ΝΙΚΟΛ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ …«Οnce Ιn a Lifetime»

Με σπουδές Ιστορίας της Τέχνης και Διαφημιστικής Φωτογραφίας με ειδικότητα στα πορτρέτα, η Νικόλ Αλεξανδροπούλου δούλεψε για μια δεκαετία σε περιοδικά του ιταλικού Τύπου, αλλά και διεθνείς τίτλους. Μπροστά από τον φακό της στάθηκαν προσωπικότητες διεθνούς ακτινοβολίας από τον χώρο της πολιτικής και του πολιτισμού. Ερχόμενη στην Αθήνααπό τη Ρώμη όπου έζησε από τα 15 της- είχε ήδη στο ενεργητικό της το σκηνοθετικό ντεμπούτο της με την πικρή κωμωδία «Τhe Fabioulous Βoors», βραβευμένη από τη Λίνα Βερτμίλερ. Το πέρασμά της στο σινεμά ήρθε σαν φυσική συνέπεια. «Πίσω από την κάμερα είσαι και στη μία και στην άλλη περίπτωση».

Γιατί όμως επέλεξε να κάνει μια ταινία με τον Γιάννη Πετρίδη; «Για δύο λόγους. Με ελκύουν οι ιστορίες αυτοδημιούργητων ανθρώπων. Ο Γιάννης Πετρίδης είναι και αυτό που κάνει είναι μοναδικό. Επίσης με ώθησαν δύο τυχαία γεγονότα: σε μια κοινωνική εκδήλωση άκουσα ένα μέλος της παρέας, με επιτυχημένη πορεία στον τομέα του, να λέει «δεν θα είχα φθάσει ώς εδώ αν δεν άκουγα στο ραδιόφωνο Γιάννη Πετρίδη. Αν δεν είχα το ερέθισμά του, δεν θα είχα φύγει στο εξωτερικό». Το δεύτερο ήταν ένα κείμενο με έντεκα λόγους που ανέπτυσσε ο μπλόγκερ Εnteka, στους οποίους εξηγούσε γιατί είναι φανατικός ακροατής του Πετρίδη».

Η ταινία αρχίζει «λίγο πριν από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και φτάνει ώς τη γενιά του mp3 και τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου» εξετάζοντας, με υπόβαθρο τις τάσεις και τις αλλαγές που καταγράφηκαν στις μουσικές, τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις σ΄ αυτό το διάστημα. «Ο Γιάννης Πετρίδης στην ταινία μιλά γι΄ αυτό που αγαπά, τη μουσική, συνυφασμένη με τα εκάστοτε κοινωνικοπολιτικά δρώμενα».

Γυρίσματα έγιναν στην Ελλάδα και την Καλιφόρνια, την οποία επισκέπτεται ο Πετρίδης μια φορά τον χρόνο. «Κάναμε μια εβδομάδα γυρισμάτων στην Καλιφόρνια. Το κομμάτι αυτό είναι ένα ρόουντ μούβι με σκηνές στο αμερικανικό εθνικό πάρκο Joshua Τree έξω το Λος Άντζελες, το οποίο είχε επισκεφθεί παρακινούμενος από το ομότιτλο άλμπουμ των U2.

Κινηθήκαμε παράλληλα με τον Ειρηνικό ώς το Μπέρκλεϊ, όπου καταγράφηκε ο αντίστοιχος με το γαλλικό Μάης του ΄68, το Βig Sur που ενέπνευσε τον Κέρουακ και το χωριό που πρωταγωνιστεί στο χιτσκοκικό «Δεσμώτης του ιλίγγου»».

~ από uncutstr στο Οκτωβρίου 6, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: