«ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ, ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ» … ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΙΑΦΚΟΣ

Ο Μιχάλης Κακογιάννης είναι ο πρώτος, ανάμεσα στους μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού συναδέλφους του σκηνοθέτες, που μπόρεσε να βγάλει την Ελλάδα έξω από τα σύνορά της. Και το έκανε αυτό μεταφέροντας στον κινηματογράφο τον Ευριπίδη και τον Καζαντζάκη, κάνοντάς τους αγαθό του διεθνούς κοινού, προβάλλοντας την ιδέα του ελληνισμού, όταν στην κοιτίδα του επί της ουσίας δεν υπήρχε καν σοβαρή κινηματογραφία. Στη βιογραφία του διηγείται ακριβώς αυτό τον άθλο αλλά και την περιπέτειά του στον κόσμο του σινεμά και του θεάτρου. Αφηγείται ακόμα τα συμβάντα του πολυκύμαντου βίου του, τις συναντήσεις του με τους ισχυρούς της τέχνης, της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής, τους Κένεντι, την Κάλλας, τον Ωνάση, τους σταρ του διεθνούς κινηματογράφου αλλά και τους λατρεμένους του ταλαντούχους ηθοποιούς. Ο γεννημένος Κύπριος και πολιτογραφημένος Έλληνας του κόσμου μάς μεταφέρει στις μεγάλες μητροπόλεις όπου ανέβασε όπερα, τραγωδία, Σαίξπηρ, αλλά και σύγχρονους δραματουργούς. Μας επιτρέπει την είσοδο στα λαμπρά σαλόνια και στα πολυτελή ξενοδοχεία όπου έζησε και τελικά άφησε πίσω του επιλέγοντας ένα σπίτι με θέα στην Ακρόπολη. Ένας σπουδαίος σκηνοθέτης, που έχτισε μόνος την καριέρα του, ανεξάρτητος τόσο ώστε να αρνηθεί το Χόλιγουντ, κατάφερε να καθιερώσει την Ελλάδα στον διεθνή απαιτητικό καλλιτεχνικό στίβο με μοναδικά εφόδια το πείσμα και το ταλέντο του. Ακολουθώντας τις διαδρομές του, γευτείτε τη λάμψη του μύθου του. 

«…Ηταν μάγισσα η Μελίνα, σε γοήτευε με τη ζωντάνια της. Οταν τη γνώρισα, φορούσε μια πλεκτή κόκκινη σκούφια που πλαισίωνε δύο τεράστια καστανόχρυσα μάτια. Εμοιαζε με την Κοκκινοσκουφίτσα του παραμυθιού…».

«Στην Ειρήνη (Παπά) βάζω πολύ μεγάλο βαθμό για το υποκριτικό ταλέντο της. Προσαρμόζεται με θαυμαστή ευκολία σε διαφορετικές καταστάσεις… Νέα ήταν πολύ πιο σκληρή, πολύ πιο απόλυτη στις ιδέες της. Επαιρνε ρίσκα σε σχέση με τη σωματική της ακεραιότητα. Στην Ηλέκτρα βρέθηκε ανάμεσα στα άλογα που της επετίθεντο και στη συνέχεια την τραβολογούσαν στο χώμα οι άντρες του Αίγισθου. Δεν θα το έκαναν πολλές αυτό…».

«Το επαναλαμβάνω, δεν άντεχα τη σκέψη μιας παρατεταμένης συμβίωσης. Υπήρχε κάτι μέσα μου που με εμπόδιζε να δοθώ πλήρως. Μόνο με την Ελλη (Λαμπέτη) βίωσα τον συγκλονιστικό αλλά ανεκπλήρωτο έρωτα. Κι έφταιγε η δειλία μου που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ…».

«Μια νέα αρχή», το Ιδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης», κι «ένα χαμόγελο στα χείλη» επέλεξε για το φινάλε: «…Παρ όλο που θέλησα να γραφτεί η αυτοβιογραφία μου, ξέρω πως αυτό που θα μείνει από μένα είναι ακριβώς το έργο μου. Οχι οι σχέσεις, οι φιλίες, όλο το πλαίσιο που ονομάζουμε κοινωνική ζωή ενός ανθρώπου. Θα μείνει η δουλειά μου και αυτή θα είναι που θέλω να εξακολουθήσει να επηρεάζει, να κάνει όσους ενδιαφερθούν καλύτερους, αν όντως αυτός είναι ο στόχος της τέχνης. Τη δουλειά μου αφήνω ως παρακαταθήκη. Οσο για το φθαρτό σαρκίο μου, τα γέλια, τις λύπες, την ανταλλαγή απόψεων, τις μέρες και τις νύχτες μου, σίγουρα όλα θα μείνουν στη μνήμη των δικών μου ανθρώπων, και θα είναι αυτοί, όταν θα έλθει η ώρα, ελπίζω πολύ αργότερα, που θα θυμούνται, θέλω να πιστεύω, μ ένα χαμόγελο στα χείλη».

~ από uncutstr στο Οκτωβρίου 29, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: