«Χορεύοντας στον πάγο» του Σταύρου Ιωάννου :50# Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (14 ώς 22 Νοεμβρίου)…

Στο «Χορεύοντας στον πάγο» παρακολουθούμε τρεις γυναίκες, από τη Ρουμανία (Μαρία Πρωτόπαππα), τη Βουλγαρία (Ελένη Βεργέτη) και τη Ρωσία (Αρχόντισσα Μαυρακάκη), οι οποίες συναντιούνται στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Με οδηγό έναν Ελληνοσκοπιανό (Μιχάλης Ιατρόπουλος) που ξέρει τα περάσματα μέσα από τα βουνά, προσπαθούν να περάσουν στη χώρα μας. Οι δύο μέρες δρόμος γίνονται ολόκληρη… οδύσσεια για τις μετανάστριες, τις οποίες εκμεταλλεύεται ο οδηγός. Από ένα σημείο κι έπειτα, βρίσκονται μόνες τους στο ταξίδι. Αποπροσανατολίζονται από την ομίχλη και χάνουν τον δρόμο τους στα βουνά. «Είναι μια περιπέτεια γυναικών γιατί σε τέτοιες συνθήκες οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες από τους άντρες. Τις εκμεταλλεύονται για κάθε είδους εργασία και για πορνεία», λέει ο 54χρονος Σταύρος Ιωάννου. Τις ιστορίες των μεταναστών τις ξέρει από πρώτο χέρι ο έμπειρος ντοκουμενταρίστας. Με το ίδιο θέμα άλλωστε ασχολήθηκε και στην ταινία μυθοπλασίας «Κλειστοί δρόμοι» (2000) και στο ντοκιμαντέρ «Ικέτες» (2006). Είχε στο αρχείο πολλές αφηγήσεις γυναικών μεναστατριών, γι’ αυτό και η ταινία βασίζεται σε αληθινές ιστορίες. «Δεν θα μπορούσα να τα σκεφτώ μόνος μου γιατί οι καταστάσεις που βιώνουν αυτές οι γυναίκες ξεπερνούν τη φαντασία», εξηγεί. Θα περίμενε κανείς ότι ο Σταύρος Ιωάννου θα επέλεγε το είδος του ντοκιμαντέρ και όχι της μυθοπλασίας. Την εξήγηση δίνει ο ίδιος: «Ισως να ακούγονταν «άδειες» οι περιγραφές σε ένα ντοκιμαντέρ. Δεν θα δημιουργούσε τα ίδια συναισθήματα μια καλοντυμένη γυναίκα, καθισμένη στην καρέκλα». Οι πρωταγωνίστριές του πέρασαν καιρό για τα γυρίσματα σε βουνοκορφές και κακοτράχαλα περάσματα, δύσβατα μονοπάτια και καταρράκτες μέσα στις βροχές και τα χιόνια (Ζαγοροχώρια, Εύβοια, Πάρνηθα). Δεν τίθεται λόγος για χάπι εντ. Ούτως ή άλλως δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγρασία του σκηνοθέτη. «Δεν έχω κάνει ταινία με αισιόδοξο τέλος. Οι ήρωες συνήθως εξοντώνονται», ομολογεί. Με το «Χορεύοντας στον πάγο» έκλεισε ο κύκλος της μετανάστευσης για τον Σταύρο Ιωάννου. Τι τον κράτησε τόσα χρόνια ανοιχτό; «Οι μετανάστες άλλαξαν τη ζωή και τη σκέψη μας. Αυτοί οι άνθρωποι για τη δική μου γενιά δεν υπήρχαν, όχι μόνο δίπλα μας, ούτε στο όνειρό μας». Οσο για την επιλογή του να στείλει την ταινία του στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, παρά τη μεγάλη αποχή από τους «κινηματογραφιστές στην ομίχλη», η θέση του είναι ξεκάθαρη: «Δεν είναι ευχάριστο το κλίμα. Το φεστιβάλ όμως είναι μονόδρομος για μια ταινία σαν τη δική μου, που δεν έχει διανομή και είναι φεστιβαλική. Φυσικά δεν θα συμμετείχα στα Κρατικά Βραβεία. Είναι σαν να κλέβεις από κάποιους τη νίκη».

~ από uncutstr στο Νοεμβρίου 15, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: