Ο ΝΤΕΝΗΣ ΗΛΙΑΔΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ … «Τελευταίο σπίτι αριστερα»… («Τhe last house on the left»)

«Έλληνας σκηνοθετεί στο Χόλιγουντ». Όχι, δεν είναι ανέκδοτο. Είναι ο Ντένης Ηλιάδης με το θρίλερ «Τελευταίο σπίτι αριστερά» που μας μιλάει για την εμπειρία του
Και καλές κριτικές και πολύ καλή θέση έπιασε στο αμερικανικό box-office το θρίλερ τρόμου «Τελευταίο σπίτι αριστερά» («Τhe last house on the left»), ριμέικ τής πριν από 34 χρόνια πρώτης ταινίας του σημερινού μετρ του τρόμου, Γουές Κρέιβεν, το οποίο σκηνοθέτησε ο «δικός» μας Ντένης Ηλιάδης και μάλιστα με τις «ευλογίες» του Κρέιβεν- αφού η εταιρεία παραγωγής του τον επέλεξε μέσα από 100 υποψήφιους σκηνοθέτες!

Πώς έφτασες από το «Ηardcore» της Αθήνας, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία σου, στο «Τελευταίο σπίτι αριστερά» του Χόλιγουντ;

Το «Ηardcore» είχε μια εντυπωσιακή πορεία στο εξωτερικό. Βρήκε διανομή στην Αμερική αλλά και σε άλλες 15 χώρες και βραβεύθηκε σε πολλά φεστιβάλ. Με προσέγγισαν διάφορα πρακτορεία από την Αμερική, είδαν και τη δουλειά μου στη διαφήμιση και υπέγραψα τελικά με τη CΑΑ, που είναι μάλλον το σημαντικότερο πρακτορείο αυτή τη στιγμή. Και έτσι άρχισαν συναντήσεις, με την προοπτική να σκηνοθετήσω κάποιες ταινίες στούντιο εκεί, ενώ εγώ δούλευα ταυτόχρονα και στην Ελλάδα. Μία από τις συναντήσεις αυτές ήταν και με την εταιρεία παραγωγής του Γουές Κρέιβεν, που ετοίμαζε το «Τελευταίο σπίτι αριστερά» με την Universal. Τους άρεσε η δουλειά μου και η προσέγγισή μου και τελικά με επέλεξαν να το σκηνοθετήσω, αφού είχαν ήδη δει πάνω από 100 σκηνοθέτες.

Ποιες οι διαφορές: σκηνοθετώ ταινία στην Ελλάδα- σκηνοθετώ ταινία στο Χόλιγουντ;

Πάρα πολλές… Η βασικότερη: στην Αμερική έχεις πολλά περισσότερα μέσα, αλλά πρέπει να πείθεις πολύ περισσότερους ανθρώπους καθημερινά και δεν μπορείς ποτέ να δείξεις αδυναμία.

Γιατί σπάνια Έλληνες σκηνοθέτες καταφέρνουν να ξεχωρίσουν με ταινίες τους στην Αμερική και, ακόμα πιο σπάνια, να γυρίσουν ταινία στο Χόλιγουντ;

Γιατί έχουμε κάνει ελάχιστες πραγματικά καλές ταινίες και απειροελάχιστες που μπορεί να αφορούν το διεθνές κοινό. Επίσης, το να κάνεις ταινίες εκεί απαιτεί μια εκτελεστική ακρίβεια που δεν βλέπουμε συχνά εδώ.

Αυτό είναι θέμα ταλέντου, τύχης ή γνωριμιών;
Κάπως «ελληνική» ερώτηση αυτή… Απολύτως κανείς δεν σου εμπιστεύεται τέτοια μπάτζετ, ό,τι γνωριμίες ή «διαπλοκές» και να ΄χεις. Πρέπει να τους πείσεις με τη δουλειά σου.

Το «Τελευταίο σπίτι αριστερά» είναι ένα καλτ φιλμ τρόμου. Εσύ τι θέλησες να βγει σήμερα σε «πρώτο πλάνο» από αυτό το ριμέικ;

Δεν το είδα σαν ριμέικ. Η βάση είναι κατ΄ αρχάς ένας σουηδικός μεσαιωνικός μύθος, δηλαδή μια πολύ δυνατή, αρχετυπική ιστορία, που μιλάει για τη βαρβαρότητα που κρύβουμε όλοι μέσα μας.

Ο Γουές Κρέιβεν λέει ότι το ΄72 που γύριζε το «Τελευταίο σπίτι» ήταν εποχή Βιετνάμ, κοινωνικο-πολιτικών εξεγέρσεων που τον επηρέασαν στην ατμόσφαιρα του φιλμ. Για εσένα έπαιξαν
κάποιον ρόλο τα αντίστοιχα σημερινά γεγονότα- δίδυμοι Πύργοι, οικονομική κρίση κ.λπ.;

Είμαστε σε μια εποχή που καθετί- όχι μόνο σε υλικό επίπεδο- παραβιάζεται και διεκδικείται. Ο άνθρωπος ψάχνει κάποιον πυρήνα όπου μπορεί να νιώθει ασφαλής και συχνά αυτός είναι και ο πιο αρχέγονος. Στους πυρήνες αυτούς ελλοχεύουν συχνά και τα πιο σκοτεινά ένστικτα…


Ο 42χρονος Ντένης Ηλιάδης δεν είναι, φυσικά, «ουρανοκατέβατος» στα κινηματογραφικά πράγματακαι πολύ πριν από το «Ηardcore» που γύρισε πριν από τέσσερα χρόνια.

Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και Σημειολογία στις ΗΠΑ, Σκηνοθεσία στο Λονδίνο, ασχολήθηκε επί χρόνια με τη διαφήμιση, αλλά δεν τον «πήρε από κάτω». Ήταν συνσεναριογράφος στην ταινία «Πίσω πόρτα» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου, βοηθός σκηνοθέτη στην «Ελεύθερη κατάδυση» του Γιώργου Πανουσόπουλου και στο «Signs and wonders» του Τζόναθαν Νάσιτερ, ενώ έχει γυρίσει δύο ελληνικές και πέντε ξένες μικρού μήκους ταινίες.

Όταν τον ρωτάμε ποια η σχέση του «Ηardcore» με το «Τελευταίο σπίτι αριστερά», χαρακτηρίζει και τις δύο «θαρραλέες ταινίες, που δεν φοβούνται και δεν καταφεύγουν στην ευκολία (εκτός ίσως από το επιμύθιο της ταινίας «Τελευταίο σπίτι αριστερά», που δεν με εκφράζει απόλυτα). Και αρκετά θεματικά κοινά στοιχεία:

τρόμος και ομορφιά, ένας κόσμος που προσπαθεί να συνθλίψει τη νεότητα και την αθωότητα, το σκοτάδι μέσα μας και το πόσο διεστραμμένη ιδέα είναι συχνά η «οικογένεια»». Του Παύλου Κάγιου στα ΝΕΑ…

~ από uncutstr στο Μαΐου 27, 2009.

Ένα Σχόλιο to “Ο ΝΤΕΝΗΣ ΗΛΙΑΔΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ … «Τελευταίο σπίτι αριστερα»… («Τhe last house on the left»)”

  1. The Last House on the Left. ΗΠΑ, 2009. Σκηνοθεσία: Ντένης Ηλιάδης. Σενάριο: Αντάμ Αλέκα και Καρλ Ελσγουερθ. Ηθοποιοί: Σάρα Πάξτον, Μόνικα Πότερ, Τόνι Γκόλντουιν, Γκάρετ Ντίλαχαν. 100′

    ***1/2
    Οι βιαστές ενός ανήλικου κοριτσιού ζητούν άσυλο στο σπίτι των γονιών του θύματός τους, σε μια ατμοσφαιρική ταινία τρόμου, ριμέικ της ομότιτλης ταινίας του Γουές Κρέιβεν.

    Η πρώτη αυτή αγγλόφωνη ταινία του Ντένη Ηλιάδη («Hardcore») είναι ριμέικ της ομότιτλης, cult, με μια τολμηρή για την εποχή της σκηνή βιασμού, ταινίας τρόμου, σκηνοθετημένης το 1972 από τον Γουές Κρέιβεν, ελεύθερης, στην πραγματικότητα, διασκευής της ταινίας του Ινγκμαρ Μπέργκμαν «Η πηγή της παρθένου». Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας τινέιτζερ που, όταν εγκαταλείπει για λίγο τους γονείς της που βρίσκονται για διακοπές στο εξοχικό, κοντά σε μια λίμνη, σπίτι τους, πέφτει στα χέρια μιας συμμορίας καταζητούμενων από την αστυνομία, που τη βιάζουν φριχτά, αφήνοντάς τη για νεκρή, πριν οι ίδιοι αναζητήσουν άσυλο στο σπίτι των γονιών της.

    Γυρισμένη στη Νότια Αφρική (αν και εκτυλίσσεται στην Αμερική), η ταινία του Ηλιάδη έχει, χωρίς να φτάνει στο επίπεδο της ταινίας του Κρέιβεν (η οποία συνδύαζε αρμονικά τον τρόμο με το σαδισμό και το χιούμορ), μερικά καλά στοιχεία. Με καλύτερο τη δημιουργία του απαιτούμενου σασπένς, αλλά, πάνω απ’ όλα, τη σωστή, εφιαλτική ατμόσφαιρα -ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος. Ανάμεσα στις πιο πετυχημένες σκηνές, εκείνες με τη νεαρή ηρωίδα (μια πολύ καλή Σάρα Πάξτον) να καταφέρνει να ξεφύγει από τους βιαστές της μέσα από το ποτάμι. Αντίθετα, με τους γονείς, που οι χαρακτήρες τους αναπτύσσονται σωστά (με καλές ερμηνείες από τους Μόνικα Πότερ και Τόνι Γκόλντουιν), οι χαρακτήρες των τριών βιαστών είναι πολύ επιφανειακοί και δίνονται με τρόπο εντελώς γκροτέσκο.

    ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: