο αρχαίος φιλόσοφος Σωκράτης συναντά τον σύγχρονο πρόεδρο Σωκράτη και τον βραζιλιάνο μάγο Σώκρατες. Δείτε τον Σαίξπηρ να κάνει θέατρο για να κερδίσει πέναλτι, τον Νίτσε να εφορμά σαν υπεράνθρωπος, τον Ουμπέρτο Έκο να τρέχει από τη μια περιοχή στην άλλη σαν εκκρεμές και τον Μπομπ Μάρλεϋ να «ζωγραφίζει» πάνω στο χόρτο, ως άλλος Κυράστας.
Ένας απαραίτητος οδηγός ενόψει της μουντιαλικής πανδαισίας, ένα αντίδοτο στην αποχαύνωση των αλλεπάλληλων μεταδόσεων, μια απαραίτητη προσθήκη στις συνήθεις αλεφαντολογίες των απανταχού ποδοσφαιρικών καφενείων.

Ανάμεσα λοιπόν στους «μαέστρους» και τους «βιρτουόζους» του ποδοσφαίρου εμφανίζεται και μία άλλη κατηγορία: οι «φιλόσοφοι». Η επιλογή κάτι λέει για το πώς αντιλαμβάνεται ο κόσμος τον χαρακτήρα του φιλοσόφου, αλλά «φιλόσοφος» στο ποδόσφαιρο λέγεται ο «προπονητής». Όχι κάθε προπονητής, αλλά ο γέρο-σοφός προπονητής που τα μάτια του έχουν δει τα πάντα: τερματοφύλακες να αφήνουν την μπάλα να περνάει μέσα από τα πόδια τους, μπακ να γλιστρούν σαν χοντρές βουβής ταινίας όταν πατούσαν μπανανόφλουδα και φορ να σημαδεύουν στο πέναλτι τα περιστέρια. Ο φιλόσοφος στο ποδόσφαιρο είναι αυτός που κατάλαβε ότι μπορείς, όχι μόνο να χάσεις το ματς στο 90΄, αλλά και να βρίσκεσαι τρία γκολ κάτω στο 10΄ και να πρέπει να υπομείνεις τον εξευτελισμό άλλα 80 λεπτά. Φιλόσοφος μπορεί να είναι μόνο κάποιος που ο χρόνος και η εμπειρία διαμόρφωσαν ολοκληρωτικά τον χαρακτήρα του. Τέτοια είναι τα μέλη της φανταστικής ενδεκάδας που παρουσιάζει αυτό το βιβλίο, σωστό εγχειρίδιο ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΝΟΥΤΣΟΣ (από την Εισαγωγή)

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ…ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΓΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ

Σε εκπληκτική ατμόσφαιρα ξεκίνησε το απόγευμα της Δευτέρας η πρώτη προπόνηση του Πανιωνίου ενόψει της προετοιμασίας για τη νέα σεζόν. Το εκπληκτικό κλίμα οφείλεται κυρίως στους περίπου 3.000 οπαδούς που παρευρέθηκαν στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης και που αποθέωσαν τους Αλβάρο Ρεκόμπα και Φαμπιάν Εστογιανόφ, οι οποίοι είχαν την τιμητική τους κατά την είσοδό τους στο γήπεδο.

Οι «κυανέρυθροι» αποθέωσαν τον Κωνσταντίνο Τσακίρη, το νέο προπονητή Εμίλιο Φερέρα και τους παίκτες, με τους Αλβάρο Ρεκόμπα (που πήρε τη φανέλα με το «10» αφήνοντας το «9» στον Μπόσκο Μπάλαμπαν), Φαμπιάν Εστογιανόφ και Γιάννη Μανιάτη να έχουν τη μερίδα του λέοντος.Πρώτος εισήλθε στο γήπεδο ο προπονητής, Εμίλιο Φερέρα μαζί με το υπόλοιπο τεχνικό επιτελείο. Ακολούθησαν οι παλιοί παίκτες (αυτοί που έμειναν και όσοι ανανέωσαν) και στη συνέχεια μπήκαν οι καινούργιοι.

Για τις μεταγραφικές εξελίξεις στη Νέα Σμύρνη λένε ότι ετοιμάζουν μια έκπληξη.

Υ.Γ. 4 Πολυσέλιδο και αποκλειστικό φωτορεπορταζ από την πρεμιέρα στον Πανιώνιο Κόσμο του Σαββάτου

 

«Record Store Day»…Κρίση και τεχνολογία σκοτώνουν τα δισκάδικα

Τα CD κάνουν πια τη μεγάλη βουτιά προς τον πάτο, τα παραδοσιακά δισκάδικα κλείνουν και η μουσική «κατεβαίνει» στο Διαδίκτυο, την ώρα που οι μουσικόφιλοι ανακαλύπτουν ξανά το βινύλιο- και ως σωσίβιο
Το έζησα κι αυτό. Έξω από ένα δισκάδικο άκουσα με τα αυτιά μου έναν πατέρα να περιγράφει στον πιτσιρικά του τι είναι δίσκος. Δεν μπορεί, παιδί μου- του έλεγε-, θα το έχεις δει. Είναι αυτό το μεγάλο στρογγυλό με την τρύπα στη μέση που ακουμπάει μια βελόνα επάνω και παίζει μουσική. Ο μικρός τον κοιτούσε με απορία.
Εικόνα δεύτερη: Ήταν μια μεγάλη γιορτή. Καλλιτέχνες, πολλή μουσική. Και να φανταστεί κανείς πως τα δισκάδικα σε όλο τον κόσμο δεν έχουν και πολλούς λόγους να γιορτάζουν. Η επόμενη μέρα του φετινού «Record Store Day» έδειχνε πως η γιορτή δεν ήταν μόνο παρηγοριά. Μπορεί, δηλαδή, τα μικρά δισκοπωλεία (και όχι μόνο τα μικρά) να εξαφανίζονται και μέχρι να διαβάσετε ώς το τέλος της σελίδας να έχουν κάποια ακόμη σβήσει από τον χάρτη, αλλά μια άλλη μουσική πραγματικότητα κάνει την εμφάνισή της και επιμένει. Κρύβεται συνήθως μέσα στην τσάντα του πελάτη που μόλις αγόρασε τα βινύλιά του. Μια νέα φιλοσοφία γεννιέται στην αγορά της μουσικής.
Ο Μπιλ Γκέιτς που προέβλεπε μια δεκαετία πριν πως τα δισκάδικα τελειώνουν στο μέλλον, βγήκε αληθινός. Την ίδια στιγμή και ολίγον ψεύτης. Αν παρατηρεί κανείς μιαν αναζήτηση στην αγορά πικάπ, δεν κάνει λάθος. Όταν ανακαλύψεις ότι το ψηφιακό αρχείο στον υπολογιστή σου δεν καλύπτει απόλυτα τις μουσικές σου ανάγκες, δεν θα τρέξεις να επενδύσεις σε CD ;

Rockwave festival 2009: Placebo

Ζυράννα Ζατέλη…”Το πάθος χιλιάδες φορές”

Τα πολύ παλιά τα χρόνια, στο ξεκίνημα των καιρών

και στο μακρινότερο σημείο της γης ήταν μια πόρτα.

Μια κλειδωμένη πόρτα. Από όλες τις μεριές του κόσμου

ταξίδευαν άντρες και γυναίκες με κλειδιά στο χέρι

για να ανοίξουνε την πόρτα.

Μα η πόρτα δεν άνοιγε με τίποτα.

 Όποιος πίστεψε ότι οι νεκροί του πρώτου βιβλίου είχαν πεθάνει διαψεύσθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, όταν γύρισαν όλοι οι «άσωτοι». Καταβεβλημένοι από τα στοιχεία της φύσης, από πάθη και έρωτες που δεν τους σήκωνε η πάνω μεριά της γης, τίναξαν από τον γιακά τους τα χώματα και επέστρεψαν θριαμβικά, για να δειπνήσουν όπως άλλοτε με τους ζωντανούς –μια νύχτα κόσμος ολόκληρος και το ανθρώπινο δράμα εν οίστρω–, μέχρι να έρθει η σεβαστή εκείνη ώρα, το πρώτο χάραμα, να ημερέψουν και να κρυφτούν ξανά ως όφειλαν στα σκότη. Και όλα τούτα υπό το άγρυπνο βαθύσκιωτο βλέμμα της Λεύκας, που αργότερα θα επιλέξει ως αληθινό της ψευδώνυμο το παράξενο όνομα Ραμάνθις Ερέβους. Η μικρή ελαφίνα θα μεταμορφώνεται λίγο-λίγο σε γυναίκα, πάντα αινιγματική, ταγμένη στα δοξαστικά ξοδέματα της πένας της και προορισμένη να μιλάει στις ψυχές όπως μιλούν τα φύλλα όταν τ’ αγγίζει ο αέρας, περιφρουρώντας και μαζί απεικονίζοντας ανείπωτα μυστικά.

Στον μαγικό κόσμο της Ζυράννας Ζατέλη μας ταξιδεύει και αυτή τη φορά το νέο της βιβλίο Το πάθος χιλιάδες φορές, όπου το φανταστικό  περιπλέκεται με το πραγματικό, η ζωή αναμετριέται με τον θάνατο και καλά κρυμένα μυστικά έρχονται στην επιφάνεια.

Το μυθιστόρημα, αυτοτελές και αύταρκες, συνιστά γεφύρωμα μεταξύ του πρώτου και του τρίτου βιβλίου της τριλογίας Με το παράξενο όνομα Ραμάνθις Ερέβους. Σε αυτό ο αναγνώστης παρακολουθεί τη διαδρομή ενός ιδιαίτερου κοριτσιού, της Λεύκας, από την παιδική ηλικία προς την ενηλικίωση. Με φόντο το υποβλητικό τοπίο της υπαίθρου της βόρειας Ελλάδας, εκτυλίσσονται θαυμαστά και απρόβλεπτα επεισόδια που επιδρουν καθοριστικά στον ψυχισμό της μικρής ηρωίδας και την οδηγούν ανέκκλητα σε μια διττή μεταμόρφωση: αφενός σε συγγραφέα, αφετέρου σε ψυχοπομπό. Συνεργοί σε αυτή τη μεταμόρφωση γίνονται τα έμψυχα αλλά και τα άψυχα στοιχεία της ζατελικής φαντασίας, οι ζωντανοί αλλά και οι νεκροί, ο φυσικός κόσμος αλλά και ο μεταφυσικός, σ’ ένα βιβλίο που εξυψώνει τον έρωτα, το θάνατο, το πάθος και τον πόνο, σε μεγαλειώδη συστατικά της ζωής, της τέχνης και της δημιουργίας.