«Ημέρωμα της Στρίγγλας» (Η Στρίγγλα έγινε αρνάκι )του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο Εθνικο Θεατρο.

Η Κατερίνα είναι μια γυναίκα διαφορετική από τις άλλες. Αρνείται να παίξει το ρόλο του υπάκουου θηλυκού και δεν φοβάται να συγκρουστεί με τις κοινωνικές συμβάσεις. Οι άντρες τρομάζουν με το ταμπεραμέντο της και την αποφεύγουν. Αποφασίζουν να την βαφτίσουν «Στρίγγλα». Κι εκείνη κάνει τα πάντα για να επιβεβαιώσει τον τίτλο της. Μέχρι τη στιγμή που ένας άντρας, ο Πετρούκιο, γοητεύεται από την ιδέα να υποτάξει την ανήσυχη φύση της, χρησιμοποιώντας τα ίδια της τα όπλα.

Tο έργο που περιγράφει με ευφυΐα το παιχνίδι του έρωτα και την αέναη μάχη αρσενικού – θηλυκού, είναι ένα σαρκαστικό σχόλιο για τις ανθρώπινες σχέσεις. Θεωρείται ένα από τα εμπορικότερα και δημοφιλέστερα έργα του Σαίξπηρ, που γνώρισε επιτυχία και στη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη στη «Στρίγγλα που έγινε αρνάκι» με την Eλίζαμπεθ Tέιλορ και τον Pίτσαρντ Mπάρτον. 

Το νεανικό αυτό έργο του Σαίξπηρ είναι μια ρομαντική κωμωδία και ένα παιχνίδι συνεχόμενων ανατροπών, που υπερβαίνει τα όρια της φάρσας. Ένα σχόλιο για την συνειδητή αφοσίωση, μέσα σε ένα κόσμο που αντιμετωπίζει τον γάμο ως πρόσχημα, αλλά αρνείται να δει την ουσία του. Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης θα αφηγηθεί μια παράδοξη αλλά απόλυτη ερωτική ιστορία, όπου τα πάντα είναι εφικτά και τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Μια ομάδα κορυφαίων πρωταγωνιστών καλείται να ενσαρκώσει τους ήρωες που γεννήθηκαν από τη φαντασία του μεγάλου άγγλου δραματουργού.Θέατρο Rex – Σκηνή «Μ. Κοτοπούλη»

Απόδοση – Σκηνοθεσία Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης  

Μπατίστα Αλέξανδρος Μυλωνάς

Κατερίνα Καρυοφυλλιά Καραμπέτη

Μπιάνκα Έμιλυ Κολιανδρή

Πετρούκιο Άκης Σακελλαρίου

Advertisements

~ από uncutstr στο Νοέμβριος 3, 2008.

2 Σχόλια to “«Ημέρωμα της Στρίγγλας» (Η Στρίγγλα έγινε αρνάκι )του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο Εθνικο Θεατρο.”

  1. Απόδοση – Σκηνοθεσία Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης
    Δραματουργική συνεργασία Έλενα Καρακούλη
    Σκηνικά – Κοστούμια Ελένη Μανωλοπούλου
    Μουσική επιμέλεια Κώστας Σουρβάνος
    Κίνηση Κατερίνα Παπαγεωργίου
    Φωτισμοί Αλέκος Αναστασίου
    Σχεδιασμός βίντεο Μάνος Χασάπης
    Βοηθός σκηνοθέτη Πέννυ Χρηστίδη
    Βοηθός σκηνογράφου Δήμητρα Χίου
    Διανομή:
    Μπατίστα Αλέξανδρος Μυλωνάς
    Κατερίνα Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
    Μπιάνκα Έμιλυ Κολιανδρή
    Γκρέμιο Ηλίας Ασπρούδης
    Ορτένσιο Ιερώνυμος Καλετσάνος
    Χήρα Ευγενία Ζέκερη
    Βιντσέντσιο Γιάννης Νταλιάνης
    Λουτσέντσιο Δημήτρης Μοθωναίος
    Τράνιο Βαγγέλης Χατζηνικολάου
    Μπιοντέλλο Γιάννης Τσεμπερλίδης
    Πετρούκιο Άκης Σακελλαρίου
    Γκρούμιο Σωκράτης Πάτσικας
    Κέρτις Γιώργος Οικονόμου
    Ράφτης Δημήτρης Μακαλιάς
    Καπελάς Διαμαντής Φαλέγκος
    Ιερέας Κωνσταντίνος Μυλώνης
    Λόγιος Γεννάδιος Πάτσης

    Προ-παράσταση: 04/11/2008

    Πρώτη παράσταση: 05/11/2008

    Τελευταία παράσταση: 25/01/2009

    Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00, Κυριακή στις 19:00

  2. To Ημέρωμα της στρίγγλας περιλαμβάνει στην εισαγωγή δύο παράξενες σκηνές, όπου ένας ευγενής στήνει μια φάρσα στον μεθυσμένο Σλάι κάνοντάς να πιστέψει ότι είναι, στην πραγματικότητα, άρχοντας και πρόκειται σε λίγο να παρακολουθήσει μια παράσταση: την ιστορία της Κατερίνας και του Πετρούκιο. Αυτή η εισαγωγή κάνει την κωμωδία που θα ακολουθήσει, το υπόλοιπο Ημέρωμα της στρίγγλας, ένα θέατρο εν θεάτρω, που φαίνεται να μην έχει την πρόθεση ν’ απεικονίσει στο κοινό την πραγματικότητα. Η εισαγωγή είναι γραμμένη με μαεστρία, ωστόσο δεν συνδέεται στενά με το έργο που έπεται, και θα ταίριαζε μάλλον και σε άλλες κωμωδίες του Σαίξπηρ. […] Ωστόσο υπάρχουν δύο λόγοι σύμφωνα με τους οποίους αυτή η εισαγωγή δείχνει συνάφεια: δημιουργεί κάποια απόσταση ανάμεσα σ’ εμάς και στην καθαυτό παράσταση της Στρίγγλας και επίσης υπαινίσσεται ότι η σύγχυση όσον αφορά την κοινωνική θέση μπορεί να οδηγήσει στην τρέλα. Ο Σλάι, που θέλει να ξεπεράσει την τάξη του, χάνει τα λογικά του όπως κι ο Μαλβόλιο της Δωδέκατης νύχτας. Δεδομένου ότι η Κατερίνα και ο Πετρούκιο ανήκουν στην ίδια κοινωνική τάξη, η δική τους σύγχυση, η δική τους περιθωριοποίηση θα μπορούσε να οφείλεται στον κάπως βίαιο τρόπο με τον οποίο εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Ο Πετρούκιο θεραπεύει την Κατερίνα υπερβάλλοντας στη συμπεριφορά του ώστε να μοιάζει σχεδόν παρανοϊκός. Το ερώτημα σχετικά με το ποιος θεραπεύει ποιον σ’ αυτόν το γάμο παραμένει αναπάντητο, ωστόσο δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο γάμος διατηρεί την ισχύ του, ενάντια σ’ έναν υποταγμένο κόσμο, υψώνοντας ένα κοινό μέτωπο αξιοθαύμαστης εριστικότητας (που εκδηλώνεται με μεγαλύτερη μαεστρία στην Κατερίνα απ’ ό,τι στον άντρα της, ένα αγόρι που βρυχάται). Όλοι γνωρίζουμε από τον περίγυρό μας κάνα δυο γάμους παρόμοιους με αυτόν της Κατερίνας και του Πετρούκιο. Ίσως μάλιστα να θαυμάζουμε το γεγονός ότι είναι πετυχημένοι, ωστόσο κρατάμε απόσταση από ένα ζευγάρι που είναι τόσο απασχολημένο με τον εαυτό του, που ενδιαφέρεται τόσο λίγο για τους άλλους ή το άλλο γενικότερα. Ίσως ο Σαίξπηρ, ανεξάντλητος σε ευφυΐα και ευαισθησία, υπαινίσσεται μια αναλογία ανάμεσα στον Σλάι και στο ζευγάρι που έχει συνάψει έναν ευτυχισμένο γάμο. Καθένας απ’ αυτούς είναι απορροφημένος στο όνειρο, ένα όνειρο από το οποίο δεν βλέπουμε τον Σλάι να ξυπνά και το οποίο η Κατερίνα και ο Πετρούκιο δεν θα χρειαστεί να εγκαταλείψουν. Η κοινή πραγματικότητα που θα μοιραστούν βασίζεται κατά κάποιον τρόπο σ’ ένα είδος συνωμοσίας εναντίον μας: Ο Πετρούκιο συνεχίζει να κοκορεύεται και η Κατερίνα κυβερνά εκείνον και το νοικοκυριό τους παίζοντας πάντα το ρόλο της μετανοημένης στρίγγλας. Ορισμένες κριτικές γραμμένες από φεμινίστριες υποστηρίζουν ότι η Κατερίνα παντρεύεται τον Πετρούκιο ενάντια στη θέλησή της. Αυτό είναι αναληθές. Αν και πρέπει να διαβάσει κανείς προσεκτικά το έργο για να το διακρίνει, ο Πετρούκιο έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται ότι η Κατερίνα τον έχει ερωτευτεί από την πρώτη στιγμή. Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Έχοντας γίνει επιθετική από την εξουσία του φοβερού πατέρα Μπατίστα, ο οποίος δείχνει προτίμηση στην αυθεντική στρίγγλα, τη νεότερη Μπιάνκα, η περήφανη Κατερίνα επιθυμεί απελπισμένα σωτηρία. Ο αλαζόνας Πετρούκιο προκαλεί διπλή αντίδραση μέσα της: εξωτερικά δείχνει άγρια οργή, μέσα της όμως έχει «τσιμπηθεί». Η συνεχής δημοτικότητα του έργου δεν οφείλεται στη σαδιστική διάθεση των ανδρών θεατών αλλά στην ερωτική έλξη που συνεπαίρνει εξίσου τα δύο φύλα. Το Ημέρωμα της στρίγγλας είναι περισσότερο μια ρομαντική κωμωδία παρά φάρσα. Η αμοιβαία σκληρότητα του Πετρούκιο και της Κατερίνας αγγίζουν με πρωτόγονο τρόπο το κοινό, όμως το χιούμορ σ’ αυτή τη σχέση είναι ιδιαίτερα πνευματώδες. Στην πραγματικότητα ο Πετρούκιο είναι ένας αξιαγάπητος τσαρλατάνος, ιδανικός για την Κατερίνα, που ζητά ν’ απελευθερωθεί από την τρέλα της οικογένειάς της, η οποία είναι χειρότερη κι από τα καμώματα του Πετρούκιο. Παρά τους βρυχηθμούς του Πετρούκιο, μέσα του είναι κάτι άλλο, κάτι που η Κατερίνα αναγνωρίζει, διαβλέπει και μαθαίνει να ελέγχει, στο τέλος μάλιστα με τη δική του συναίνεση. Ο λεκτικός τους πόλεμος ξεκινά με επιθέσεις που έχουν το χαρακτήρα της ερωτικής πρόκλησης, αλλά μετά το γάμο ο Πετρούκιο παίζει άλλο παιχνίδι, υπερβάλλοντας με παιδιάστικα ξεσπάσματα. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Κατερίνα, όσα βάσανα κι αν έπρεπε να υπομείνει ως προς το φαγητό, το ντύσιμο κτλ., ουσιαστικά μόνο μια στιγμή αγωνίας περνά: όταν φοβάται, τη μέρα του γάμου της, ότι ο Πετρούκιο, ο οποίος την έχει αφήσει επίτηδες να περιμένει, θα την παρατήσει. Σε κανέναν δεν αρέσει να τον παρατάνε, αλλά εδώ δεν πρόκειται για την αγωνία που μπορεί να έχει μια νύφη απρόθυμη να παντρευτεί. Η Κατερίνα είναι πραγματικά ερωτευμένη και νιώθει ανήμπορη μπροστά στις τρέλες του Πετρούκιο, επειδή φοβάται μήπως πρόκειται για έναν κατ’ εξακολούθησιν φαρσέρ που έχει αρραβωνιαστεί τη μισή Ιταλία. […] «Ορίστε, βρε γυναίκα! Έλα και δώσ’ μου ένα φιλί!» Αν θέλετε να διαβάσετε αυτόν το στίχο σαν το αποκορύφωμα ενός προβληματικού έργου, τότε εσείς είστε το πρόβλημα. Η Κατερίνα δεν έχει ανάγκη από μαθήματα αφύπνισης της συνείδησης. Ο Σαίξπηρ, που είχε ανοιχτή προτίμηση στους γυναικείους χαρακτήρες από τους ανδρικούς (με εξαίρεση πάντα τον Άμλετ και τον Φάλσταφ) επεκτείνει την έννοια του ανθρώπινου ήδη σ’ αυτό το πρώιμο έργο, με τον λεπτό υπαινιγμό ότι οι γυναίκες έχουν μια πιο αληθινή αίσθηση της πραγματικότητας.

    Harold Bloom, “The taming of the Shrew”, Shakespeare: The Invention of the Human, 1998. Yale University 2005.
    Μετ: Έλενα Καρακούλη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: