JULIE LONDON…Τραγουδίστρια για όλες τις εποχές

Από τον Γιάννη Πετρίδη

Η Julie London είναι μάλλον μια ξεχασμένη τραγουδίστρια, που θα τη θυμούνται ίσως αυτοί που έζησαν και άκουγαν μουσική στη δεκαετία του ’50.

Ομως, μισό αιώνα μετά, το ύφος ερμηνείας της και τα τραγούδια που υπάρχουν με τη φωνή της στα 32 άλμπουμ που κυκλοφόρησε κατά καιρούς, την ξαναφέρνουν στην επικαιρότητα, γιατί εκπροσωπούσε ένα είδος μουσικής που κάλυπτε λίγο-πολύ τις καλύτερες στιγμές από την ιστορία της ελαφράς μουσικής στον περασμένο αιώνα, και τα περισσότερα από τα κλασικά τραγούδια που έχει ερμηνεύσει, έχουν ξαναγυρίσει στην επικαιρότητα με τις νέες ερμηνείες καλλιτεχνών, όπως οι Diana Krall, Barbra Streisand, Michel Buble και αρκετοί ακόμα, που επιλέγουν να τραγουδήσουν συνθέσεις που αρνούνται να εξαφανιστούν από το προσκήνιο.

Η Julie γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1926, στη Σάντα Ρόζα της Καλιφόρνια, και το πραγματικό της όνομα ήταν Julie Peck. Οι γονείς της, Jack και Josephine Peck, αποτελούσαν ένα ντουέτο που δραστηριοποιούνταν τραγουδώντας και χορεύοντας στην εποχή του βόντβιλ.

Το 1929, το ζευγάρι μετακόμισε στο Σαν Μπερναντίνο, που είναι μια άλλη περιοχή της ίδιας αμερικανικής Πολιτείας και, σε ηλικία 3 ετών, η Julie τραγούδησε μαζί τους σε κάποιο από τα τοπικά ραδιοφωνικά σόου. Το 1941 η οικογένεια μεταφέρεται στο Λος Αντζελες και η Julie αρχίζει να παρακολουθεί μαθήματα σε επαγγελματικό γυμνάσιο του Χόλιγουντ. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, εργάζεται για μερικές εβδομάδες ως τραγουδίστρια στην ορχήστρα του Matty Malneck που ήδη είχε δουλέψει με ονόματα όπως ο Bing Crosby και η ορχήστρα τού Paul Whiteman. Παράλληλα, για 19 δολάρια την εβδομάδα, θα δουλεύει ως χειρίστρια ασανσέρ σε πολυκατάστημα της Χόλιγουντ Μπουλεβάρντ. Ενας δρόμος που αρκετά χρόνια αργότερα θα φιλοξενήσει το αποτύπωμα και αστέρι με το όνομά της. Η Sue Carroll, γυναίκα του ηθοποιού Alan Ladd, θα την προσέξει στο πολυκατάστημα και θα της ζητήσει να κάνει δοκιμαστικό για τον κινηματογράφο, με επακόλουθο την πρώτη της εμφάνιση δίπλα στον Buster Crabbe, στην ταινία του 1944 Nabonga, που μετανομάστηκε σε Gorilla. Στα επόμενα χρόνια θα παίξει και σε άλλες ταινίες: The Red House (1947) με τον Edward G. Robinson, Task Force (1949) με τον Gary Cooper, The Fat Man (1950) με τον Rock Hudson και θα παντρευτεί το 1947 τον ηθοποιό Jack Webb (που έγινε αργότερα διάσημος από την τηλεοπτική σειρά Dragnet), τον οποίο είχε γνωρίσει όταν ήταν 15 χρόνων και με τον οποίο θα χωρίσει 6 χρόνια αργότερα, παραμένοντας όμως φίλη και συνεργάτριά του.

Το 1954 κι ενώ σχεδόν είχε αποσυρθεί από τη μουσική αφιερώνοντας τον χρόνο της στις δύο κόρες της, συναντά τον μουσικό της τζαζ Bobby Troup, που ήταν ο συνθέτης του γνωστού Route 66. Ο Troup την ενθαρρύνει να επιστρέψει στο τραγούδι και τη βοηθάει να κάνει την πρώτη ύστερα από καιρό ζωντανή εμφάνισή της στο κλαμπ του Λος Αντζελες «881» με τη συνοδεία μόνο του κιθαρίστα Barney Kessel. Αυτές οι εμφανίσεις της, που αρχικά ήταν προγραμματισμένες για 3 εβδομάδες και παρατάθηκαν σε 10, θα προκαλέσουν την προσοχή του Si Waronker, ο οποίος θα τη πάρει στη νεοσύστατη εταιρεία του Liberty, βοηθώντας τον με το τραγούδι της Cry Me Α River να γνωρίσει μία από τις πρώτες επιτυχίες του και να εδραιωθεί ως εταιρεία με επακόλουθο δεκάδες πετυχημένα τραγούδια.

Το Cry Me Α River, που είναι το απόλυτο τραγούδι για τον χωρισμό, ήταν σύνθεση του συμμαθητή της από το γυμνάσιο Anthony Hamilton. Το τραγούδι θα γίνει το 1956 μεγάλη επιτυχία χάρη στην ερμηνεία της Julie στην ταινία The Girl Can’t Help It και θα εδραιώσει τη φήμη της, που της χάρισε μία θέση στις δημοφιλέστερες τραγουδίστριες, για το περιοδικό Billboard στις χρονιές 1955, ’56 και ’57.

Η εμφάνισή της στο φιλμ θα οδηγήσει στην παρουσία της σε αρκετές ακόμα ταινίες, όπως: Α Question Of Adultery, The Great Man, δίπλα στον Jose Ferrer, όπου υποδυόταν την αλκοολική τραγουδίστρια Carol Larson, Voice In The Mirror, με τον Walter Matthau, ταινία για την οποία η Julie έγραψε μάλιστα και το τραγούδι των τίτλων, Man On The West με τον Gary Cooper και The Wonderful Country με τον Robert Mitchum. Ο τελευταίος της ρόλος ήταν αυτός της πρώτης φιλενάδας τού George Raft στην ταινία του 1961 The George Raft Story.

Απ’ όλες τις πετυχημένες τραγουδίστριες της δεκαετίας του ’50 που δεν είχαν σχέση με το ροκ εντ ρολ, η Julie ήταν η μόνη ίσως που δεν είχε σχέση με τις μεγάλες ορχήστρες που κυριαρχούσαν στη δεκαετία του ’40.

Η κυκλοφορία του πρώτου της άλμπουμ Julie Is Her Name, το 1956, θα οδηγήσει σε μια αλυσίδα από 32 άλμπουμ, με εντυπωσιακά εξώφυλλα, που αποτελούν αντικείμενο συλλογής από τους φίλους της μουσικής και τη καθιέρωσαν για πολλά χρόνια σαν σύμβολο του σεξ, παρά το γεγονός ότι η ίδια ήταν το πρότυπο μητέρας και συζύγου που ήταν προσκολλημένη στην οικογένειά της. Μάλιστα κάποτε είχε δηλώσει αστειευόμενη στο περιοδικό Time ότι σπαταλούσαν περισσότερο χρόνο στη δημιουργία των εξωφύλλων, απ’ όσο χρόνο έκαναν για να ηχογραφήσουν το κάθε άλμπουμ της. Το ίδιο περιοδικό, όταν ήταν μικρή, την είχε χαρακτηρίσει μια νεαρή Μπέτι Ντέιβις.

Το τελευταίο από τα άλμπουμ της είχε τίτλο Easy Does It και κυκλοφόρησε το 1967. Στη δεκαετία του ’70 θα στραφεί στην τηλεόραση και θα παίξει τον ρόλο της νοσοκόμας Dixie McCall στην περίοδο 1974-78 στο ιατρικό δράμα Emergency! -κερδίζοντας για την ερμηνεία της υποψηφιότητα για τις χρυσές σφαίρες-, που είχε για σκηνοθέτη τον πρώτο σύζυγό της Jack Webb και συμπρωταγωνιστή τον δεύτερο, Bobby Troup.

Η Julie δεν είχε βέβαια την αποδοχή που γνώρισαν μεγάλες φωνές, όπως η Ella Fitzgerald και η Sarah Vaughan, όμως είχε φανατικούς φίλους, και το 1961 ο John F. Kennedy, πρόεδρος τότε των Ηνωμένων Πολιτειών, την κάλεσε να τραγουδήσει στον Λευκό Οίκο.

Σήμερα, σχεδόν 10 χρόνια μετά τον θάνατό της -πέθανε στις 18 Οκτωβρίου του 2000-, σε ηλικία 74 ετών και αφού είχε επιζήσει ενός σοβαρού εγκεφαλικού επεισοδίου 5 χρόνια νωρίτερα, τα άλμπουμ της συνεχίζουν να είναι στην κυκλοφορία, αφού πέρα από τη μουσική τους αξία αντιπροσωπεύουν μια ολόκληρη εποχή, η οποία εκφράζεται επίσης μέσα από δίσκους καλλιτεχνών που δεν είναι πια στη ζωή, όπως οι Frank Sinatra, Dean Martin, αλλά το είδος των τραγουδιών που ερμήνευαν θεωρείται πια κλασικό και παραμένει δυνατό στην επικαιρότητα, φέρνοντας στη μνήμη των ακροατών μια διαφορετική εποχή, που αρνείται να μας εγκαταλείψει από μουσικής πλευράς. Τα τραγούδια της διασκευάζονται ακόμη από νεότερους καλλιτέχνες, με την ίδια συχνότητα που ηχογραφούνται νεότερες ερμηνείες σε κονσέρτα και συμφωνίες από τον χώρο της κλασικής μουσικής, που γράφτηκαν για πρώτη φορά πριν από αρκετούς αιώνες .

Ο δεύτερος σύζυγός της, Bobby Troup, με τον οποίο έζησαν μαζί για 39 χρόνια, είχε πεθάνει έναν χρόνο νωρίτερα από αυτήν, το 1999. Ο Troup είχε δηλώσει ότι η Julie London δεν ήταν «οπαδός» της μουσικής της, αφού δεν είχε συνειδητοποιήσει το πόσο σημαντική τραγουδίστρια ήταν και δεν συμπαθούσε ιδιαίτερα τα μεγάλα σόου, διαλέγοντας συνήθως να κάνει εμφανίσεις σε μικρούς σε χωρητικότητα μουσικούς χώρους.

~ από uncutstr στο Δεκεμβρίου 24, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: