«Inglourious Basterds» (2009) Quentin Tarantino-62 CANNES FILM FESTIVAL

Πρωταγωνιστής του είναι αυτή τη φορά ο Μπραντ Πιτ, που υποδύεται το ρόλο του λοχαγού Αλντο Ράινε. Ενός «χωριάτη» από τα βουνά του Τενεσί που κίνητρό του είναι η εκδίκηση. Ο λαιμός του είναι σημαδεμένος από κάψιμο σχοινιού, κάτι που δεν θα μάθουμε ποτέ από πού και γιατί προήλθε. Οταν τελικά σχηματίζει την ομάδα των οκτώ επίλεκτων Αμερικανοεβραίων με στόχο την εξόντωση όσων περισσότερων ναζί γίνεται, τα λόγια του, με τη βαριά προφορά του Αμερικανού επαρχιώτη από το Νότο, είναι τα εξής: «Καθένας από εσάς μού χρωστά εκατό γερμανικά σκαλπ. Και τα θέλω τα σκαλπ μου»Σύμφωνα με το Hollywood Reporter στον πυρήνα του «Inglourious Basterds» βρίσκονται δύο ιστορίες: η πρώτη αφορά σε μια ομάδα Αμερικανοεβραίων στρατιωτών με αποστολή να εξολοθρεύσουν μια ομάδα ναζί και η δεύτερη αναφέρεται στην ιστορία μιας νεαρής Εβραίας, που θέλει να εκδικηθεί το θάνατο των γονιών της από τους ναζί. Η ταινία χωρίζεται σε πέντε ενότητες και διαρκεί σχεδόν 2½ ώρες.

 

 

 

 

 

~ από uncutstr στο Μαΐου 16, 2009.

4 Σχόλια to “«Inglourious Basterds» (2009) Quentin Tarantino-62 CANNES FILM FESTIVAL”

  1. REMAKE

  2. Ξεκοιλιάσματα με πατέντα Ταραντίνο στις Κάννες
    Στη νέα αιματοβαμμένη ταινία του αμερικανού σκηνοθέτη ο Μπραντ Πιτ υποδύεται τον πιο ανορθόδοξο ρόλο της καριέρας του
    «Κυρίες και κύριοι, ο βασικός μπάσταρδος… Μπραντ Πιτ και, βέβαια, ο υπερμπάσταρδος Κουέντιν Ταραντίνο ». Ο Ανρί Μπεάρ, συντονιστής της συνέντευξης Τύπου της ταινίας «Ιnglourious basterds»που χθες το μεσημέρι προκάλεσε πανικό στους διαδρόμους του Παλαί ντε Φεστιβάλ, δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο ακριβής στους χαρακτηρισμούς των κύριων συντελεστών της.

    Σε αυτή την αποθέωση αίματος και «κανιβαλικού» χιούμορ, που ενορχηστρώθηκε βιρτουόζικα από τον Κουέντιν Ταραντίνο, τον «υπέρμπάσταρδο» του αμερικανικού κινηματογράφου, ο Πιτ υποδύεται τον πιο αντισυμβατικό ήρωα της καριέρας του.

    Εναν αμερικανό στρατιωτικό ονόματι Αλντο Ρέι ο οποίος αναλαμβάνει να πάρει όσα περισσότερα σκαλπ ναζιστών μπορεί στην κατεχόμενη Γαλλία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

    Ηγέτης μιας μικρής ομάδας αγριεμένων εβραίων φαντάρων, ο Πιτ με μουστάκι α λα Κλαρκ Γκέιμπλ και προφορά Τεξανού διατάζει το ξεκοίλιασμα και το κομμάτιασμα των εχθρών, των οποίων τα κεφάλια σε μια περίπτωση λιώνουν από τα χτυπήματα ροπάλου του μπέιζμπολ! « Πάντοτε αναζητώ το καινούργιο, εκείνο που θα διαφέρει από όσα έχω κάνει ως σήμερα » είπε ο Πιτ. « Ο Κουέντιν είναι μια μοναδική περίπτωση και σου δίνει χώρο να επεξεργαστείς όπως θέλεις τον ήρωά σου».

    Αεικίνητος και νευρικός, φωνακλάς και με μια σχεδόν αρρωστημένη ενεργητικότητα, ο Ταραντίνο, κάτοχος του Χρυσού Φοίνικα για το «Ρulp fiction» (1994), μίλησε αρκετά για τον κινηματογράφο των ειδών που τόσο αγαπά. Οι ρίζες άλλωστε του «Ιnglourious basterds» βρίσκονται στην ιταλική πολεμική περιπέτεια του Εντσο Καστελάρι «Ιnglorious bastards» (ο Ταραντίνο κράτησε μυστικό τον λόγο για τον οποίο η δική του ταινία προβάλλεται ανορθόγραφα, κάτι που θα γίνει και στην Ελλάδα, όπου η ταινία θα προβληθεί ως «Αδωξοι μπάσταρδη»). « Γουέστερν, πολεμικές περιπέτειες, ναυτικές περιπέτειες, τα γουστάρω όλα » φώναζε ο Ταραντίνο.

    «Και αν μπορώ να δώσω τη δική μου εκδοχή για την εξέλιξη της Ιστορίας του 20ού αιώνα, γιατί όχι; ». Εχει κάθε λόγο να λέει κάτι τέτοιο αφού στην ταινία του ο υπουργός Προπαγάνδας των ναζιστών Γιόζεφ Γκέμπελς αλλά και ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ πεθαίνουν έχοντας γίνει σουρωτήρια από τις σφαίρες των αμερικανών κομάντος. Ολοι οι ηθοποιοί της ταινίας, Γάλλοι, Γερμανοί και Αμερικανοί, μιλούν τη μητρική τους γλώσσα και το βασικό πρόβλημα της ταινίας (όπως και στην προηγούμενη του Ταραντίνο, το «Death proof») είναι ότι σε πολλές σκηνές το μπλα μπλα μπλα βάζει τρικλοποδιά στον ρυθμό της περιπέτειας. Εκείνος πάντως που κλέβει την παράσταση είναι ο Γερμανός Κρίστοφ Βαλτζ στον ρόλο του σαδιστή αξιωματικού των Ες Ες, αποστολή του οποίου είναι η εξολόθρευση των εβραίων στην κατεχόμενη Γαλλία.

    «Οταν έγραφα το σενάριο κατάλαβα ότι ένα από τα στοιχεία αυτού του ήρωα ήταν η λεκτική ιδιοφυΐα του, αφού μιλούσε τέσσερις γλώσσες. Χωρίς τον σωστό ηθοποιό ήμουν αποφασισμένος να μη γυρίσω την ταινία. Ο λάθος ηθοποιός θα παγιδευόταν στις σελίδες. Οταν γνώρισα τον Κρίστοφ είπα αμέσως:“Τώρα είμαστε έτοιμοι να κάνουμε την ταινία” ».
    Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ BHMA

  3. Στην αντίθετη πλευρά ανήκει ο Κουέντιν Ταραντίνο, ένας σκηνοθέτης που επιζητά την πρόκληση και την καινοτομία. Μια καινοτομία όμως που στηρίζεται περισσότερο στις αναφορές, ακόμη και στην αντιγραφή, άλλων ταινιών (όπως μου ανέφερε σε παλιότερη συνέντευξη, «όλοι μας κλέβουμε από άλλους σκηνοθέτες»).

    Στη νέα, κάπως φλύαρη ταινία του, «Inglourious Basterds», στρέφεται στο σπαγγέτι γουέστερν και διάφορες πολεμικές χαμηλού κόστους (μπι-μούβις) περιπέτειες -ήδη από τους τίτλους η μουσική υπόκρουση είναι από το «Αλαμο» και το «Ρίο Μπράβο». Βρισκόμαστε στον Β’ Παγκόσμιο Πολέμο. Οι Αμερικανοί αποφασίζουν να δημιουργήσουν μια ομάδα σκληρών Αμερικανοεβραίων στρατιωτών (κάτι όπως στο «Και οι 12 ήταν καθάρματα») για να διεισδύσουν στη Γαλλία και ν’ αρχίσουν μια επιχείρηση τρόμου κατά των ναζί, σκοτώνοντας και κόβοντας τμήμα του κεφαλιού, μαζί με τα μαλλιά τους (το γνωστό scalping σε ταινίες με Ερυθροδέρμους). Αυτές είναι και οι πιο ωμές σκηνές της ταινίας.

    Αρχηγός τους τοποθετείται ένας σκληροτράχηλος αξιωματικός (ο Μπραντ Πιτ δημιουργεί έναν γκροτέσκο, απολαυστικό χαρακτήρα, συγγενικό με αυτούς που συναντάμε σε πολεμικές ταινίες της δεκαετίας του ’50). «Θαυμάζω τις ταινίες της εποχής εκείνης», ανέφερε στη συνέντευξη Τύπου ο σκηνοθέτης, «γιατί ήταν συναρπαστικές και είχαν δράση. Δεν πρέπει πάντα να βλέπουμε τον πόλεμο από τη μίζερη πλευρά του. Εγώ χρησιμοποιώ τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για να περάσω τις δικές μου ιδέες».

    Η ταινία χωρίζεται σε κεφάλαια. Κυριότερη ιστορία είναι μιας Γαλλοεβραίας που βάζει μπροστά σχέδιο εμπρησμού κινηματογράφου του Παρισιού. Εκεί οι ναζί διοργανώνουν βραδιά γερμανικής ταινίας για να σκοτώσουν τον Φίρερ μαζί με όλο το επιτελείο του, που ετοιμάζονται να παραστούν. Δεν θα αποκαλύψω τη συνέχεια, φτάνει να πω ότι ο Ταραντίνο φτιάχνει τη δική του εκδοχή της ιστορίας του πολέμου με μπόλικο χιούμορ και ευρηματικές σκηνές. Σε μία, για παράδειγμα, βάζει τους Βρετανούς να επιλέγουν για κατάσκοπο στο Παρίσι έναν κριτικό κινηματογράφου ώστε να ξέρει καλά τον γερμανικό εξπρεσιονισμό αλλά και το σινεμά του Γ’ Ράιχ και να τους είναι χρήσιμος.

    Εκείνο, βέβαια, που χαρακτηρίζει τον σκηνοθέτη -ιδιαίτερα στις τελευταίες ταινίες του- είναι μια μανία να εντυπωσιάσει, ένα είδος επιδειξιομανίας, που συχνά είναι διασκεδαστική και καινοτόμος. Το τελικό αποτέλεσμα όμως μοιάζει, όπως κι εδώ, με ωραία, εντυπωσιακά πυροτεχνήματα που σκάνε και εξαφανίζονται. Αναμφισβήτητα, μάλιστα, στην ταινία του αυτή ο Ταραντίνο δεν χρειαζόταν δυόμισι ώρες για να μας αφηγηθεί μια ιστορία που μπορούσε άνετα να κρατήσει 90 μόνο λεπτά.
    Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ

  4. Ο Κουέντιν Ταραντίνο με το «Inglorius basterds» μάς διασκέδασε και μας αποζημίωσε για το πρωινό ξύπνημα –που δεν ήταν απλώς πρωινό, αλλά μας ήθελε «απίκο» από τα χαράματα. Ηδη στις 7.45 το πρωί η μεγάλη αίθουσα Lumiere είχε γεμίσει και στις 7.55 έγιναν κι οι πρώτες αψιμαχίες για θέσεις που δηλώνονταν «πιασμένες» με τσάντες και ζακέτες. Στις 8.10 υπήρχε το αδιαχώρητο και περιμέναμε 20 λεπτά να ξεκινήσει η ταινία στην προκαθορισμένη της ώρα, ενώ οι πόρτες είχαν κλείσει διότι δεν χωρούσαν πλέον άλλοι.

    Αν υπήρχε «Χρυσός Φοίνικας» δημοτικότητας, ο Ταραντίνο θα τον είχε πάρει άνευ αντιπάλου. Η περιέργεια για το τι ακριβώς έχει κάνει το τρομερό παιδί του αμερικανικού σινεμά με το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε εξάψει κάθε φαντασία. Περιμέναμε αίμα, «σπλάτερ», βία, κακό και τα σχετικά.

    Ο Ταραντίνο μάς την έφερε. Από το πρώτο κιόλας πλάνο. Κατεχόμενη Γαλλία, 1941. Επαρχία. Μουσική υπόκρουση η μελωδία του Ντιμίτρι Τιόμκιν από το «Αλαμο», με το πασίγνωστο τραγούδι (χωρίς στίχους) «The green leaves of summer», που του έφαγε το Οσκαρ ο Χατζιδάκις με τα «Παιδιά του Πειραιά».

    Με μουσική γουέστερν λοιπόν ξεκινάει, το πλάνο δείχνει μια φάρμα στην καταπράσινη ερημιά, ένας αγρότης βγαίνει από τη φάρμα του, απλώνει τα πόδια του, στα οποία η κάμερα κάνει κοντινό, και μόνο τα σπιρούνια του έλειπαν για να είναι ένα τέλειο πλάνο καουμπόικης ταινίας. Και ξαφνικά στο βάθος ξεπροβάλλουν τρεις κακοί. Οχι σε άλογα, αλλά σε μοτοσικλέτες. Είναι Γερμανοί ένστολοι. Η μουσική αλλάζει κι από τον Τιόμκιν περνάμε στο «Fur Elise», στον Μπετόβεν. Σε ενορχήστρωση αλλά γουέστερν. Πέφτουν τα πρώτα γέλια συνοδευόμενα από χειροκροτήματα. Αυτή η εισαγωγική σκηνή ήταν και η ταυτότητα της ταινίας. Διότι ο Ταραντίνο τελικά έκανε μια παρωδία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και κυρίως των ταινιών του –γαλλικών, γερμανικών κι αμερικανικών–, με πολύ χιούμορ και διαρκείς κινηματογραφικές αναφορές. Με τη βία την «ταραντινέικη», παρωδούμενη κι αυτή από τον ίδιο. Και με πολύ ωραίο σενάριο. Για το είδος και κυρίως για το concept.

    Ο Μπραντ Πιτ δεν έχει ιδιαίτερα μεγάλο ρόλο, διότι το φιλμ δεν επικεντρώνεται σε πρωταγωνιστή αλλά στο ensemble. Είναι βέβαια εξαιρετικός και απόλυτα εναρμονισμένος με το «ταραντίνειο» πνεύμα, καθώς παίζει Αμερικανό κτηνώδη αξιωματικό, παρωδώντας κατά κάποιο τρόπο τον Τζον Γουέιν και μερικούς ακόμη.

    Η ταινία καταχειροκροτήθηκε, αλλά στην έξοδο μάλλον δεν είχαν καταλάβει όλοι τι ακριβώς είδαν. Η πολλή σινεφιλία στις αναφορές δεν ξέρω αν θα αποδώσει το ίδιο στις αίθουσες, με το νορμάλ θεατή κι όχι με τους συνήθεις υπόπτους που στα Φεστιβάλ γελούν και λίγο περισσότερο για να δείξουν ότι συνέλαβαν τον υπαινιγμό. Οπωσδήποτε η παρουσία του Μπραντ Πιτ, συνοδευόμενου από την Αντζελίνα Τζολί, ήταν κάτι που περίμεναν οι Κάννες, ωστόσο, ένα 24ωρο πριν, την παράσταση είχε κλέψει ένας άλλος –φοβάμαι οριστικά, διότι είναι και πολύ νέος και οι πιτσιρίκες ανά τον κόσμο εκστασιάζονται. Είναι ο Ρόμπερτ Πάτεσον του «Twilight» που ήρθε στις Κάννες να προμοτάρει μια προσεχή ταινία του –βασικά, να δώσει γκλάμουρ και ανανεωτικό πνεύμα. Μην ξεχνάμε πως ο Μπραντ Πιτ είναι πλέον 46 (ετών)! ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ E.T.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: