«KYNOΔΟΝΤΑΣ»(DOGTOOTH)… του Γιώργου Λάνθιμου… στο 62 Φεστιβάλ Καννών

…Η ταινία ωστόσο που μας άφησε κατάπληκτους ήταν ο «Κυνόδοντας», η ελληνική συμμετοχή στο μη διαγωνιστικό τμήμα «Ενα κάποιο βλέμμα». Η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου έχει όλα τα στοιχεία που διαθέτει μια ταινία για να χαρακτηριστεί σπουδαία φεστιβαλική ανακάλυψη. Είναι διαφορετική, τολμηρή, απρόβλεπτη, ενοχλητική, προκλητική, σοκαριστική, με χιούμορ και στο μεγαλύτερο μέρος της αφήνει μουδιασμένο τον θεατή που δεν ξέρει πώς να αντιδράσει.

Τι είναι ο «Κυνόδοντας»; Μια ιστορία διαταραγμένης και διαστρεβλωμένης πραγματικότητας, κινηματογραφημένη ανάμεσα στο πραγματικό και το παράδοξο, που μπορεί να τοποθετηθεί στο κινηματογραφικό κλίμα ανάμεσα στις ταινίες του Χάνεκε και του Μπουνιουέλ, χωρίς να προσπαθεί να μιμηθεί κανέναν από τους δύο.

Μια οικογένεια με τρία μεγάλα παιδιά ζει έξω από την πόλη, σε μια μονοκατοικία αποκλεισμένη από τον υπόλοιπο κόσμο με έναν ψηλό φράχτη. Οι γονείς μαθαίνουν συγκεκριμένα πράγματα στα παιδιά, ενώ για άλλα αλλάζουν τις έννοιες. Θάλασσα είναι μια μεγάλη πολυθρόνα, ζόμπι είναι ένα μικρό κίτρινο λουλούδι, πληκτρολόγιο είναι τα γεννητικά όργανα. Σχεδόν τα πάντα είναι παραλλαγμένα στη διαστρεβλωμένη πραγματικότητα αυτής της αυτιστικής οικογένειας, με τους γονείς να είναι κολλημένοι στο παρελθόν και να προσπαθούν να κρατήσουν τα παιδιά τους μακριά από τις εξωτερικές επιρροές, ενθαρρύνοντάς τα ακόμη και στην αιμομιξία προκειμένου να μην έχουν καμία επαφή με τον έξω κόσμο.

Η ταινία λειτουργεί τόσο ως ένα παιχνίδι αντοχής του θεατή, όσο και ως μια αλληγορία για τη συντηρητικότητα και τη βία που κρύβει μέσα της. Ο «Κυνόδοντας», που θα μπορούσε να σταθεί εξαίρετα και στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα, χειροκροτήθηκε θερμότατα έπειτα από την αρχική αμήχανη αντίδραση του κοινού, ενώ και οι πρώτες κριτικές των διεθνών μέσων είναι πολύ θετικές…

~ από uncutstr στο Μαΐου 20, 2009.

3 Σχόλια to “«KYNOΔΟΝΤΑΣ»(DOGTOOTH)… του Γιώργου Λάνθιμου… στο 62 Φεστιβάλ Καννών”

  1. Μια ταινία ελληνική, ίσως μια από τις καλύτερες που έχουν ποτέ προβληθεί σε μεγάλο διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ. Σκηνοθέτης ο Γιώργος Λάνθιμος, σ’ ένα σημαντικό άλμα από την πρώτο σόλο δουλειά του ως δημιουργός, την «Κινέτα» (2005). Πρωταγωνιστές οι Χρήστος Στέργιογλου και Μισέλ Βάλεϊ, δίπλα σ’ ένα ατρόμητο κουαρτέτο νεαρών ελπιδοφόρων ηθοποιών (Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πάσσαλης, Μαίρη Τσόνη, Αννα Καλαντζίδου).

    Ολα αυτά στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κανών, στην ενότητα «Ενα κάποιο βλέμμα». Και μόλις τρεις μήνες μετά το ταξίδι της «Στρέλλας» του Πάνου Κούτρα στο «Πανόραμα» του Φεστιβάλ Βερολίνου. Συνυπολογισμένου και του ντοκιμαντέρ του Μάρκου Γκαστίν «Θέμις», που προβλήθηκε εδώ στις Κάνες στο εκτός πλαισίων τμήμα «Αcid», με προσανατολισμό το ανεξάρτητο σινεμά, θα λέγαμε ότι κάτι σημαντικό αρχίζει να επιτυγχάνεται σε σχέση με το διεθνές πρόσωπο της εγχώριας κινηματογραφίας μας.Ρόμπυ Εκσιέλ ΕΘΝΟΣ

  2. Ολα ξεκίνησαν επειδή «κάποιος είπε ότι έρχεται σιγά σιγά το τέλος της οικογένειας». Ετσι ο «Κυνόδοντας» έγινε για τον Γιώργο Λάνθιμο η λέξη κλειδί για το σενάριο (που έγραψε μαζί με τον Ευθύμη Φιλίππου) μιας ταινίας γύρω από τον εγκλεισμό και τελικά για την ύπαρξη μιας νέας μορφής οικογένειας. Κρατώντας ανοιχτή σε οποιαδήποτε ερμηνεία την αινιγματική σύνδεση του πιο κοφτερού δοντιού της ανθρώπινης οδοντοστοιχίας με την παράδοξη ιστορία του, ο σκηνοθέτης που προκάλεσε αίσθηση προ τριετίας με τη μινιμαλιστική «Κινέττα», φτάνοντας μέχρι το Forum του Διεθνούς Φεστιβάλ του Βερολίνου, αρκείται στο να αποκαλύψει μόνο όσα τον προκάλεσαν να απομονωθεί μαζί με τους ήρωες του σε μία νέα τάξη πραγμάτων. «Αυτό που με ενδιέφερε σε αυτήν την ιστορία είναι το μέγεθος περιορισμού της αντίληψης του ανθρώπινου μυαλού, οι νέες συμπεριφορές, το ανέφικτο της λειτουργίας, το παράλογο ζητούμενο». Ταινία εφηβείας ή ταινία ενηλικίωσης για τον Γιώργο Λάνθιμο, ο «Κυνόδοντας» δεν είναι τίποτα από τα δύο και μέχρι να ολοκληρωθεί το post production, ώστε να γίνουμε μάρτυρες των όσων συμβαίνουν μέσα από τον φράκτη, δεν υπάρχει λόγος να μην τον πιστέψουμε.

    ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΡΑΝΑΚΗΣ -ΣΙΝΕΜΑ

  3. Ζεστή ήταν η υποδοχή της ταινίας «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου («Ενα κάποιο βλέμμα»). Εκτυλίσσεται σ’ ένα απομονωμένο από τον υπόλοιπο κόσμο σπίτι, όπου ένα αντρόγυνο κρατάει φυλακισμένα τα τρία παιδιά του (ένα αγόρι και δύο κορίτσια) για να τα προστατέψει από τα κακά του κόσμου. Τα παιδιά, που είναι στην εφηβεία, δεν γνωρίζουν τίποτα για τον έξω κόσμο (ακόμη και τα αεροπλάνα που πετάνε πιστεύουν πως είναι παιχνίδια). Ο μοναδικός άλλος άνθρωπος που ξέρουν είναι η νεαρή Χριστίνα, που έρχεται κάθε τόσο να προσφέρει σεξ στο γιο της οικογένειας.

    Πρόκειται για μια αλληγορική ιστορία με μερικές πολύ καλές ιδέες, που όμως δεν ολοκληρώνονται πάντοτε. Ο Λάνθιμος ξέρει να τοποθετεί εκεί που πρέπει την κάμερά του και να στήνει ωραία, ασυνήθιστα πλάνα, αλλά και να δημιουργεί την αλλόκοτη ατμόσφαιρα, που απαιτεί μια τέτοια ιστορία. Το σενάριο, όμως, έχει αρκετές αδυναμίες (πολλά πράγματα δεν γίνονται πιστευτά), τα παιδιά παραείναι αφελή, ενώ υπάρχουν σκηνές που ενώ έπρεπε να είναι σοβαρές, προκαλούν το γέλιο -όπως οι λέξεις με τις οποίες οι γονείς αντικαθιστούν άλλες (από αιδοίο μέχρι ζόμπι), που δεν θέλουν να γνωρίζουν τα παιδιά τους. Πάντως, ο Λάνθιμος έχει σίγουρα κάνει πρόοδο από την εποχή της «Κινέτας» και περιμένουμε κάτι πιο ολοκληρωμένο στην επόμενη ταινία του. *

    Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: