«ANTICHRIST»(Αντίχριστοs)…Lars VON TRIER…62 Cannes film festival

…Αυτά που μας ξύπνησαν από τον λήθαργο των φετινών Καννών ήταν το ψαλίδισμα της κλειτορίδας της Σαρλότ Γκενσμπούργκ και το αίμα του Ουίλεμ Νταφό
Η σκηνή, όπως την είδα από τον «Αντίχριστο» του Λαρς φον Τρίερ: το ζεύγος, μετά την τραγική απώλεια του μικρού αγοριού τους- τη στιγμή που ήταν απασχολημένοι στο κρεβάτι – καταλήγει σε μικρό σπίτι στο δάσος σε ένα σημείο που φέρει τη συμβολική ονομασία Εδέμ. Προηγουμένως κάποιος από τους δύο λέει και μας προετοιμάζει: «Η φύση είναι η εκκλησία του Σατανά».

Η φύση είναι γένους θηλυκού. Έτσι, η Γκενσμπούργκ αρχίζει να αυνανίζεται μετά μανίας. Στη συνέχεια, ως μαινάδα κοπανάει το εργαλείο του Νταφό με τεράστιο αγκωνάρι ελαιοτριβείου. Και όχι μόνο. Με βαριοπούλα διαπερνάει μια σιδεριά από το ένα μέχρι το άλλο του καλάμι. Εκείνος πονάει φρικτά και ηδονίζεται ταυτοχρόνως. Ο σαδομαζοχισμός χτυπάει κόκκινο. Τα χέρια της Γκενσμπούργκ αρπάζουν το εργαλείο και, στο τέλος, από το πέος αντί για σπέρμα πετάγεται αίμα.

Δεν τελειώσαμε. Μέσα στην τρέλα και το ψυχωτικό της χάος, αρπάζει ψαλίδι και κόβει σαν το χαρτί την κλειτορίδα της. Κοντινά όλα αυτά. Τρόμος στην αίθουσα. Τρόμος μαζί με τάσεις εμετού. Στο φινάλε, και καθώς ο Ουίλεμ Νταφό σαν άλλος Χριστός κατευθύνεται στο Όρος των Ελαιών περιστοιχισμένος από δεκάδες γυναίκες, τα γιούχα και τα σφυρίγματα ανακατεύονται με χειροκροτήματα. Τι είναι επιτέλους; Προβοκάτσια, ιδεολογία, πρωτοπορία, κακοστημένη φάρσα, σκηνοθετημένο σκάνδαλο; Σατανισμός;

Κερασάκι στην τούρτα, το καρτελάκι στο φινάλε. Έγραφε: «Αφιερωμένο στον Αντρέι Ταρκόφσκι». Έγινε Ο χαμός. Διότι, όπως βεβαίωσε και ο ίδιος, «αν και είναι ο θεός μου, όταν του έδειξα την πρώτη μου ταινία τη μίσησε» (μερικοί ισχυρίζονται πως ο Ρώσος του είπε: «Παιδί μου, σου συνιστώ ν΄ αλλάξεις επάγγελμα»).

Η συνέντευξη, το ζωντανό σίκουελ του «Αντίχριστου». Αναμενόμενο. Το ίδιο αναμενόμενη και η ταραχή. Και του Δανού (που διαρκώς κόμπιαζε και ανάσαινε σαν τον αδιάβαστο μαθητή που η δασκάλα τον σηκώνει στον πίνακα) και του Τύπου. Όταν Αμερικανός συνάδελφος σηκώθηκε απειλητικά και είπε «Γιατί το έκανες; Πρέπει να απολογηθείς», ο Τρίερ απάντησε μονολεκτικά: «Δεν έχω να απολογηθώ σε κανέναν, παρά μόνο στο κοινό».

~ από uncutstr στο Μαΐου 19, 2009.

3 Σχόλια to “«ANTICHRIST»(Αντίχριστοs)…Lars VON TRIER…62 Cannes film festival”

  1. Μια προκλητική, με ερωτικές σκηνές που αγγίζουν τα όρια του πορνό, ταινία, ο «Αντίχριστος» του Δανού σκηνοθέτη Λαρς φον Τρίερ («Δαμάζοντας τα κύματα») προκάλεσε γιουχαΐσματα στη διάρκεια της προβολής της σήμερα στο διαγωνιστικό τμήμα του 62ου κινηματογραφικού φεστιβάλ των Κανών. Πρόκειται για μια ασυνήθιστη, βουτηγμένη σε μια κατάμαυρη ατμόσφαιρα, ταινία, από τις πιο ώριμες του σκηνοθέτη της. Θέμα της ταινίας είναι ο πόλεμος των δύο φύλων που ο Τρίερ παρουσιάζει ως αγώνα μέχρι θανάτου, στήνοντας ένα εφιαλτικό παιχνίδι που αντλεί τα στοιχεία του από τις ταινίες τρόμου.

    Δύο είναι τα πρόσωπα της ταινίας: ένας άνδρας και μια γυναίκα που, όταν το μικρό παιδί τους πεθαίνει (μάλλον αυτοκτονεί) αποφασίζουν να πάνε για ένα διάστημα στο απομονωμένο εξοχικό τους (την «Εδέμ») σ’ ένα δάσος. Εκεί, ο άνδρας προσπαθεί να βοηθήσει τη γυναίκα να ξεπεράσει τους φόβους της, ιδιαίτερα αυτούς που σχετίζονται με το δάσος. Το δάσος μετατρέπεται σ’ ένα είδος χώρου έρωτα αλλά και θανάτου, μαζί και κόλασης (ο Στρίντμπεργκ δεν είναι μακριά), όπου το ζευγάρι καταφεύγει στις πιο άγριες πράξεις, με την πιο φριχτή εκείνη όπου η γυναίκα τρυπάει με τρυπάνι το πόδι του άνδρα για να του περάσει ένα βαρύ τροχό, για να τον εμποδίσει, όπως πιστεύει, να την εγκαταλείψει. Εκτός από το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα της, η ταινία είναι γεμάτη εικόνες εικαστικά λαμπρές, με ένα πρόλογο (με μια ερωτική σκηνή που καταλήγει στο θάνατο του παιδιού) αντάξιο ανθολογίας και εξαιρετικές ερμηνείες από τους δυο πρωταγωνιστές: Γουίλεμ Νταφόε και Σαρλότ Γκενσμπούργκ.kathimerini.18/5/09

  2. Oταν αρχίζεις και ηρεμείς μετά το αρχικό σοκ από το «λούσιμο» του «Αντίχριστου», της τελευταίας ταινίας του Λαρς φον Τρίερ, η ιδέα της εύκολης πρόκλησης με δεδομένη την τεράστια δύναμη των εικόνων αρχίζει να σε στοιχειώνει. Περισσότερο από κάθε άλλη ταινία, η τελευταία δημιουργία του γνωστού για τις εκκεντρικότητές του δανού σκηνοθέτη προκάλεσε πανικό χθες στις Κάννες.

    Ο Γουίλεμ Νταφόε και η Σαρλότ Γκενσμπούρ υποδύονται ένα ζευγάρι που προσπαθεί να ξεπεράσει τον θάνατο του βρέφους του, το οποίο σκοτώθηκε πέφτοντας από το παράθυρο ενώ οι γονείς του έκαναν έρωτα. Το ζεύγος αποξενώνεται σε ένα δάσος και από εκεί και πέρα η ταινία οδηγείται στα άκρα. Το σεξ, η ψυχανάλυση, η αυτοτιμωρία, ο μύθος του Αδάμ και της Εύας και η βία είναι τα συστατικά για τη δημιουργία ενός κινηματογραφικού συνόλου που μπορεί να προκαλέσει την πλήρη απώθηση σε μη ασκημένους σε ακρότητες θεατές.

    Βέβαια ο δανός σκηνοθέτης ξέρει να χειρίζεται τέλεια το παιχνίδι της αγοράς και να μεταχειρίζεται τρόπους για να προκαλέσει. Καλώς ή κακώς, η ταινία αυτή τάραξε τα νερά του Φεστιβάλ, που είχε πλαδαρέψει από την «ακινησία» και την αδράνεια των πρώτων ημερών της διοργάνωσης. Ωστόσο τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά. Μήπως είναι κάπως εύκολο να κάνεις τον προβοκάτορα με σκηνές κομμένες και ραμμένες για να σοκάρουν, όπως ένα πέος που εκσπερματίζει αίμα, ένα εικοσάκιλο βαρίδι βιδωμένο σε μια γάμπα ή μια γυναίκα που αυτοευνουχίζεται με ψαλίδι; Τι ήθελε τελικά να πει ο Τρίερ και γιατί κατέφυγε σε αυτές τις ακρότητες; Ποιος είναι ο Αντίχριστος; Είναι η Γυναίκα το κακό της ιστορίας;

    O λα αυτά τα ερωτήματα ετέθησαν στον Φον Τρίερ στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου για τον «Αντίχριστο». Εκείνος, όμως, απτόητος. «Είμαι ο καλύτερος σκηνοθέτης του κόσμου» έλεγε και ξανάλεγε καθισμένος ανάμεσα στους σχεδόν αμίλητους Νταφόε και Γκενσμπούρ. «Δεν προσπαθώ να πω τίποτε. Η λογική έχει παίξει ρόλο σε ένα μεγάλο μέρος των ταινιών μου, για μένα όμως ο “Αντίχριστος” είναι περισσότερο ένα όνειρο μέσα σε μια ταινία. Και δεν βρίσκομαι εδώ για να δικαιολογηθώ για τίποτε. Εσείς είστε οι φιλοξενούμενοί μου εδώ και όχι το αντίθετο» προσέθεσε.

    Ο Φον Τρίερ δηλώνει μέγας θαυμαστής του Στρίντμπεργκ και του Αντρέι Ταρκόφσκι, στον οποίο μάλιστα έχει αφιερώσει τον «Αντίχριστο». «Ο Στρίντμπεργκ αγαπούσε τις γυναίκες όπως εγώ και ο Ταρκόφσκι ήταν πολύ καλύτερος θεός από πολλούς άλλους» είπε. Οσο για τις αποδοκιμασίες που δέχθηκε η ταινία του μετά τη δημοσιογραφική προβολή της, κανένα πρόβλημα. «Γουστάρω τις καλές αλλά και τις κακές κριτικές» δήλωσε. «Γιατί όταν ο Τύπος εναντιώνεται σε σένασημαίνει ότι δεν περνάς αδιάφορος. Αντιθέτως, προσφέρεις υλικό για συζήτηση». Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | Τρίτη 19 Μαΐου 2009

  3. Με γιουχαΐσματα, αποχωρήσεις από την προβολή αλλά και χειροκροτήματα στο τέλος, αντιμετωπίστηκε η χθεσινή προβολή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ της επίμαχης ταινίας «Αντίχριστος» του Δανού Λαρς φον Τρίερ. Η αντίδραση οφειλόταν σε μερικές πολύ τολμηρές ερωτικές σκηνές (πεολειχία, σοδομισμός κ.ά.) που αγγίζουν τα όρια του πορνό, αλλά και ορισμένες ωμές σκηνές, όπως η κλειτοριδεκτομή της πρωταγωνίστριας της ταινίας Σαρλότ Γκενσμπούργκ.

    «Δεν έκανα πορνό», ανέφερε στη συνέντευξη Τύπου ο σκηνοθέτης. «Μπορεί η ταινία μου να προκαλεί, αλλά αυτό δεν είναι πορνό. Κάνω ταινίες που να έχουν αντίκτυπο στα συναισθήματα του θεατή. Βέβαια, όταν γυρίζω μια ταινία δεν έχω στο νου μου το κοινό, τη φτιάχνω για τον εαυτό μου. Αλλά θέλω οι εικόνες που φτιάχνω να έχουν κάποιο αποτέλεσμα».

    Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πολύ δυνατή, αναμφισβήτητα προκλητική -η πρόκληση όμως ήταν πάντα βασικό στοιχείο των μεγάλων σκηνοθετών- αλλά και ωμή σε κάποιες σκηνές της ταινία, από τις καλύτερες και πιο ώριμες του σκηνοθέτη της. Ενα ζευγάρι, ενώ περνάει περίοδο κρίσης, ιδιαίτερα η γυναίκα, με τον θάνατο του παιδιού τους, αποφασίζει να πάει στο εξοχικό τους, την «Εδέμ», όπως το ονομάζουν, που βρίσκεται στο δάσος. Εκεί, ο άντρας πιστεύει πως με την κατάλληλη βοήθεια η γυναίκα θα μπορέσει να ξεπεράσει τους φόβους της, ιδιαίτερα αυτούς που είναι συνδεδεμένοι με το δάσος. Αρχίζει μια οδυνηρή πορεία, με τη γυναίκα να κάνει προσπάθειες να καταβάλει τους φόβους της. Προσπάθειες που οδηγούν σε συγκρούσεις και ανεξέλεγκτα αποτελέσματα.

    Βασικά, πρόκειται για μια ταινία γύρω από τον πόλεμο των φύλων, πόλεμο άγριο και αδίστακτο, που δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην καταστροφή. Για τη γυναίκα, και στη συνέχεια για τον άντρα, το δάσος -αλληγορία μιας νέας σατανικής Εδέμ- μετατρέπεται σε βασίλειο του σατανά. Τα φύλλα, οι κορμοί, το ποτάμι αποκτούν όλα μια απειλητική μορφή. «Το χάος βρίσκεται παντού», βρυχάται στον έντρομο άντρα ένα άγριο ζώο. Πιο άγριος, όμως, κι από τη φύση είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Η γυναίκα θα τραυματίσει φριχτά τον άντρα (πρώτα στο πέος κι αργότερα με τρυπάνι στο πόδι για να του περάσει ένα βαρύ τροχό), κι αυτός (ο Γουίλεμ Νταφόε) θα ανταποκριθεί το ίδιο βίαια. «Η κόλαση είναι οι άλλοι», έλεγε ο Σαρτρ. Ο Τρίερ μάς λέει: «η κόλαση είναι το άλλο φύλο». Αυτή την κόλαση περιγράφει με τα πιο μελανά χρώματα, με εικόνες εικαστικά έξοχες -ανάμεσά τους κι ένας εκπληκτικός λυρικός πρόλογος, κομμάτι για ανθολογία, που καταλήγει στον θάνατο του παιδιού. Συνδυάζει με τρόπο αρμονικό το κλίμα των έργων του Στρίντμπεργκ με τις ταινίες τρόμου για να μας προσφέρει μια αριστουργηματική ταινία.
    Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: