ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ…ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΩΣ

Με την ευκαιρία της επετείου των 10 χρόνων από τον θάνατο του Δημήτρη Χορν, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης οργανώνει σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού έκθεση αφιερωμένη στην ζωή και το έργο του. Θα παρουσιαστούν προσωπικά αντικείμενα, φωτογραφίες, κοστούμια. προγράμματα αφίσες, περιοδικά και πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό από θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες στις οποίες συμμετείχε ο μεγάλος ηθοποιός. Η έκθεση θα παρουσιαστεί στην Νέα Πτέρυγα του μουσείου.Ο Δημήτρης Χορν (1921-1999), γέννημα θρέμμα Αθηναίος, που αν και προερχόταν από θεατρική οικογένεια (πατέρας του ήταν ο συγγραφέας Παντελής Χορν), είχε δηλώσει πως αποφάσισε να βγει στο θέατρο, βλέποντας την Άννα Καλουτά, έκανε θεατές και κριτικούς να παραληρούν κάθε φορά που πατούσε το πόδι του στο σανίδι. Όχι για να παίξει ποιητικά, υψιπετή έργα (δεν ερμήνευσε ποτέ τους μεγάλους ρόλους), αλλά κοινωνικά, ελάσσονα, χαριτωμένα στα οποία έδινε τους δικούς του μοναδικούς… χυμούς.
Το 1944 ίδρυσε θίασο με τη Μαίρη Αρώνη – είχαν προηγηθεί συνεργασίες με τον θίασο της Κοτοπούλη και με την κυρία Κατερίνα Ανδρεάδη. Ακολούθησε ο θίασος Μανωλίδου – Αρώνη – Χορν, η επιστροφή του στο Βασιλικό Θέατρο επί Ροντήρη, οι συνεργασίες του με τη Μελίνα Μερκούρη («Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι», «Το τραγούδι της κούνιας»), ο θίασος με τους Ελλη Λαμπέτη και Γιώργο Παππά ή τον Κώστα Μουσούρη. Από το 1956 ως το 1960 ο Δημήτρης Χορν και η Ελλη Λαμπέτη έγιναν το δημοφιλέστερο (ίσως) θεατρικό ζευγάρι στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου, ανεβάζοντας σειρά έργων στο «Κεντρικόν». Ήταν τότε που εκτός από τη μεγάλη θεατρική επιτυχία, οι δυο τους μοιράζονταν και μια έντονη προσωπική σχέση, η οποία περνούσε και μέσα από τους ρόλους τους. Έχουν, δε, προηγηθεί οι τρεις ταινίες που έκαναν μαζί (1953-1956): «Κυριακάτικο Ξύπνημα», «Η κάλπικη λίρα», «Το κορίτσι με τα μαύρα». Όταν η Λαμπέτη έφυγε για την Αμερική, εκείνος συνέχισε μόνος του στο «Κεντρικόν» και στη συνέχεια στο ελεύθερο θέατρο, πάντοτε με δικό του θίασο. Ενδιάμεσα έπαιξε και πάλι στο Εθνικό (το 1964 και ύστερα επί διευθύνσεως Αλέξη Μινωτή), ενώ το 1968 αποχώρησε οριστικά από την πρώτη σκηνή της χώρας και συνέχισε την πορεία του, παίζοντας συνεχώς, με εξαίρεση κάποια διαλείμματα για ταξίδια με τη δεύτερη γυναίκα του, την Άννα Γουλανδρή (είχαν παντρευτεί το 1967). Με το «Σλουθ» που μοιράστηκε με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, το 1970, σύσσωμη η κριτική υποκλίθηκε στο μεγάλο ταλέντο του.

Ηθοποιός βαθιάς καλλιέργειας και ουσίας, ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του, δίνοντας τον τόνο μιας νέας νοοτροπίας. Λες και ήταν το σώμα και η ψυχή της χάρης και της γενναιοδωρίας, του χιούμορ και της ευφυΐας. Όμως κάθε άλλο παρά επίγνωση είχε αυτής της φέρουσας γοητείας. Πλάσμα μεγάλης ευαισθησίας, ομολογούσε πως έτρεμε τον θάνατο, όσο και τη ζωή. Ταλαντούχος και ανασφαλής- ακόμα και για την τόσο χαρακτηριστική φωνή του. Ιδιαίτερη, βραχνή και μελωδική, ειρωνική και αβέβαιη, θεατρική. Αυθεντική.

25 Νοεμβρίου 2008 – 1 Φεβρουαρίου 2009
Νεοφύτου Δούκα 4 , Κολωνάκι (Αθήνα)   τηλ.2107228321

~ από uncutstr στο Νοεμβρίου 23, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: