“The Ghost Writer ” …SOUNDTRACK…Alexandre Desplat

The New Film From Roman Polanski

1. The Ghost Writer (1:41)
2. Rhinehart Publishing (:58)
3. Travel To The Island (2:28)
4. Lang’s Memoirs (1:43)
5. Chase on the Ferry (2:31)
6. Suspicion (2:49)
7. Investigation (2:07)
8. Hidden Documents (2:09)
9. The Old Man (1:17)
10. In The Woods (3:40)
11. Prints (1:45)
12. The Predecessor (2:28)
13. Pr Paul Emmett (5:39)
14. Bicycle Ride (1:52)
15. Lang And The CIA (2:21)
16. The Truth About Ruth (4:55)
17. The Ghost Writer (Reprise) (1:49)

SADE : ” SOLDIER OF LOVE”

Στην πρώτη,  παρουσίαση του νέου της δίσκου ήταν απούσα. «Soldier of Love» έχει τίτλο το άλμπουμ. «Ο μύθος επέστρεψε» είπε κάποιος ενώ τα ηχεία θύμιζαν το «ένδοξο» παρελθόν των «Smooth operator», «Ordinary love», «Sweetest taboo», «Hang on to your love».Τα νέα κομμάτια  θυμίζουν πολύ το γνώριμο ύφος της: Το «The Moon and the Sky» περιγράφει την απόλυτη αφοσίωση στον έρωτα. Το «Soldier of Love», που ήδη ξεχωρίζει στα ερτζιανά, μιλάει για «ερωτικές μονομαχίες». Το «Morning Bird» είναι σπαρακτικό, το «Baby Father» έχει πινελιές σόουλ, το «Be That Easy» είναι μια τρυφερή μπαλάντα, το «Bring Me Home» είναι βέβαιο ότι θα ξεχωρίσει, ενώ τα τρία τελευταία τραγούδια είναι ιδανικά για τις βραδινές ώρες… «Καμιά φορά αισθάνομαι πως η μελαγχολία με ακολουθεί κατά πόδας. Δεν είμαι απελπισμένη, αλλά πιστεύω ότι τα χαρούμενα κομμάτια συχνά σε κάνουν χειρότερα. Κάποιος μου είπε πως για όλα φταίει το ζώδιό μου: είμαι Αιγόκερως, το πιο θλιμμένο από όλα».

Το «Soldier of Love» ηχογραφήθηκε στα στούντιο της Real World του Πίτερ Γκάμπριελ με τους μουσικούς που η Σαντέ εμπιστεύεται από το 1983. Την ίδια σχέση έχει αναπτύξει και με το κοινό της. Η Sony υποστηρίζει ότι οι παλιοί της δίσκοι πουλούν ακόμα σταθερά (έχουν ξεπεράσει τα 50 εκατομμύρια αντίτυπα), ενώ πρόσφατα οι «Κυριακάτικοι Τάιμς» υπολόγισαν την περιουσία της σε 30 εκατομμύρια λίρες. «Δεν χρειάζομαι πολλά χρήματα για να ζήσω. Οποιοσδήποτε κλέφτης μπει στο σπίτι θα διαπιστώσει πως δεν υπάρχει τίποτα πολύτιμο να πάρει» σπεύδει να πει η ίδια.

“The Wolfman ” SOUNDTRACK…By Danny Elfman

Track List:

1. Wolf Suite Pt 1 (4:12)
2. Wolf Suite Pt 2 (5:55)
3. Prologue (2:57)
4. Dear Mr. Talbot (1:45)
5. Bad Moon Rising (0:59)
6. Gypsy Massacre (2:24)
7. Wake Up, Lawrence (5:17)
8. The Funeral (4:13)
9. The Healing Montage (2:50)
10. First Transformation (3:30)
11. You Must Go (3:46)
12. The Antique Shop (3:32)
13. Country Carnage (2:31)
14. Be Strong (2:31)
15. The Madhouse (5:32)
16. Reflection / 2nd Transformation (4:12)
17. The Traveling Montage (4:27)
18. The Finale (4:11)
19. Wolf Wild #2 (1:27)

ΜΑΥΡΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ…ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΙΩΝΙΟ

ΔΥΟ ΗΤΤΕΣ ΜΕ “ΚΑΤΕΒΑΣΜΕΝΑ” ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ….ΣΕ ΜΠΑΣΚΕΤ ΚΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ…ΟΛΑ  ΠΙΚΡΑ…Σ’ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΒΡΗΚΑΤΕ …

Ο Ατρόμητος πήρε τη νίκη με 1-0 από τον Πανιώνιο στο ντεμπούτο του Γιώργου Παράσχου! Στο Περιστέρι έβρεξε πολύ νερό, το γήπεδο ήταν σε τραγική κατάσταση όπως και η αμυντική γραμμή των «κυανέρυθρων» που τιμωρήθηκε από το γκολ του Μπρίτο στο 55΄ .Δίκαια, πάντως, τα παράπονα του Πανιωνίου καθώς πριν την φάση του γκολ υπήρξε λανθασμένη υπόδειξη οφσάιντ στον Εστογιανόφ που έβγαινε μόνος απέναντι από τον Μιχαηλίδη.

Πάρτυ έκανε η ΑΕΚ απέναντι στον “τραγικό” Πανιώνιο τον οποίο διέλυσε με 89-56 στο κλειστό του Ελληνικού στην αναμέτρηση που άνοιξε την αυλαία της 15ης αγωνιστικής.Όλα τελείωσαν για τον Πανιώνιο στο τρίτο δεκάλεπτο, όταν το ένα λάθος του διαδεχόταν το άλλο και η ΑΕΚ ολοένα και αύξανε τη διαφορά για να φτάσει σ’ ένα επιμέρους 32-10 που οδήγησε στο 60-38 και ουσιαστικά στη λήξη του αγώνα δέκα λεπτά πριν τη λήξη του.

PETER GABRIEL “Scratch my Βack”

«Ξύστε μου την πλάτη, να ξύσω τη δική σας» λέει ο Πίτερ Γκάμπριελ για το νέο του άλμπουμ με τίτλο «Scratch my Βack», το οποίο αποτελείται αποκλειστικά από διασκευές. «Πρόκειται για ένα concept… ανταλλαγής. Αν διασκευάσετε ένα από τα τραγούδια μου, το ίδιο θα κάνω και εγώ με ένα από τα δικά σας» συμπληρώνει.

Ο βρετανός τραγουδιστής αφήνει για λίγο στην άκρη τον ακτιβισμό και τις οικολογικές του ανησυχίες και επιστρέφει στη δισκογραφία, ύστερα από επτά χρόνια, με ένα σόλο άλμπουμ που περιέχει τραγούδια άλλων καλλιτεχνών της γενιάς του, όπως ο Ντέιβιντ Μπάουι , ο Λου Ριντ, ο Πολ Σάιμον, αλλά και νεότερων, όπως τα συγκροτήματα Αrcade΄s Fire και Radiohead. Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ, όπως λέει, μιας σειράς στην οποία διάφοροι γνωστοί καλλιτέχνες θα… αλληλοδιασκευάζονται. «Η ιδέα αυτή με παίδευε εδώ και αρκετό καιρό. Ηχογράφησα πρώτα ένα τραγούδι των Vampire Weekend, γνωρίζοντας φυσικά ότι το τελευταίο διάστημα έχουμε βαρεθεί να ακούμε διασκευές. Για αυτό έψαξα να βρω νέους τρόπους για να γίνει κάτι τέτοιο. Τότε μου ήρθε η ιδέα της ανταλλαγής, σε μια προσπάθεια να ανοίξω τα όρια των δυνατοτήτων στη σύνθεση. Για παράδειγμα, ακούς το “Τhe Βoy in the Βubble” του Πολ Σάιμονκαι από την αρχή δίνεις βάση στην εξαιρετική μουσική με τα νοτιοαφρικανικά στοιχεία, παραμερίζοντας το γεγονός ότι ο Σάιμον εδώ έχει γράψει μερικούς από τους καλύτερους στίχους της τελευταίας 25ετίας. Ετσι, αυτό που έκανα ήταν να αφήσω χώρο στους στίχους».

Από την αρχή, ο Γκάμπριελ έθεσε όρο στον εαυτό του το άλμπουμ να μην περιέχει κιθάρα και ντραμς, δύο όργανα που καθορίζουν τον ροκ ήχο. Ετσι, σε ένα από τα τραγούδια που χαρακτήρισαν το ροκ της δεκαετίας του 1970, το «Ηeroes» του Ντέιβιντ Μπάουι, πίσω από τη φωνή του Γκάμπριελ ακούγονται μόνον έγχορδα, με αποτέλεσμα η εκτέλεση να θυμίζει αρκετά εκείνη του Φίλιπ Γκλας στην περίφημη «Ηeroes Symphony». «Η βασική ιδέα ήταν να κάνω τα τραγούδια ψυχρά και άδεια,έτσι ώστε ο ακροατής να μένει στους στίχους και στη μελωδία. Αυτό με κάνει να λειτουργώ περισσότερο ως τραγουδιστής» εξηγεί.

Σε μια περίοδο που όλα περνούν από το μπλέντερ των α λα «ΧFactor» διασκευών, ο Γκάμπριελ επιχειρεί, μάλλον επιτυχημένα, να επαναπροσδιορίσει τη σχέση μεταξύ ποπ μουσικής και υψηλής τέχνης. Τις νέες ενορχηστρώσεις των τραγουδιών έκανε ο ίδιος μαζί με τον Τζον Μέτκαλφ, ενώ η ηχογράφηση έγινε για μία ακόμη φορά στα στούντιο της Real World. Ο Πίτερ Γκάμπριελ έχει ανακοινώσει μια νέα σειρά εμφανίσεων σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, όπως το Λονδίνο, το Παρίσι και το Βερολίνο. Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι το καλοκαίρι θα τον δούμε και στη χώρα μας. Το ενδιαφέρον είναι ότι τα τραγούδια θα τα παρουσιάσει όπως στον δίσκο: συνοδευόμενος από ορχήστρα, χωρίς κιθάρα και ντραμς.ΣΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

“Gainsbourg (Vie heroique) “…Η πρώτη ταινία που καταπιάνεται με τη ζωή του Γάλλου καλλιτέχνη…

O τραγικός θάνατος της βρετανίδας ηθοποιού Λούσι Γκόρντον, η οποία αυτοκτόνησε στις 20 Μαΐου 2009 (μόλις δύο ημέρες πριν από τα 29α γενέθλιά της) σήμανε την αναστολή της παρουσίασης στις αίθουσες της τελευταίας ταινίας της, «Gainsbourg (Vie heroique)». Λιγότερο όμως από έναν χρόνο αργότερα, το φιλμ που σκηνοθέτησε ο Γιόχαν Σφαρ, όπου η Γκόρντον υποδύεται την ηθοποιό και τραγουδίστρια Τζέιν Μπίρκιν, σύντροφο του εκκεντρικού πολυκαλλιτέχνη Σερζ Γκενσμπούργκ, διανεμήθηκε στη Γαλλία. Και η υποδοχή που του επεφύλαξαν κοινό και κριτική υπήρξε θετική.

Είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του, στις 2 Μαρτίου 1991, ο Σερζ Γκενσμπούργκ εξακολουθεί να κυριαρχεί στη φαντασία της γαλλικής κουλτούρας. «Την ημέρα του θανάτου του θρήνησε όλη η Γαλλία» δήλωσε προσφάτως η Τζέιν Μπίρκιν στο ΒΒC. Η Μπίρκιν ωστόσο είχε αντιρρήσεις για το αρχικό σενάριο της πρώτης κινηματογραφικής ταινίας του Σφαρ, θεωρώντας ότι ο Γκενσμπούργκ στον οποίο αναφερόταν ελάχιστη σχέση είχε με τον πραγματικό- τον οποίο στην ταινία υποδύθηκε ο Ερίκ Ελμοσνίνο. Σαν να μην έφτανε το γεγονός ότι ουδείς κινηματογραφιστής τόλμησε ποτέ να καταπιαστεί με την περίπτωση του Γκενσμπούργκ, ο Σφαρ δεν ήταν καν σκηνοθέτης, αλλά σχεδιαστής κόμικς. Εν τέλει όμως η Μπίρκιν έδωσε την «ευλογία» της και η ταινία γυρίστηκε.

Ενδιαφέρον επίσης προκαλεί η άρνηση της κόρης του ζεύγους Σαρλότ Γκενσμπούργκ να υποδυθεί στο φιλμ τον… πατέρα της. Ενώ αρχικώς είχε συμφωνήσει για τον ρόλο, αργότερα απομακρύνθηκε από την παραγωγή θεωρώντας ότι η διαδικασία θα ήταν εξαιρετικά επίπονη. Η ταινία παρακολουθεί όλες τις φάσεις της θυελλώδους σχέσης του Γκενσμπούργκ τόσο με την Μπίρκιν όσο και με την Μπριζίτ Μπαρντό την οποία υποδύεται η Λετισιά Καστά (συμμετέχει και η ελληνικής καταγωγής Ανα Μουγκλαλίς στον ρόλο της Ζυλιέτ Γκρεκό ). Ο απόλυτος επαναστάτης-καλλιτέχνης με την εκρηκτική συμπεριφορά και τον προβοκατόρικο χαρακτήρα έγινε διάσημος εκτός Γαλλίας με την ερωτική μπαλάντα «Je t΄aime… moi non plus», όπου οι βαριές ανάσες του ιδίου και της Μπίρκιν δημιουργούσαν μια άκρως σεξουαλική εικόνα (το 1976 σκηνοθέτησε την πρώτη ταινία του με τον ίδιο τίτλο).

Η συμπεριφορά του Γκενσμπούργκ υπήρξε αλλοπρόσαλλη στις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80, όταν η εξάρτησή του από το αλκοόλ έγινε ανεξέλεγκτη- με πιο χαρακτηριστικό συμβάν την πρότασή του προς τη Γουίτνεϊ Χιούστον να κάνουν σεξ, σε ζωντανή μετάδοση, στη διάρκεια τηλεοπτικού σόου. Ωστόσο, η δημοτικότητά του δεν μειώθηκε ποτέ και ο τάφος του στο Μονπαρνάς έχει τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στο κοιμητήριο.
Οι σημαντικότεροι σταθμοί μιας «γεμάτης» ζωής
1928. Γεννιέται στο Παρίσι ο Λυσιέν Γκίνζμπεργκ, γιος Ρωσοεβραίων που μετοίκησαν το 1917 στη Γαλλία.
1951. Παντρεύεται την πρώτη από τις τέσσερις συζύγους του, Ελιζαμπέτ Λεβιτσκί. Θα ακολουθήσουν η Φρανσουάζ Πανκράτζι (1957-1968), με την οποία θα αποκτήσει δυο παιδιά, η Μπίρκιν (1968-1980), με την οποία θα αποκτήσει τη Σαρλότ Γκενσμπούργκ, και η Μπαμπού, με την οποία έμεινε παντρεμένος από το 1981 ως τον θάνατό του αποκτώντας μαζί της το τέταρτο παιδί του.
1958. Κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ, «Du chant a la une». 1959. Κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία «Θέλετε να χορέψετε μαζί μου;» με πρωταγωνίστρια την Μπριζίτ Μπαρντό. 1965. Το Λουξεμβούργο κερδίζει στον διαγωνισμό της Εurovision με το τραγούδι του «Ρoupee de cire, poupee de son», το οποίο ερμηνεύει η Φρανς Γκαλ.
1969. Το ντουέτο του με την Τζέιν Μπίρκιν «Je t΄aime… moi non plus» γίνεται παγκόσμια επιτυχία.
1971. Κυκλοφορεί το αριστούργημά του, το άλμπουμ «Ηistoire de Μelody Νelson».
1991. Ο αμετανόητος καπνιστής και πότης Σερζ Γκενσμπούργκ πεθαίνει από έμφραγμα. ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ

“SHUTTER ISLAND ” SOUNDTRACK (2 CD)

Composed by: Robbie Robertson, Various

Disc 1
1. Fog Tropes (Orchestra of St. Lukes, conducted by John Adams)
2. Symphony #3: Passacaglia – Allegro Moderato (National Polish Radio Symphony, conducted by Antonio Wit)
3. Music For Marcel Duchamp (Philipp Vandre, prepared piano)
4. Hommage a John Cage (Nam June Paik)
5. Lontano (Wiener Philharmoniker, conducted by Claudio Abbado)
6. Rothko Chapel 2 (UC Berkeley Chamber Chorus)
7. Cry (Johnny Ray)
8. On The Nature Of Daylight (Max Richter)
9. Uaxuctum: The Legend Of The Mayan City Which They Themselves Destroyed For Religious Reasons – 3rd M (Vienna Radio Symphony Orchestra; Peter Rundel, conductor)
10. Quartet For Strings And Piano In A Minor (Prazak Quartet)Disc 2
1. Christian Zeal and Activity (John Adams / Edo de Waart & San Francisco Symphony)
2. Suite For Symphonic Strings: Nocturne (The New Professionals Orchestra, conducted by Rebecca Miller)
3. Lizard Point (Brian Eno)
4. Four Hymns, II For Cello And Double Bass (Torleif Thedeen & Entcho Radoukanov)
5. Root Of An Unfocus (John Cage)
6. Prelude – The Bay (Ingram Marshall)
7. Tomorrow Night (Lonnie Johnson)
8. This Bitter Earth / On The Nature Of Daylight (Dinah Washington & Max Richter)

 

RANDY NEWMAN : Η επιτυχία του είναι οικογενειακή παράδοση…

Από τον Γιάννη Πετρίδη

Ο Randy Newman ανήκει σε μια ομάδα μουσικών που παρά τη μεγάλη διεθνή επιτυχία τους, δεν έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί στην πατρίδα μας, χωρίς βέβαια αυτό να μειώνει την αξία τους. Οι έλληνες μουσικόφιλοι τον ξέρουν κυρίως χάρη στις διασκευές τραγουδιών του, όπως το You Can Leave Your Hat On, που ακούστηκε από τον Joe Cocker στην ταινία 9 1/2 βδομάδες, στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι Κιμ Μπάσιντζερ και Μίκι Ρουρκ.

Μέλη της οικογένειάς του ήταν οι διάσημοι συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής Alfred, Lionel και Emil Newman. Και οι τρεις είναι θείοι του. Η ειρωνεία είναι ότι ο πατέρας του Irving George ήταν ο μόνος από τα αδέλφια των Newman που δεν έγινε μουσικός, αλλά οδοντίατρος, έχει γράψει όμως μερικά τραγούδια σε συνεργασία με τον γιο του. Τα ξαδέλφια του, Thomas και David Newman, ασχολήθηκαν και αυτά με τον κινηματογράφο, στον οποίο και διακρίθηκαν ιδιαίτερα.

Ο ίδιος ο Randy, εδώ και αρκετά χρόνια, κάνει μία δεύτερη καριέρα στον κινηματογράφο, παράλληλα με αυτήν στον χώρο της ποπ και του ροκ, κι εμπλουτίζει τον κατάλογο των βραβείων του στη μουσική με ένα Οσκαρ για το τραγούδι της ταινίας Monsters Inc., ενώ παράλληλα έχει άλλες 16 υποψηφιότητες για το ίδιο βραβείο με τα τραγούδια από τις ταινίες Cars (2007), Meet the Parents (2001), Toy Story 2 (2000), Babe: Pig In The City (1999), Toy Story (1996), The Paper (1995), Parenthood (1990) και Ragtime (1982) και για τη συνολική μουσική του για τις ταινίες Monsters, Inc., Pleasantville (1999), Α Bug’s Life (1999), James and the Giant Peach (1997), Toy Story, Avalon (1991), The Natural (1985) και Ragtime.

Οταν ήταν μικρός περνούσε ατελείωτες ώρες στα κινηματογραφικά στούντιο, όπου παρακολουθούσε το πώς οι διάσημοι θείοι του ενορχήστρωναν, διηύθυναν και ταίριαζαν τη μουσική τους με την κινηματογραφική εικόνα.

Ο Newman, που πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Νέα Ορλεάνη, από τη μουσική της οποίας επηρεάστηκε πολύ, έγινε επαγγελματίας μουσικός από τα 17 του χρόνια. Εναν χρόνο αργότερα έγραψε το πρώτο τραγούδι του, που είχε τίτλο Golden Gidiron Boy, το ερμήνευσε ο Pat Boone, αλλά ήταν αποτυχία. Στη συνέχεια έδωσε τραγούδια του σε γνωστά ονόματα της εποχής, όπως οι Gene Pitney, Jerry Butler, Ο’Jays, Jackie DeShannon, Fleetwoods και Irma Thomas.

Αρκετά από τα τραγούδια του αναφέρονται στον Θεό. Πριν ακόμη γράψει το διάσημο God’s Song (That’s Why Ι Love Man Kind) είχε ήδη γράψει τα He Gives Us All His Love και Ι Think He’s Hiding, γι’αυτό ίσως μετέφερε στη σύγχρονη εποχή τον μύθο του Γκαίτε, Faust, που είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες της σχέσης Θεού με τον άνθρωπο.

Τα τραγούδια του έτυχαν ιδιαίτερης ανταπόκρισης στη Βρετανία, όπου επιτυχίες έγιναν τα Ι’ve Been Wrong Before-Cilla Black (1965), Nobody Needs Your Love και Just One Smile – Gene Pitney (1966) και Simon Smith and His Amazing Dancing Bear-Alan Price Set. Την ίδια περίοδο ο Newman ήταν για λίγο μέλος των Tikis, οι οποίοι στη συνέχεια εξελίχτηκαν στους Harpers Bizzare.

Το 1968 κυκλοφορεί το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του με τίτλο το όνομά του και το σατιρικό χιούμορ των τραγουδιών του γίνεται για πρώτη φορά γνωστό, προκαλώντας έντονη κριτική για τις τολμηρές απόψεις του σε θέματα, όπως ο ρατσισμός και η ομοφυλοφιλία, με αποκορύφωμα την επιτυχία του 1977 Short People και τη σατιρική του άποψη για τους κοντούς.

Στο πρώτο αυτό άλμπουμ υπάρχει το Ι Think It’s Gonna Rain Today, που διασκεύασε αργότερα η Judy Collins. Στο ίδιο άλμπουμ υπάρχει το Suzanne, γραμμένο με την προοπτική να παίξει το κιθαριστικό μέρος ο Jimi Hendrix, με τον οποίο συμφώνησε αρχικά ο Newman σε τηλεφωνική επικοινωνία τους. Ο Hendrix μάλιστα του είπε ότι δεν ήξερε να διαβάζει μουσική και ότι και αυτός, όπως ο Newman, ήταν Τοξότης στο ζώδιο. Τελικά όμως πήγε για κάποιο διάστημα στη Χαβάη και δεν συμμετείχε στην ηχογράφηση.

Με το δεύτερο άλμπουμ του 12 Songs, που κυκλοφορεί το 1970, αλλάζει τακτική, εγκαταλείπει τις ενορχηστρώσεις με τη συμμετοχή πολλών μουσικών και στρέφεται στα μικρά σύνολα, συνεργαζόμενος με μουσικούς, όπως οι κιθαρίστες Ry Cooder, Clarence White και ο ντράμερ των Byrds, Gene Parsons. Το νέο αυτό σχήμα τον βοηθάει να αποκαλύψει την αγάπη του για τα μπλουζ της Νέας Ορλεάνης και τις επιρροές που έχει δεχθεί από το παίξιμο στο πιάνο καλλιτεχνών όπως ο Fats Domino. Μεγάλη επιτυχία από αυτόν τον δεύτερο δίσκο, το Mama Told Me (Not Το Come), που μερικούς μήνες αργότερα θα γίνει Νο 1 για το συγκρότημα των Three Dog Night. Το περιοδικό «Rolling Stone» θα το κατατάξει στην 6η θέση με τα σημαντικότερα άλμπουμ της δεκαετίας του ‘70, αλλά η εμπορική του επιτυχία θα παραμείνει περιορισμένη.

Το επόμενο στούντιο άλμπουμ του είναι το Sail Away και το ομώνυμο τραγούδι διασκευάζεται από τον Ray Charles και τη Linda Ronstadt. Το You Can Leave Your hat on με αινιγματικό τρόπο προσδιορίζει το τι βρίσκει ενδιαφέρον ένας άνδρας στη σχέση του με μια γυναίκα και διασκευάζεται από τους Three Dog Night, Etta James, Keb Μο, Joe Cocker και Tom Jones, με τους δύο τελευταίους να το τραγουδούν στις ταινίες 9 1/2 Weeks και The Full Monty, αντίστοιχα.

Το τραγούδι Short People και το άλμπουμ Little Criminals, από το οποίο προέρχεται, θα γίνουν οι μεγαλύτερες επιτυχίες του το 1977. Στον δίσκο συμμετέχουν γνωστοί μουσικοί του Λος Αντζελες και σχεδόν όλα τα μέλη του συγκροτήματος των Eagles, ενώ το 1983 θα προκαλέσει ξανά κοινό και κριτικούς με τις απόψεις του για την πόλη και τους γιάπις του Λος Αντζελες.

Με την κινηματογραφική μουσική θα ασχοληθεί για πρώτη φορά το 1971· ήταν η σατιρική ταινία του Norman Lear Cold Turkey που θα του δώσει αυτήν την πρώτη ευκαιρία. Η αμέσως επόμενη φορά θα είναι όμως 10 χρόνια αργότερα, το 1981, με το Ragtime που σκηνοθέτησε ο Milos Forman.

Ο αφηγηματικός τρόπος ερμηνείας που έχουν πολλά από τα τραγούδια του, έχουν επηρεάσει καλλιτέχνες όπως ο Bruce Springsteen, αλλά και ο Bob Dylan, που έχει δηλώσει ότι είναι φίλος της μουσικής του Newman, ο οποίος βέβαια με τη σειρά του έχει δανειστεί πολλά στοιχεία από τον τρόπο σύνθεσης και ερμηνείας του μεγάλου δημιουργού. Ο Paul Simon επίσης θα πρέπει να είναι φίλος της μουσικής του Newman, ενώ και το Money For Nothing των Dire Straits ακούγεται σαν ένα τραγούδι από αυτά που έχει συνηθίσει να μας παρουσιάζει ο Newman.

Μία άλλη ιδιότητα που έχουν αρκετά από τα τραγούδια του Newman, είναι το να παντρεύουν τον σκοτεινό απαισιόδοξο στίχο με υπέροχη μελωδία, κάτι που έχει συμβεί στα Same Girl και In Germany Before The War, που έχει τραγουδήσει και η Ελλη Πασπαλά.

Ο στίχος των τραγουδιών του είναι πάντα κατανοητός και σπάνια καταφεύγει σε αλληγορίες και προσπάθειες να οδηγήσει τον ακροατή στο να φανταστεί από μόνος του το τι θέλει να μεταφέρει με το περιεχόμενο των τραγουδιών του. Συχνά μάλιστα η φαντασία του είναι αυτή που μεταφέρεται σε στίχο. Το Baltimore, ας πούμε, είναι ένα από τα πετυχημένα τραγούδια του που γράφτηκαν για μία πόλη που την είδε μόνο μία φορά, από το παράθυρο ενός τρένου, ως επιβάτης του.

Στη θεατρική μεταφορά του μύθου τού Faust, τον ρόλο του Θεού έπαιζε ο James Taylor, ενώ ο Randy κράτησε για τον εαυτό του τον ρόλο του Διαβόλου. Αυτή η εναλλαγή ρόλων υπάρχει και μέσα σε όλη τη μουσική του δημιουργία, είτε αυτή αφορά τον ρόλο του ως πιανίστα στην Bourbon Street της Νέας Ορλεάνης είτε την πληθώρα των σατιρικών του τραγουδιών ή τα εξαιρετικά μουσικά score του για δραματικές ταινίες ή ταινίες κινουμένων σχεδίων.

“Alice in Wonderland” (2010) (Score)… Soundtrack

ΜΟΥΣΙΚΗ  Danny Elfman

ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΟΣΚΑΡ 2010 (82nd ACADEMY AWARDS NOMINATIONS)…

Best picture
“Avatar”
“The Blind Side”
“District 9″
“An Education”
“The Hurt Locker”
“Inglourious Basterds”
“Precious”
“A Serious Man”
“Up”
“Up in the Air”
Best actor
Jeff Bridges, “Crazy Heart”
George Clooney, “Up in the Air”
Colin Firth, “A Single Man”
Morgan Freeman, “Invictus”
Jeremy Renner, “The Hurt Locker”

Best actress
Sandra Bullock, “The Blind Side”
Helen Mirren, “The Last Station”
Carey Mulligan, “An Education”
Gabourey Sidibe, “Precious”
Meryl Streep, “Julie & Julia”

Best supporting actor
Matt Damon, “Invictus”
Woody Harrelson, “The Messenger”
Christopher Plummer, “The Last Station”
Stanley Tucci, “The Lovely Bones”
Christoph Waltz, “Inglourious Basterds”

Best supporting actress
Penelope Cruz, “Nine”
Vera Farmiga, “Up in the Air”
Maggie Gyllenhaal, “Crazy Heart”
Anna Kendrick, “Up in the Air”
Mo’Nique, “Precious “

Best director
James Cameron, “Avatar”
Kathryn Bigelow, “The Hurt Locker”
Quentin Tarantino, “Inglourious Basterds”
Lee Daniels, “Precious”
Jason Reitman, “Up in the Air”

Best foreign-language film
“Ajami” Israel
“El Secreto de Sus Ojos” Argentina
“The Milk of Sorrow” Peru
“Un Prophete” France
“The White Ribbon” Germany

Best adapted screenplay
Neill Blomkamp and Terri Tatchell, “District 9″
Nick Hornby, “An Education”
Jesse Armstrong, Simon Blackwell, Armando Iannucci, Tony Roche, “In the Loop”
Geoffrey Fletcher, “Precious”
Jason Reitman and Sheldon Turner, “Up in the Air”

Best original screenplay
Mark Boal, “The Hurt Locker”
Quentin Tarantino, “Inglourious Basterds”
Alessandro Camon and Oren Moverman, “The Messenger”
Joel Coen and Ethan Coen, “A Serious Man”
Bob Peterson, Pete Docter, Tom McCarthy, “Up”

Best animated feature film
“Coraline”
“Fantastic Mr. Fox”
“The Princess and the Frog”
“The Secret of Kells”
“Up”

Best art direction
“Avatar”
“The Imaginarium of Doctor Parnassus”
“Nine” “Sherlock Holmes”
“The Young Victoria”

Best cinematography
“Avatar”
“Harry Potter and the Half-Blood Prince”
“The Hurt Locker”
“Inglourious Basterds”
“The White Ribbon”

Best sound mixing
“Avatar”
“The Hurt Locker”
“Inglourious Basterds”
“Star Trek”
“Transformers: Revenge of the Fallen”

Best sound editing
“Avatar”
“The Hurt Locker”
“Inglourious Basterds”
“Star Trek”
“Up”

Best original score
“Avatar,” James Horner
“Fantastic Mr. Fox,” Alexandre Desplat
“The Hurt Locker,” Marco Beltrami and Buck Sanders
“Sherlock Holmes,” Hans Zimmer
“Up,” Michael Giacchino

Best original song
“Almost There” from “The Princess and the Frog,” Randy Newman
“Down in New Orleans” from “The Princess and the Frog,” Randy Newman
“Loin de Paname” from “Paris 36,” Reinhardt Wagner and Frank Thomas
“Take It All” from “Nine,” Maury Yeston
“The Weary Kind (Theme from Crazy Heart)” from “Crazy Heart,” Ryan Bingham and T Bone Burnett

Best costume design
“Bright Star”
“Coco Before Chanel”
“The Imaginarium of Doctor Parnassus”
“Nine”
“The Young Victoria”

Best documentary feature
“Burma VJ”
“The Cove”
“Food, Inc.”
“The Most Dangerous Man in America: Daniel Ellsberg and the Pentagon Papers”
“Which Way Home”

Best documentary short
“China’s Unnatural Disaster: The Tears of Sichuan Province”
“The Last Campaign of Governor Booth Gardner”
“The Last Truck: Closing of a GM Plant”
“Music by Prudence”
“Rabbit a la Berlin”

Best film editing
“Avatar”
“District 9″
“The Hurt Locker”
“Inglourious Basterds”
“Precious”

Best makeup
“Il Divo”
“Star Trek”
“The Young Victoria”

Best animated short film
“French Roast”
“Granny O’Grimm’s Sleeping Beauty”
“The Lady and the Reaper (La Dama y la Muerte)”
“Logorama”
“A Matter of Loaf and Death”

Best live-action short film
“The Door”
“Instead of Abracadabra”
“Kavi”
“Miracle Fish”
“The New Tenants”

Best visual effects
“Avatar”
“District 9″
“Star Trek”

Για μία θέση στις υποψηφιότητες των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας ….

Σαν σήμερα το 1996…έφυγε από τη ζωή ο Τζιν Κέλι

J. D. Salinger…

Αν ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ ακολουθήσει τη μετά θάνατο μοίρα όλων των μεγάλων συγγραφέων, σίγουρα κάποια στιγμή οι λογοτεχνικοί, έστω και ημιτελείς, θησαυροί που άφησε θα πλημμυρίσουν την αγορά.Ηδη ξέρουμε από το βιβλίο της κόρης του Μάργκαρετ («Dream Catcher») ότι έγραφε συνεχώς, ότι της είχε δείξει ολοκληρωμένα χειρόγραφα. Οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» ανέφεραν ότι τουλάχιστον δύο από αυτά βρίσκονται σε θυρίδα τράπεζας του Κόρνις, ενώ άλλοι προτιμούν να τα φαντάζονται κρυμμένα σε χρηματοκιβώτιο στο σπίτι του….

“A Single Man”: Original Soundtrack …

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ ..ΟΙ ΤΑIΝΙΕΣ ΤΟΥ 2009

1.”THE WHITE RIBBON”  Michael Haneke

2.”THE HURT LOCKER”  Kathryn Bigelow

3.”UP IN THE AIR”   Jason Reitman

4.”AVATAR”  James Cameron

5.”A PROPHET”  Jacques Audiard

6.”INGLOURIOUS BASTERDS”  Quentin Tarantino

7.”A SERIOUS MAN” J+E Cohen

8.”THE MESSENGER”   Oren Moverman

9.”PRECIOUS”  Lee Daniels

10.”(500) DAYS OF SUMMER”  Mark Webb

11.”FASTASTIC MR.FOX”  Wes Anderson

12.”LET THE RIGHT ONE IN”  Tomas Alfredson

13.”INVICTUS” Clint Eastwood

14.”A SINGLE MAN”  Tom Ford

15.”AN EDUCATION”  Lone Scherfig

16.”STAR TREK ” JJ Abrams

17.”NINE”  Rob Marshall

18.”FISH TANK”  Andrea Arnold

19.”THE INFORMANT”  Steven Soderbergh

20.”AWAY WE GO”  Sam Mendes

21.”MOON”  Duncan Jones

22.”HANGOVER”  Todd Philips

23.”ΣΤΡΕΛΛΑ” Πανος Κουτρας

24.”ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ” Γιωργος Λανθιμος

25.”THE ROAD”  John Hillcoat

26.”DISTRICT 9″ Neill Blomkamp

27.”IN THE LOOP”  Armando Iannucci

28.”ME AND ORSON WELLES”  Richard Linklater

29.”CORALINE”  Henry Selick

30.”UP”  Pete Docter

Sundance Festival 2010…

Αλλαγές στο φετινό Φεστιβάλ Σάντανς, το οποίο από την αρχή εξέφρασε το στόχο του, δια στόματος του ιδρυτή του Ρόμπερτ Ρένφορντ: να αφήσει πίσω τις «χλιαρές» μέρες του και να γίνει πιο «ανεξάρτητο», προσφέροντας ένα σινεμά εναλλακτικό σε εκείνο του Χόλιγουντ.

Πολλοί δηλώνουν ότι τα κατάφερε. Οι New York Times έχουν ως τίτλο «Οι ‘ρίζες’ του Σάντανς είναι φανερές».

Κατά τη διάρκεια του φετινού Φεστιβάλ -το οποίο ρίχνει αυλαία την Κυριακή- έγιναν λοιπόν τα εξής:

Αστείο και συγκινητικό χαρακτηρίστηκε το φιλμ The Kids Are All Right της Λίζα Τσολοντένκο για ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων γυναικών, μητέρων δύο εφήβων (τις ερμηνεύουν οι Ανέτ Μπένινγκ και Τζούλιαν Μουρ) που αποσυντονίζονται από την είσοδο στις ζωές τους του βιολογικού πατέρα (Μαρκ Ράφαλο).

Στο Φεστιβάλ έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο και ο διάσημος street artist Μπάνκσι με την ταινία Exit Through the Gift Shop.

Ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν πρόβαλε στο Σάντανς το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με τίτλο Jack Goes Boating και ανακοίνωσε τη συμμετοχή του σε ταινία με τίτλο Mr Crumpaker and the Man From The Letter, για χάρη της οποίας μπήκε στο «Εργαστήριο Κινηματογραφιστών» του Σάντανς και γύρισε μερικές σκηνές.

Αίσθηση προκάλεσε το The Killer Inside Me του Μάικλ Γουιντερμπότομ, όπου υπήρξαν αντιδράσεις για τις σκηνές βίας. Όσο για την υπόθεση; Ένας αστυνομικός μπλέκεται σε μια ιστορία ψυχωτικών φόνων.

Θετικά σχόλια απέσπασε το Four Lions του Κρις Μόρις, ενώ εντυπωσίασε και το The Company Men με τους Μπεν Αφλεκ και Κρις Κούπερ.

J. D. Salinger…R.I.P.

Πέθανε , σε ηλικία 91 ετών, στο Νιου Χαμσάιρ, ο διάσημος Αμερικανός συγγραφέας  Τζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ που έχει γράψει το κλασικό μυθιστόρημα «Ο φύλακας στη σίκαλη», που δημοσιεύτηκε το 1951, ανακοινώθηκε από τον ατζέντη του.

Ο συγγραφέας πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κλεισμένος στο σπίτι του στην μικρή πόλη Κόρνις του Νιου Χαμσάιρ, όπου έγραψε και το μυθιστόρημα που τον έκανε έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς των ΗΠΑ.Παρά την μεγάλη επιτυχία του έργου του «Ο φύλακας στη σίκαλη», που αναφέρεται στην επανάσταση ενός έφηβου, ο Σάλιντζερ στη συνέχεια δεν δημοσίευσε τίποτε έως το 1965. Ο Σάλιντζερ έχει δημοσιεύσει γενικά πολύ λίγα έργα και συλλογές μικρών ιστοριών στην καριέρα του, όπως τα «Εννέα ιστορίες», «Φράνι και Ζούι», «Τέλεια μέρα για μπανανόψαρα» και «Ψηλά σηκώστε την σκεπή-Σέιμουρ» κ.α.

Neil Young & Dave Matthews …Tραγουδουν για την AITH…

Ο Ντέιβιντ Μπάουι ως γκεστ σταρ….

«Βreak Up»

Βλέπει κανείς το νέο βιντεοκλίπ της Σκάρλετ Τζοχάνσον «Relator», όπου ποζάρει με ηδυπάθεια σε συνεχόμενα σετ- σε σέπια απόχρωση- δίπλα στον νέο μέντορά της, τον αμερικανό τραγουδοποιό Πιτ Γιορν, και της βγάζει το καπέλο. Μπορεί να έχει καλό μάνατζερ, αφού τα βήματά της στον κινηματογράφο είναι πολύ προσεγμένα, δεν γίνεται, όμως, κάτι θα κάνει και η ίδια ώστε, παρά τη φήμη της και την πέραση που έχει αυτόν τον καιρό, να μην παραστρατεί σε εμπορικές κινήσεις προσοδοφόρες μεν αλλά τίποτε περισσότερο. Διότι ο ρόλος του κοριτσιού της ανεξάρτητης ροκ σκηνής μπορεί να της ταιριάζει γάντι αλλά δεν είναι ικανός να γεμίσει τον τραπεζικό λογαριασμό της. Το 2007 ταξίδεψε ως την πόλη Λαφαγέτ της Λουιζιάνα και, με παραγωγό τον αρχηγό του συγκροτήματος ΤV Οn Τhe Radio Ντέιβιντ Σίτεκ , ηχογράφησε ένα άλμπουμ αφιερωμένο εξ ολοκλήρου σε διασκευές τραγουδιών του Τομ Γουέιτς. Το συμβόλαιο με τη Warner είχε ήδη υπογραφεί, απλώς η Τζοχάνσον περίμενε να ωριμάσει μέσα της η ηχητική κατεύθυνση που θα ακολουθούσε. «Αρχικά ήθελα να ηχογραφήσω το “Νever Τalk Τo Strangers”, ένα ντουέτο της Μπετ Μίντλερ με τον Τομ Γουέιτς. Τότε όλοι άρχισαν να μου λένε “γιατί δεν βάζεις ένα τραγούδι του Τομ Γουέιτς ανάμεσα σε μια ομάδα τραγουδιών του Κόουλ Πόρτερ και άλλων;”.Ηταν λίγο περίεργο.Ετσι σκέφτηκα να διασκευάσω μερικά ακόμη τραγούδια του Τομ Γουέιτς.Και κατέληξα με δέκα» είχε πει τότε.

Η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν η συμμετοχή του «Δούκα» της ποπ Ντέιβιντ Μπάουι σε δύο από τα τραγούδια του άλμπουμ «Αnywhere Ι Lay Μy Ηead». Για την ίδια την Τζοχάνσον είχε προηγηθεί το τραγούδι «Βrass Ιn Ρocket» (στο σάουντρακ της ταινίας «Χαμένοι στη μετάφραση»), ενώ όσοι παρακολουθούν την ανεξάρτητη ροκ σκηνή γνώριζαν για τη συμμετοχή της στη συναυλία των Jesus Αnd Μary Chain στο γνωστό αμερικανικό φεστιβάλ Coachellaτραγούδησε μαζί τους το «Just Like Ηoney».Αυτή τη φορά τα πράγματα εξελίχθηκαν ακόμη πιο περίεργα. Το ενδιαφέρον είναι ότι η ιδέα της δημιουργίας του νέου άλμπουμ της Τζοχάνσον «Βreak Up» προηγήθηκε του πρώτου. Το 2006 ο Πιτ Γιορν επικοινώνησε μαζί της και της ζήτησε να ηχογραφήσουν ένα άλμπουμ στο πνεύμα των ηχογραφήσεων που έκανε ο Σερζ Γκενσμπούρ στη δεκαετία του 1960 με την Μπριζίτ Μπαρντό. Η Τζοχάνσον είχε μόλις χωρίσει από μια δυνατή σχέση: «Είχα μια παράξενη εβδομάδα αϋπνίας και, όταν τελικά μου πέρασε,η ιδέα μού ήρθε μέσα από ένα όνειρο. Ξύπνησα και τα πάντα ήταν στο μυαλό μου.Ως την τελευταία λεπτομέρεια». Κολακεύτηκε με την πρόταση και δέχθηκε αμέσως: «Ακούστηκε ως μια άκρως ενδιαφέρουσα μικρή περιπέτεια.Η ιδέα δύο ανθρώπων που τραγουδούν σε ντουέτο τη σχέση τους».
Τ ο «Βreak Up» περιέχει οκτώ νέες συνθέσεις του Πιτ Γιορν, ανάμεσά τους το ρετρό «Ι Don΄t Κnow What Τo Do», όπου στίχοι και ερμηνεία κλιμακώνονται με μοναδικό τρόπο ως το τέλος. Υπάρχει επίσης μια εξαιρετική διασκευή του «Ι Αm Τhe Cosmos» του Κρις Μπελ, ιδρυτή του καλτ συγκροτήματος Βig Star.
Από κομήτης στη δισκογραφία η Σκάρλετ Τζοχάνσον φαίνεται να εξελίσσεται σε σταθερό πρωταγωνιστή. Θα μου πείτε, η ιστορία έχει να επιδείξει δεκάδες σταρ του κινηματογράφου που προσπάθησαν να ταιριάξουν μια καριέρα πίσω από το μικρόφωνο δίπλα σε εκείνη του σελιλόιντ, άλλοι με επιτυχία, άλλοι με λιγότερη: από τον Τέλι Σαβάλας, τον Γουίλιαμ Σάτνερ, τον Τζακ Πάλανς, την Μπετ Μίντλερ και την Μπάρμπρα Στράισαντ ως τον Κιάνου Ριβς, τον Κέβιν Μπέικον, τον Κέβιν Σπέισι, τη Νικόλ Κίντμαν και τον Ράσελ Κρόου. Το «κορίτσι με το σκουλαρίκι», όμως, δείχνει να ξέρει τι κάνει.

Röyksopp…. “Eple”

Jean Simmons (1929 – 2010) …R.I.P.

Αυλαία για τη «σκεπτόμενη» Βρετανίδα του Χόλιγουντ…Με πορεία 60 ετών η Βρετανίδα ηθοποιός διακρίθηκε για τις ερμηνείες της στον κινηματογράφο και την τηλεόραση με υποψηφιότητες για Όσκαρ, Χρυσής Σφαίρας και Emmy.

Η Βρετανίδα ηθοποιός Τζιν Σίμονς, η οποία συμπρωταγωνίστησε με τον Λόρενς Ολίβιε στον «Άμλετ», στη διάρκεια της 60ετούς καριέρας της, πέθανε στην Καλιφόρνια, σύμφωνα με δημοσίευμα των Λος Άντζελες Τάιμς.

Γεννημένη στο Λονδίνο το 1929 η Τζιν Μέριλιν Σίμονς έκανε την πρώτη της εμφάνιση στα 15 της στη βρετανική ταινία «Give Us the Μoon», κίνηση που της άνοιξε τον δρόμο για τα κινηματογραφικά πλατό. 
 Η Σίμονς  εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως το μιούζικαλ «Μάγκες και Κούκλες» το 1955 στο πλευρό του Μάρλον Μπράντο και του Φρανκ Σινάτρα και στο «Σπάρτακο» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, το 1960, στο πλευρό του Κερκ Ντάγκλας. Σταθμός ήταν και η Εστέλα της στις κατά Ντέιβιντ Λιν «Μεγάλες προσδοκίες» του 1949 (έργο στο οποίο επέστρεψε τηλεοπτικώς 40 χρόνια μετά, στον ρόλο της Μις Χάβισαμ), ενώ στο μεταξύ πρωταγωνιστούσε και στο θέατρο.

Προτάθηκε για Όσκαρ ΄Β γυναικείου ρόλου το 1948 για τον Άμλετ, όπου υποδύθηκε την Οφηλία και για Ά γυναικείου ρόλου για την ταινία «The Happy Ending», που σκηνοθέτησε το 1969 ο δεύτερος σύζυγός της, Ρίτσαρντ Μπρουκς.

Τη δεκαετία του 80 εμφανίστηκε κυρίως σε τηλεοπτικές σειρές, όπως στο «Βόρειο και Νότιοι» και το 1983 βραβεύτηκε με Emmy για το ρόλο της στη σειρά «Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας».

Η Τζιν Σίμονς, από τις πιο γνωστές ίσως Βρετανίδες ηθοποιούς που μεσουράνησε στο Χόλιγουντ ως «σκεπτόμενη» μελαχρινή, στον αντίποδα των αισθησιακών ξανθών, πάλεψε χρόνια με τον καρκίνο στους πνεύμονες, αλλά τελικά νικήθηκε στα 80 της.

Βαρυχειμωνιά …

“Exit Through The Gift Shop “

«Η πρώτη ταινία καταστροφής με γκράφιτι», που ταυτόχρονα είναι και το πρώτο φιλμ του Αγγλου «αντάρτη καλλιτέχνη των δρόμων» Μπάνκσι, θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Σάντανς στις ΗΠΑ. Θα είναι επίσης η πρώτη φορά που ο Μπάνκσι εμφανίζεται στην κάμερα.

«Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να κινηματογραφήσει αυτό που δεν μπορεί να κινηματογραφηθεί. Και αποτυγχάνει» εξηγεί ο Μπάνκσι για την ταινία «Exit Through Τhe Gift Shop».