01. Main Title 3:39
02. Meet General Sternwood/Chasing Smut 2:49
03. Marlowe Tails Geiger/The Head Shot 4:27
04. Blood Stain/Owen Taylor/Follow That Van 3:04
05. First Mars, Then Brody/Brody’s Story 2:00
06. Brody Takes A Bullet/Where Is It?/ Tailing Marlowe 2:22
07. Shadow On The Wall 0:51
08. Late Night 0:45
09. The Man With The Gray Car/ Here’s To The Truth, Harry 1:47
10. Agnes’ Story/Hunts Garage/ Just Fix The Flats 2:27
11. Cuffs And Gun/The End Of Canino 3:12
12. The Good Guy Never Gets The Girl/ Marlowe To Sternwood 0:53
13. The Truth 1:28
14. Blanks/The Last Of Rusty Regan 2:24
15. End Title 2:33

Total Time = 35:20

«Πολλά χρόνια πίσω. Θεσσαλονίκη 1965. Πρώτη μου μικρού μήκους, “Ο κλέφτης”. Παίζουν: ο δάσκαλος όλων μας, Αλέξης Δαμιανός, ο Βαγγέλης Καζάν, ο Λάζος Τερζάς κι εγώ. Μοιραζόμαστε ένα δωμάτιο, φιλοξενούμενοι σε ένα σπίτι, ο Γιώργος Πανουσόπουλος, φωτογράφος της ταινίας, ο Γιώργος Κατακουζηνός, συνεργάτης πιστός. Και οι τρεις, αδέλφια απ’ τη Σχολή Σταυράκου.

Το πρώτο βράδυ στη Θεσσαλονίκη θα τα πιούμε. Γνωριμία πρώτη με τον Δημήτρη Νόλλα, τον Λάκη Παπαστάθη, τον Δημήτρη Αυγερινό, τον Κώστα Ζωή, τη Μίκα Ζαχαροπούλου, τον αλησμόνητο Λάμπρο Λιαρόπουλο. Ολοι συμφωνήσαμε ότι ήταν καλύτερος όλων μας με το «Γράμμα απ’ το Σαρλερουά». Μαζί ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κι ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, χωρίς ταινία τότε. Μεγάλη παρέα με μεγάλα όνειρα.

Η πρώτη πίκρα της καριέρας μου. Παρακολουθώ κρυφά την προβολή για τους κριτικούς. Πέντε-έξι άτομα μόνο. Αγνωστο είδος τότε η μικρού μήκους. Πέντε λεπτά πριν τελειώσει η προβολή του “Κλέφτη” μέσα στο σκοτάδι, καθυστερημένος, μπαίνει ο Γιώργος Πηλιχός των “ΝΕΩΝ”. Αρχίζει να γελάει με τις εικόνες μου. Σχόλια: “Τι μάπα είναι αυτή…”. Τον συγχώρεσα αργότερα, όταν έμαθα ότι η αδυναμία του ήταν η Κάλλας.

Στην επίσημη προβολή δέχομαι το ζεστό χειροκρότημα του κοινού. Το πρώτο στη ζωή μου. Βγαίνω στο φουαγέ να καπνίσω. Με πλησιάζουν δύο άντρες. Ο πρώτος πολύ ψηλός: “Καλησπέρα, Δήμος Σακελλαρίου, διευθυντής φωτογραφίας”. Ο δεύτερος, στο ύψος μου: “Σωκράτης Καψάσκης, σκηνοθέτης”. Θρυλικά πρόσωπα για εμάς τους νεότερους. Καψάσκης: “Εσύ έκανες τον “Κλέφτη”; Μπράβο”. Σακελλαρίου: “Καλώς όρισες στην οικογένειά μας των κινηματογραφιστών”. Ανάβω το ωραιότερο τσιγάρο της ζωής μου.

Στα χρόνια που ακολούθησαν έκανα κι άλλα τσιγάρα. Η προβολή στο φεστιβάλ ήταν πάντα ένα βαρόμετρο της επιτυχίας ή αποτυχίας των ταινιών. Εκεί είδα ταινίες συναδέλφων, ταινίες της νέας γενιάς, ταινίες από τόσες χώρες. Δεν μπορώ να φανταστώ τη Θεσσαλονίκη χωρίς το φεστιβάλ και τον κινηματογράφο δίχως το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης».

. Introducing Amelia (4:59) 2. Flight to Wales (4:25) 3. Amelia and George (4:12) 4. No Longer a Passenger (6:54) 5. Flying with Eleanor Roosevelt (2:36) 6. Amelia and Gene (3:03) 7. The Ecstasy of Flying (2:00) 8. Vagabond of the Air (3:37) 9. Hawaii Crash (2:22) 10. The Call of the Wild (3:08) 11. Radio Love Call (2:15) 12. Final Flight (11:03) 13. Amelia (2:16)

ΜΟΥΣΙΚΗ    Gabriel Yared

Σημείο αναφοράς και μνημείο για την κοινωνία της Καρδίτσας είναι ο «Ελατος», το εστιατόριο-πατσατζίδικο, που εγκαινίασε στις 13 Νοεμβρίου 1959 ο ιδιαίτερα εργατικός και ενθουσιώδης τότε νέος από το Νεοχώρι, Στέφανος Θεολόγης (φωτογρ.), ο οποίος με την ίδια διάθεση την Παρασκευή μάς καλεί όλους να τιμήσουμε τα χρυσά γενέθλια του μαγαζιού, που τάισε και χόρτασε τρεις γενιές Καρδιτσιώτες και επισκέπτες της πόλης. Για τους ντόπιους, ήταν θεσμός ένα πιάτο φαγητό στον «Ελατο», καθώς αυτός ήταν δίπλα στο παζάρι στο κέντρο της πόλης, όπου εκεί έβγαιναν κάθε μέρα όλοι, είτε από τον κάμπο είτε από τα Αγραφα, να πουλήσουν ή να κάνουν τα ψώνια τους. Για τους επισκέπτες, πάλι, ο «Ελατος» ήταν το πιο διακριτό σημείο της Καρδίτσας, καθώς έμεινε ανοιχτός όλη τη νύχτα και για όλους τελικά ήταν και είναι το μαγαζί που άνοιγε την πόρτα σε όλα τα πορτοφόλια!

Πράγματι, επί πενήντα χρόνια τώρα ο «Ελατος» κλείνει μόνο δυο ώρες την ημέρα, από τις 5 μέχρι τις 7 το απόγευμα, να φρεσκαριστεί ο χώρος και να ετοιμαστεί το φαγητό της νύχτας. Αυτές είναι και οι ώρες που ξεκουράζεται ο κυρ Στέφανος, ο οποίος, παρά τα χρόνια που τον βαραίνουν και το γεγονός ότι έχει παραδώσει τη σκυτάλη στον γιο του, περνάει εντούτοις τις περισσότερες ώρες της ημέρας του στο μαγαζί, σερβίροντας με τον ιδιαίτερα γλυκό του τρόπο τους πελάτες, πολλούς από τους οποίους τυχαίνει να γνωρίζει παραπάνω από 70 χρόνια!

Για όλους, από τους ντόπιους γνωστούς του, τους φοιτητές της πόλης, μέχρι τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, που κόπιασε κάποιο πρωί πριν από δύο χρόνια στον «Ελατο», ο κυρ Στέφανος έχει τον τρόπο να τους κάνει να επιστρέψουν και την επομένη!

ΜΟΥΣΙΚΗ    Harald Kloser & Thomas Wander

Ο εικονιζόμενος Clayton Βaethge την πάτησε.
Μεταφορικά πάντα, γιατί κυριολεκτικά τον πάτησε ο ταύρος. Και δεν είναι κανένας τυχαίος- ο καουμπόι, όχι ο ταύρος- αφού λαμβάνει μέρος στους τελικούς επαγγελματικού ροντέο στο Λας Βέγκας. Πάντως, αν σας φαίνεται λίγο άγριο το άθλημα ή κάπως ανούσιο, να σας ενημερώσουμε ότι εκτός από τη φολκλορική του αξία έχει και σωφρονιστική. Στις φυλακές Αngola State Ρenitentiary στη Λουιζιάνα των ΗΠΑ από το 1965 διοργανώνεται εκδήλωση ροντέο, με…άλογα και ταύρους. Λαμβάνουν μέρος οι ισοβίτες και όχι απλά διασκεδάζουν, αλλά έχουν τη δυνατότητα να κερδίσουν και χρηματικό έπαθλο. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι για όσα δευτερόλεπτα καταφέρουν να μείνουν στη ράχη του άγριου ζώου νιώθουν ελεύθεροι. Σίγουρα σπάνια αίσθηση πίσω από της φυλακής τα σίδερα…από τα ΝΕΑ.

Είναι κοινός τόπος ότι το ντοκιμαντέρ τα τελευταία χρόνια έχει κερδίσει όχι μόνο μεγαλύτερη μερίδα του κοινού, αλλά και περισσότερους κινηματογραφιστές, που καταπιάνονται με αυτό το είδος παραγωγής. Το αποδεδειγμένα ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον προς αυτό το κινηματογραφικό είδος δεν άφησε αδιάφορους τους Ελληνες θεωρητικούς. Ετσι, ο τόμος «Ντοκιμαντέρ – Μια άλλη πραγματικότητα» είναι η πρώτη συλλογική δουλειά που συγγράφεται από 13 έλληνες θεωρητικούς, κριτικούς και ερευνητές (πανεπιστημιακούς και μη) και τιμητικά δύο ξένους, τον φινλανδό καθηγητή Jarmo Valkola και τον ισπανό σκηνοθέτη και θεωρητικό Pere Alber’ο. Το βιβλίο αποτελεί ένα ολοκληρωμένο εγχειρίδιο και μια πραγματικά διεξοδική έρευνα στο θέμα του ντοκιμαντέρ, και την ταυτότητά του στον 21ο αιώνα.

Τα κείμενα που περιλαμβάνει ο τόμος χωρίζονται σε δύο ενότητες. Η Ενότητα Α περιλαμβάνει κείμενα που οι συγγραφείς τους θίγουν γενικά θεωρητικά ζητήματα αυτής της «άλλης πραγματικότητας» του ντοκιμαντέρ στον 21ο αιώνα. Διερευνάται το ντοκιμαντέρ από διάφορες πλευρές, όχι απλώς ως μια πράξη καταγραφής της πραγματικότητας, αλλά ως μια πράξη «μεταμόρφωσής» της, με τη «συνενοχή» του σκηνοθέτη.

Πιο αναλυτικά, το πρώτο κείμενο από τον Pere Alber’ο εξετάζει τη σχέση του απρόβλεπτου της πραγματικότητας με την αφήγηση, λαμβάνοντας υπόψη τα νέα τεχνολογικά μέσα, που προσφέρουν μηχανισμούς ελέγχου αυτής της πραγματικότητας. Στο δεύτερο δοκίμιο ο Jarmo Valkola ανατρέχει στα ζητήματα που προκύπτουν από όλη τη θεωρία του ντοκιμαντέρ, βλέποντάς τα μέσα από το πρίσμα της παρέμβασης των νέων τεχνολογιών και των μέσων. Ο Χρήστος Γούσιος διατυπώνει θεμελιώδεις σκέψεις για τη χρήση του ήχου, αλλά και της μουσικής στο ντοκιμαντέρ, ως μέσα διατύπωσης της αλήθειας. Η Μαρινάτα Κρητικού μοιράζεται τους προβληματισμούς της για το γραπτό κείμενο, με άλλα λόγια το σενάριο του ντοκιμαντέρ, και θέτει κρίσιμα ερωτήματα για τη μορφή και τα όρια των ντοκιμαντέρ σήμερα. Το τελευταίο κείμενο της πρώτης ενότητας υπογράφει ο Γιώργος Νικολακάκης και ερευνά τη θέση του ντοκιμαντέρ ως ξεχωριστή κατηγορία στην κινηματογραφική παραγωγή μέσα στο μεταβαλλόμενο τοπίο που επιτάσσει αυτός ο μεταμοντέρνος κόσμος και πολιτισμός της εικόνας.

Στην Ενότητα Β αναλύονται τα σημεία αιχμής της ταυτότητας του ντοκιμαντέρ, τα είδη και οι κυρίαρχες τάσεις στον 21ο αιώνα, όπου οι μοντέρνες τεχνολογίες και τα καινούρια μέσα επικοινωνίας έχουν διαμορφώσει μία νέα πραγματικότητα.

Τα 3 πρώτα κείμενα της ενότητας αυτής ασχολούνται με το πολιτικό ντοκιμαντέρ. Η Γιάννα Αθανασάτου εξετάζει την περίπτωση του ελληνικού πολιτικού ντοκιμαντέρ και την επίδρασή του στη δημόσια σφαίρα, όσον αφορά την ανάπτυξη μιας πολιτιστικής και ιδεολογικής στάσης στον χώρο του ελληνικού κινηματογράφου. Το δεύτερο κείμενο, της Δέσποινας Κακλαμανίδου, στρέφεται στο πολιτικό ντοκιμαντέρ μέσα από τη δουλειά του Michael Moore. Αναλύοντας τέσσερις ταινίες του επιδιώκει να εντοπίσει τα κύρια αφηγηματικά χαρακτηριστικά τους. Ο Γρηγόρης Πασχαλίδης λαμβάνοντας ως αφετηρία κι αυτός τη μελέτη των έργων του Moore, καταλήγει σε γενικότερα συμπεράσματα αναφορικά με τη βασική ιδιότητα του συγκεκριμένου είδους, ως το έμμεσο ντοκιμαντέρ της πολιτικής. Εκτός από πολιτικό λόγο όμως το ντοκιμαντέρ μπορεί να αποκτήσει και καταγγελτική φωνή. Ετσι, ο Κωστής Κορνέτης, λαμβάνοντας υπόψη και το «ντοκιμαντέρ μνήμης» διερευνά τα όρια του ντοκιμαντέρ ως «κατηγορώ», μέσω παραγωγής της μνήμης ή της λήθης. Ο Νίκος Λερός και η Ελενα Καμηλάρη εξετάζοντας τους μηχανισμούς αφήγησης, δραματουργικής δομής και σκηνοθεσίας στο ντοκιμαντέρ του Werner Herzog «Grizzly Man», προσπαθούν να εντοπίσουν τα ρευστά όρια ανάμεσα σε ντοκιμαντέρ και μυθοπλασία. Στο ίδιο πλαίσιο ο Αντρέας Παγουλάτος καταπιάνεται με την «Ντοκιμυθοπλασία, ένα μεικτό αυτόνομο κινηματογραφικό είδος» που αποτελεί μία υβριδική μορφή ανάμεσα στα δύο είδη και το εξετάζει από τα πρώιμα χρόνια του κινηματογράφου έως σήμερα. Ο Γιάννης Σκοπετέας στρέφεται προς το πολυσυλλεκτικό ντοκιμαντέρ, το οποίο αξιοποιεί αρχειακό υλικό εικόνων και ήχων κι εξετάζει τις πρακτικές παραμέτρους και το πολιτιστικό υπόβαθρο των αρχών του 21ου αιώνα, για να εντοπίσει τις προοπτικές ανάπτυξης του είδους. Από τον τόμο αυτό, που διερευνά τις προκλήσεις του ντοκιμαντέρ στον 21ο αιώνα, δεν θα μπορούσε να λείπει η αναφορά στην ψηφιακή τεχνολογία και στη νέα αισθητική που διαμορφώνεται με το ψηφιακό βίντεο (dv). Συγκεκριμένα, το θέμα με το οποίο καταπιάνεται η Ειρήνη Στάθη είναι η «Ρεαλιστική αισθητική και η ψηφιακή τεχνολογία στο υβριδικό ντοκιμαντέρ». Το τελευταίο δοκίμιο υπογράφει η Βασιλική Τσιτσοπούλου και αναφέρεται στην ενδεικτικότητα, την ενδεικτική σχέση που έχουν όλες οι εικόνες και οι ήχοι με αυτό που απεικονίζουν. Διερευνώντας ελληνικά ντοκιμαντέρ η Ειρήνη Στάθη αναλύει τον τρόπο με τον οποίο διάφοροι σκηνοθέτες, κινηματογραφιστές επικαίρων και ντοκιμαντεριστές προσπαθούν να διαχειριστούν αυτό το ίχνος του χρόνου και της πραγματικότητας της Ελλάδας.
Συλλογικό ,επιμέλεια: Ειρήνη Στάθη – Γιάννης Σκοπετέας ,εκδόσεις Αιγόκερως, σ. 312.
Από την Αντυ Δημοπούλου www.enet.gr

Πήγα πέρσι, πρόπερσι, καλά να ‘μαστε θα πάω και φέτος, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Αν το οργανώσεις, σου ‘ρχεται πιο φτηνά από το να πας ΠΣΚ Αράχοβα. Λατρεύω το Βερολίνο γιατί σου ανοίγει το μυαλό. Είναι η ευρωπαϊκή πόλη με το μεγαλύτερο αντεργκράουντ, τα σημαντικότερα πολιτιστικά δρώμενα, τα ωραιότερα μπαράκια. Εχω φιλαράκια που ζουν εκεί και με κυκλοφορούν.

ΛΑΤΡΕΥΩ τους Βερολινέζους. Γιατί ξαναφτιάξανε την πόλη από τις στάχτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την κάνανε ανθρώπινη. Με μεγάλα πάρκα, φαρδιά πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομους, χωρίς πολλά αυτοκίνητα και μόλυνση. Δεν έχουν άδικο που λένε ότι στη νέα δεκαετία θα ‘ναι η αναμφισβήτητη πρωτεύουσα της Ευρώπης. Και δεν πάθανε λίγα… Ζήσανε στη βαρβαρότητα του ναζισμού, τους ισοπέδωσαν τα συμμαχικά αεροπλάνα, τους χωρίσανε την πόλη στα δύο με το τείχος του αίσχους, κι όμως το Βερολίνο είναι πάλι όρθιο και υπέροχο. Μια πόλη όπου κυριαρχεί η κουλτούρα της Αριστεράς και κυοφορούνται τα νέα ρεύματα.

ΛΕΝΕ ότι η πόλη δεν ξαναενώθηκε. Η ανεργία στην ανατολική πλευρά είναι διπλάσια, το ΑΕΠ 30% χαμηλότερο. Και στις γειτονιές το νέο κόμμα της Αριστεράς πανίσχυρο. Δεν διαπίστωσα κάτι τέτοιο. Ανισότητες συνεχίζουν να υπάρχουν, η σύγκλιση που υποσχέθηκαν μπορεί να μην ολοκληρώθηκε, αλλά δεν μπορείς, δεν γίνεται να χωρίσεις μια πόλη, μια χώρα στα δύο κι αυτό με τον χρόνο να μοιάζει φυσιολογικό.

ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ έπεσε, αλλά ο καπιταλισμός δεν θριάμβευσε. Η έρευνα που έκανε σε 27 χώρες του κόσμου η εταιρεία «Γκλόμπσκαν» για λογαριασμό του BBC έδειξε ότι μόνο το 11% των ερωτηθέντων πιστεύει πως ο καπιταλισμός λειτουργεί σωστά και δεν χρειάζεται καμιά ρυθμιστική παρέμβαση. Ενώ αντιθέτως το 23% θεωρεί ότι έχει θανάσιμα ελαττώματα και χρειάζεται να εφευρεθεί ένα καινούργιο σύστημα. Πολλοί άνθρωποι, έδειξε η ίδια η έρευνα, εξακολουθούν να έλκονται από τις αρχές και τις ιδέες του σοσιαλισμού. Στο Βερολίνο ίσως να ‘ναι περισσότεροι.

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ αυτές τις μέρες με συναυλίες, πάρτι αλλά και… με διαδηλώσεις τα 20 χρόνια από την ένωση της πόλης και της Γερμανίας. Ωστόσο στην Ευρωπαϊκή Ενωση υπάρχει μια χώρα-μέλος που τη χωρίσανε με τη βία και δεν έχει καταφέρει ακόμη να ενωθεί· η Κύπρος… Το «τείχος του αίσχους» μπορεί να έγινε σουβενίρ, αλλά έπειτα από 20 χρόνια πολλά τείχη δεν έχουν πέσει ακόμη και νέα τείχη έχουν υψωθεί.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 20 χρόνια οι ανισότητες ανάμεσα στις ηπείρους, τις χώρες, τις κοινωνικές τάξεις αντί να αμβλύνονται έχουν αυξηθεί. Νέα τείχη έχουν υψωθεί παντού. Στην Αφρική, στην Ασία, σε ολόκληρο τοντ Τρίτο Κόσμο εκατομμύρια παιδάκια πεθαίνουν γιατί δεν έχουν λίγο νερό, φαγητό, τα στοιχειώδη φάρμακα. Αλλά πλέον η Αφρική, η Ασία, ο Τρίτος Κόσμος έχει μεταφερθεί μέσα στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στη Ρώμη, στην Αθήνα, λιγότερο στο Βερολίνο. Τείχος του αίσχους, έστω νοητό, έχει υψωθεί και στην οδό Αθηνάς…

ΕΙΚΟΣΙ χρόνια μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ και του Τείχους στο Βερολίνο, ο κόσμος δεν είναι καλύτερος ούτε νιώθει ελεύθερος. Η ψαλίδα ανάμεσα στον πλούτο και στη φτώχεια αντί να κλείσει, ανοίγει συνεχώς. Παντού! Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Εν πολλοίς, αυτή είναι η βασική αλήθεια. Το τείχος των κοινωνικών ανισοτήτων διευρύνεται. Ειδικά οι νέοι, το βλέπουν να υψώνεται μπροστά τους και να τους εμποδίζει να περάσουν απέναντι….του ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ απο την Ελευθεροτυπία

1
“A Christmas Carol” Disney $31.000.000 $31.000.000
2
“This Is It”
Michael Jackson $14.000.000 $57.855.342
3
“The Men Who Stare at Goats”
(Οι άντρες που κοιτούν επίμονα κατσίκες) $13.309.000 $13.309.000
4
“The Fourth Kind” $12.521.285 $12.521.285
5
“Paranormal Activity”
(Μεταφυσική δραστηριότητα) $8.600.000 $97.430.000
6
“The Box” $7.855.000 $7.855.000
7
“Couples Retreat” Ζευγάρια στα βαθιά $6.428.250 $95.979.760
8
“Law Abiding Citizen” Νομοταγής πολίτης $6.172.000 $60.872.598
9
“Where the Wild Things Are” $4.225.000 $69.268.000
10
“Astro Boy” $2.588.000 $15.072.701

Φέτος τα κινηματογραφικά Χριστούγεννα ανήκουν στον Σκρούτζ. Η νέα χριστουγεννιάτικη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, «A Christmas Carol» με πρωταγωνιστή τον Τζιμ Κάρεϊ, βρίσκεται στην κορυφή των αμερικανικών τσαρτ, στο πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής του. Το παραμύθι του Κάρολου Ντίκενς αναμένεται να εντυπωσιάσει το ελληνικό κοινό από την παραμονή των Χριστουγέννων σε μία εκδοχή υψηλής τεχνολογίας animation, motion capture.
Ο Τζιμ Κάρεϊ δανείζει τη χαρακτηριστική φωνή του σε 8 χαρακτήρες του έργου μεταξύ των οποίων και ο… πρωταγωνιστής στην τσιγκουνιά Σκρούτζ.
Σύμφωνα με την Disney, περίπου το ένα τέταρτο των εσόδων ήρθαν από την 3D προβολή της ταινίας.
Το έργο βρίσκεται στην πρώτη θέση των Box Office σε ΗΠΑ και Καναδά με κέρδη 31 εκατ. δολαρίων. Ακολουθούν το ντοκιμαντέρ για τον Μάικλ Τζάκσον, «This is it» (14 εκατ. δολάρια) και το «Οι άντρες που κοιτούν επίμονα κατσίκες» με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Κλούνεϊ (13,3 εκατ. δολάρια).
Ακολούθησαν τα θρίλερ «The Fourth Kind» (12,5 εκατ. δολάρια), «Paranormal Activity» (8,6 εκατ. δολάρια) και «The Box» με την Κάμερον Ντίαζ (7,9 εκατ. δολάρια)στην τέταρτη, πέμπτη και έκτη θέση αντίστοιχα. Εντυπωσιακά ήταν τα κέρδη της ταινίας “Precious” που παρά την μικρής εμβέλειας προβολή της (προβλήθηκε μόλις σε 18 αίθουσες σε 4 πόλεις των ΗΠΑ) κατάφερε να εισπράξει 1,8 εκατ. δολάρια. Το δράμα αφορά σε μία μαθήτρια που ζει στην ένδεια και τη δυστυχία αφού έχει κακοποιηθεί από τους γονείς της. ..www.enet.gr..

Να ζει κανείς ή να μη ζει; Να παίζει στο θέατρο αν είναι φτασμένος σταρ του Χόλιγουντ ή να μην παίζει; Οι απόψεις διίστανται σχετικά με την ερμηνεία του Τζουντ Λο στον σαιξπηρικό «Αμλετ». Ενώ το περυσινό ντεμπούτο του στο εξίσου απαιτητικό Λονδίνο είχε πάρει τις καλύτερες κριτικές, η σκηνή του Μπρόντγουεϊ, όπου θα εμφανίζεται ως τις 6 Δεκεμβρίου, φαίνεται να είναι πιο δύσπιστη: καυστικά σχόλια για την προσωπική ζωή του, η οποία ουκ ολίγες φορές έχει γίνει πρωτοσέλιδο, μπλέκονται με εκείνα που αφορούν την ενσάρκωση του Αμλετ.

Ο δύο φορές υποψήφιος για Οσκαρ ηθοποιός (το 1999 για τον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ» και το 2003 για το «Επιστροφή στο Cold Μountain») είχε επίσης προταθεί για βραβείο Τόνι, για την παρθενική εμφάνισή του στο Μπρόντγουεϊ το 1995 στο έργο «Αδιακρισίες»- «όταν ακόμη ο Τζουντ δεν ήταν ο Λο», όπως σχολιάζει ο αμερικανικός Τύπος θέλοντας να τονίσει ότι η υπέρμετρη αναγνωρισιμότητα ενός σταρ του σινεμά λειτουργεί συχνά ως κατάρα και ευλογία για έναν «εργάτη του θεάτρου».

Οι εφημερίδες «Τhe Νew Υork Τimes» και «Τhe Washington Ρost» σχολιάζουν αρνητικά την «υπερβολική σωματικότητα» του ηθοποιού, καθώς, όπως υποστηρίζουν, χρησιμοποιεί ασταμάτητα τα χέρια του προκειμένου να δείξει στο κοινό τι αρθρώνουν τα χείλη του. Για παράδειγμα, όταν αναφέρεται στους ουρανούς, ανοίγει διάπλατα τα χέρια και δείχνει προς τα πάνω ή δείχνει το μέτωπό του όταν μιλάει για το μυαλό του. «Αν κάθε ηθοποιός έπαιζε σαν τον κ. Λο, η παράλληλη δράση στη νοηματική προκειμένου να μπουν στο νόημα του έργου οι βαρήκοοιθα ήταν εντελώς άχρηστη» έγραψε ο κριτικός των «Νew Υork Τimes» Μπεν Μπράντλεϊ , ο οποίος, αν και Αμερικανός, μοιάζει να διαθέτει «βρετανικό» χιούμορ.

Ωστόσο ο ίδιος συμπληρώνει, χρυσώνοντας το χάπι: «Το αναμφισβήτητο χάρισμα του Λο και το σεξαπίλ του, που είναι υπεράνω κάθε θεατρικού είδους, είναι ικανά να προσελκύσουν τους θεατρόφιλους του Μπρόντγουεϊ οι οποίοι υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχαν ως πρώτη επιλογή ένα έργο του Σαίξπηρ».

Οσο για τη «Washington Ρost», ο Πίτερ Μαρκς γράφει: «Για κάθε κίνηση οποιουδήποτε άλλου ηθοποιού επί σκηνής, ο Λο κάνει τέσσερις και δεν σταματά να χειρονομεί. Μήπως ο δικός του Αμλετ θεωρεί ότι ολόκληρος ο κόσμος είναι μια σκηνή κολεγιακού θεάτρου;».

Δεν έλειψαν πάντως και οι πολύ θετικές κριτικές για την παράσταση του Μάικλ Γκράντατζ , οι οποίες υπογραμμίζουν ότι πρόκειται για μια αξιοπρεπή ανάγνωση του έργου, με το κορυφαίο κείμενο να ακούγεται καθαρά, χωρίς ευρήματα με μοναδικό στόχο τον εντυπωσιασμό. Εν τω μεταξύ ο Τζουντ Λο, ακροβατώντας ανάμεσα στα ταμπλόιντ και στις κριτικές των έγκριτων εφημερίδων, μοιάζει να συνειδητοποιεί ημέρα με την ημέρα πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η μετάβαση από το σελιλόιντ στο σανίδι. …Απο το “ΒΗΜΑ” 7/11/09…

Με μεγάλο πρωταγωνιστή και σκόρερ τον Μπάλαμπαν ο Πανιώνιος πηρε τους τρεις βαθμούς από τα Πηγάδια επικρατώντας με 2-1 της Skoda Ξάνθης στο πλαίσιο της 10ης αγωνιστικής.Ο Πανιώνιος ήταν αυτός που μπήκε δυνατά στο ματς παίρνοντας απ’ το ξεκίνημα τον έλεγχο του αγώνα. Μόλις στο 4′, ο Γκσπούρνινγκ απέκρουσε το σουτ του Μπάλαμπαν.
Στο 18′ το σκορ άνοιξε, όταν ο Μπάλαμπαν έγινε αποδέκτης της μπάλας και ύστερα από όμορφη μεταβίβαση του Μανιάτη την πέρασε πάνω απ’ τον εξερχόμενο Γκσπούρνινγκ .Στο 56′ η μπάλα έφτασε στον Ζίεντσουκ, που με δυνατό σουτ μέσα απ’ την περιοχή ισοφάρισε σε 1-1. 85′ ο Ριέρα βγήκε ωραία από δεξιά στην αντεπίθεση, έβγαλε εξαιρετική σέντρα στην «καρδιά» της άμυνας της Ξάνθης και εκεί ο Μπάλαμπαν, μαζί με την -λυτρωτική για τον Πανιώνιο- προβολή, έβαλε και «μπλάνκο» στις χαμένες ευκαιρίες του πρώτου ημιχρόνου.

Πανιώνιος (Φερέρα): Μπέλιτς, Μανιάτης, Λάτκα, Σκούφαλης (77′ Εστογιανόφ), Ριέρα, Μπάλαμπαν (90′ Σιόβας), Κουμορτζί, Γουνδουλάκης (88′ Αναστασόπουλος), Κοντοές, Νικολάου, Τζαβέλλας.

Η Janet McCabe, λέκτορας στο Trinity College του Δουβλίνου θέλησε να ερευνήσει τη σχέση του γυναικείου φύλου με τον κινηματογράφο. Για να στοιχειοθετήσει την έρευνά της, συλλέγει και εξετάζει στοιχεία από της αρχές της δεκαετίας του ‘70 έως σήμερα. Αναλύοντας θεωρητικές θέσεις, δοκίμια, βιβλία, κινηματογραφικές ταινίες, αλλά και τηλεοπτικές σειρές, η McCabe εντοπίζει στο βιβλίο της βασικές θέσεις και σημεία που συνέβαλαν στο να πάει η κριτική σκέψη στο ζήτημα ένα βήμα παρακάτω. Δεν πρόκειται για μια επιφανειακή παρατήρηση της θέσης της γυναίκας στο σινεμά, αλλά για μια κοινωνιολογική προσέγγιση, καθώς η συγγραφέας λαμβάνει υπόψη της τα κοινωνικο-ιστορικά, πολιτικά και πολιτισμικά περιβάλλοντα, τα οποία διαμόρφωναν κάθε φορά τα δεδομένα. Ο μεταμοντερνισμός, η παγκοσμιοποίηση, η πολυπολιτισμικότητα, οι ψηφιακές τεχνολογίες και τα νέα μέσα είναι μόνο μερικές από τις συνιστώσες που καθορίζουν ή επανακαθορίζουν τον φεμινισμό στον κινηματογράφο. Και για να οριστεί η γλώσσα της θεωρητικής αναζήτησης της γυναίκας στο σινεμά δεν φτάνει μόνον η κειμενική ανάλυση, αλλά γι’ αυτό η συγγραφέας αξιοποιεί ως χρήσιμα εργαλεία τον εμπειρικό και τον ψυχαναλυτικό παράγοντα.

Το βιβλίο ξεκινά από τις διάφορες υπαρξιακές αντιλήψεις που έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί για τη γυναίκα, δικαιολογώντας, ή καλύτερα εντοπίζοντας, τη θέση τους πρώτα πρώτα στον κόσμο. Η συγγραφέας αναλύει τις θεωρητικές σκέψεις για τη γυναίκα από την πρώτη φεμινιστική θέαση της De Beauvoir, που ορίζει τη γυναίκα ως «άλλο», μέχρι το δεύτερο φεμινιστικό κύμα θεωρητικών μελετών, που επικέντρωσε το ενδιαφέρον του στις πολιτικές της κουλτούρας. Οι διάφορες αντιλήψεις προκαλούσαν, σύμφωνα με την ερευνήτρια, σύγχυση στις γυναίκες, από την άλλη όμως κατάφεραν την αποδόμηση της πατριαρχικής ιδεολογίας.

Ετσι, παραθέτει τις πρώτες ιστορικές μελέτες που βασίστηκαν πάνω στη «θεωρία της αντανάκλασης» και είχαν ως στόχο να αποδείξουν ότι η εικόνα της γυναίκας προς τα έξω είχε καθαρά σεξιστικό περιεχόμενο, τόσο στον χολιγουντιανό όσο και στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Η «απελευθερωτική» δεκαετία του ‘60 εισήγαγε τη γυναίκα στη μεταβατική φάση, στον κινηματογράφο αλλά και στη ζωή, «από τον σεβασμό στον βιασμό». Ηταν τη δεκαετία του ‘70 όταν άρχισαν να καταγράφονται οι πρώτες νέες – νεωτεριστικές προσεγγίσεις, με σημείο αφετηρίας τη χειραφέτηση της γυναίκας.

Από εκεί και πέρα η συγγραφέας καταπιάνεται με τη στροφή που έκανε τότε ο κινηματογράφος παρουσιάζοντας μια εικόνα για τη γυναίκα που δεν αντανακλούσε την πραγματικότητα, αλλά προσπαθούσε να τη διαμορφώσει εκ νέου. Αλλωστε, το κίνητρο για την πρώτη προσέγγιση της σχέσης του κινηματογράφου και του φεμινισμού ήταν το κοινό ενδιαφέρον των θεωρητικών και από τις δύο πλευρές για το πώς ο κινηματογράφος μπορούσε να επηρεάσει τον θεατή του. Με αυτό το ερώτημα ασχολήθηκε και το γαλλικό κινηματογραφικό περιοδικό Cahiers du Cinema, αλλά και τα γεγονότα του Μάη του ‘68, που προώθησαν την πολιτικοποιημένη κριτική του κινηματογράφου, ακόμη και στο θέμα της γυναίκας. Η McCabe ξεπερνώντας τις κειμενικές αναζητήσεις στρέφεται στη σημασία του φεμινισμού στα τμήματα πολιτισμικών σπουδών, αλλά και στην ανάλυση ενός αναπτυσσόμενου πεδίου έρευνας που είχε να κάνει με την τηλεοπτική κωμωδία και τη θέση της γυναίκας. Ξεκινώντας από το «Love Lucy» και τη Lucille Ball φτάνει ώς το σημερινό «Sex and the City» για να διαπραγματευτεί το ποσοστό που η τηλεόραση διαμορφώνει την εικόνα της γυναίκας ή διαμορφώνεται η ίδια από το κοινωνικό status quo.

Στο πλαίσιο της κοινωνιολογικής έρευνας από το βιβλίο δεν θα μπορούσε να λείπει η αναφορά στις μαύρες γυναίκες, την κοινωνική και πολιτισμική εμπειρία τους στον κινηματογράφο. Οι παράγοντες: φυλή, εθνικότητα και μετα-αποικιοκρατισμός ή μοντερνισμός καταλαμβάνουν ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο και πεδίο κριτικής που προσδίδουν στην εκάστοτε γυναίκα τη δική της ταυτότητα.

Μια άλλη συντεταγμένη που επίσης αναλύεται είναι η σεξουαλική ταυτότητα των γυναικών. Η πρόσληψη της υποκειμενικότητας, η σεξουαλική διαφορά και η διαφορετική φαντασίωση, ακόμη και η queer θεωρία μπαίνουν κάτω από το μικροσκόπιο και εξετάζεται η επίδρασή τους στη σχέση γυναίκας και κινηματογράφου. Η McCabe εισάγει στη μεθοδολογική αναζήτηση αυτής της σχέσης, εκτός από τη γυναίκα, ένα ακόμη υποκείμενο, τη λεσβία. Σημειώνει μάλιστα τη διάκριση που εισήγαγε το χολιγουντιανό star system ανάμεσα στη λεσβία σταρ και τη λεσβία θεατή.

Το βιβλίο της McCabe καταφέρνει να ανοίξει νέους δρόμους στη φεμινιστική θεωρία, αγγίζοντας και το πεδίο της φεμινιστικής γραφής στον κινηματογράφο. Η πολυεπίπεδη ανάλυση της σχέσης του φεμινισμού με τον κινηματογράφο προήγαγε πολλές κοινωνιολογικές θέσεις και ανάδειξε έναν κριτικό λόγο, σύμφωνα με τον οποίο η γυναίκα πρωταγωνίστρια, θεατής αλλά και θεωρητικός έχει διακριτή θέση μέσα στον κινηματογράφο. …
Σειρά: Κινηματογραφικές σπουδές
υπεύθυνη σειράς: Εύα Στεφανή
μτφρ.: Ειρήνη Πύρπασου
επιμ.: Ιωάννα Αθανασάτου
εκδόσεις Πατάκη, σ. 279,
Από την Αντυ Δημοπούλου…www.enet.gr

Η κοινωνική αγωνία του Αντονιόνι…Η ήττα του νέου κινηματογράφου δε χρωστά λίγα στην ανικανότητά του να επιβάλει το πρόσωπό του. …

Αρχίζει σήμερα, Πέμπτη, στον κινηματογράφο «Έλλη» η εβδομάδα προβολών των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη», δηλαδή των ταινιών που δεν θα προβληθούν στο 50ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» απέχουν από τα φετινά Κρατικά Βραβεία Ποιότητας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την καθυστέρηση ψήφισης νόμου-πλαισίου για τον κινηματογράφο.

«Με τη διοργάνωση αυτή επιδιώκεται η προβολή των ταινιών, ανεξαρτήτως φεστιβάλ, με τελικό στόχο την πίεση προς την πολιτεία για την ψήφιση νέου νόμου για τον κινηματογράφο» υποστηρίζουν οι 140 και πλέον σκηνοθέτες, παραγωγοί και σεναριογράφοι. Την εβδομάδα των προβολών συνοδεύουν συζητήσεις, συναυλίες, πάρτι και χάπενινγκ για μια ουσιαστική κινηματογραφική γιορτή, όπου κοινό και δημιουργοί θα έχουν την ευκαιρία να συναντηθούν και να ανταλλάξουν απόψεις για τα θέματα, τόσο της ελληνικής κινηματογραφικής πραγματικότητας, όσο και για την κινηματογραφική τέχνη γενικότερα.

Το εισιτήριο είναι 5 ευρώ και το εισιτήριο για τις τρεις προβολές της ημέρας, 8 ευρώ.

Το πρόγραμμα των προβολών έχει ως εξής:

Πέμπτη 5/11: Μικρού μήκους ταινίες (16.00), «Παράδεισος στη Δύση» του Κώστα Γαβρά (19.00), συζήτηση και έναρξη της «Εβδομάδας» με τη «Στρέλα» του Πάνου Χ. Κούτρα (22.30).

Παρασκευή 6/11: «Στο βάθος κήπος» του Κλεάνθη Δανόπουλου (17.00), «Καπετάν Κεμάλ» ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού (19.00), «Guilt» του Βασίλη Μαζωμένου (20.45), «Μαύρο λιβάδι» του Βαρδή Μαρινάκη (22.30).

Σαββάτο 7/11: «Βank bang» του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου (17.00), «Η ζωή στους βράχους» ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου (19.00), «Χρυσόσκονη» της Μαργαρίτας Μαντά (20.45), «Ricordi mi» της Στέλλας Θεοδωράκη (22.30).

Κυριακή 8/11: «Γκίνες» του Αλέξη Καρδαρά (17.00), «Ρυθμοί και ρίμες» του Νίκου Σκαρέντζου (19.00), «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε» ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη (20.45), «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου (22.30).

Δευτέρα 9/11: «Πεθαίνω για σένα» του Νίκου Καραπαναγιώτη (17.00), «Η περίπτωση Ευρυδίκη» του Φρέντυ Βιανέλη (19.00), «Ξένες σε ξένη χώρα» του Δημήτρη Παναγιωτάτου (20.45), «Το κακό στην εποχή των ηρώων» του Γιώργου Νούσια (22.30).

Τρίτη 10/11: «Όλα θα πάνε καλά» του Γιάννη Ξανθόπουλου (17.00), «Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ» ντοκιμαντέρ του Παύλου Τσιαντά (19.00), «Τα παιδιά της χορωδίας» ντοκιμαντέρ της Λουκίας Ρικάκη (20.45), «Συντρίμμια ψυχής» του Tζέρεμι Ποντεσουά (22.30).

Τετάρτη 11/11: «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου (19.00), συζήτηση- λήξη, μικρού μήκους ταινία (22.30).

Υστερα από χρόνια προσπαθειών η νέα Ταινιοθήκη της Ελλάδος ανοίγει τις πόρτες της στο κοινό σε ένα νέο κτίριο. Παράλληλα, ένας σπάνιος θησαυρός του ελληνικού κινηματογράφου βρίσκεται στα χέρια ειδικών για να αποκατασταθεί και να συνεχίσει να αποτελεί τον ζωντανό σύνδεσμο του σήμερα με μια εποχή ασπρόμαυρη και γεμάτη ιστορία.

ΟΚακογιάννης και ο Κούνδουρος πέρασαν τα σύνορα, αποδεικνύοντας την ύπαρξη μιας ελληνικής κινηματογραφικής τέχνης. Η Αγλαΐα Μητροπούλου, με τα κόκκινα μαλλιά και τα χρυσά φυλαχτά της, έκανε εδώ και χρόνια την Κινηματογραφική Λέσχη Αθηνών την εστία όπου ο Κούνδουρος, ο Κανελλόπουλος, ο Γρηγορίου πήγαιναν για να ανασάνουν κινηματογράφο». Ο Ανρί Λανγλουά προλογίζει τη γαλλική έκδοση «Ελληνικός κινηματογράφος», το 1968. Πρόκειται για το βιβλίο της ίδιας της Αγλαΐας Μητροπούλου, την οποία ο τότε διευθυντής της Cinematheque του Παρισιού δικαίως εγκωμιάζει.

«Από εκεί ξεπήδησε η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, που ανέσυρε από το χάος το παρελθόν του ελληνικού κινηματογράφου και το πρόβαλε σε όλον τον κόσμο. Δεν ήταν εύκολο. Χρειαζόταν κουράγιο και σιδερένια θέληση. Αναζητώντας τις παλιές ταινίες, βρίσκουμε τις πηγές: τις εφημερίδες, την κριτική, τους παραγωγούς» συνεχίζει ο ιδρυτής της πρώτης ταινιοθήκης στον κόσμο. Δίνοντας μια γεύση του έργου της συλλέκτριας, κριτικού και ψυχής της Ταινιοθήκης, Αγλαΐας Μητροπούλου. Και περιγράφοντας την αρχή μιας συναρπαστικής ιστορίας.

Μιας ιστορίας που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1950 στην αίθουσα «Παρνασσός» με το φιλμ «Το Κοράκι» του Ανρί Κλουζό. Για να συνεχιστεί ως σήμερα, με σημαντικούς σταθμούς τον κινηματογράφο Αστυ και τις τακτικές κυριακάτικες προβολές, το Μέγαρο Δεληγιώργη, έδρα της Ταινιοθήκης από το 1965, όπου επιπλέον τα βραδινά ραντεβού δίνονταν ενώπιον της οθόνης στη Μικρή Λέσχη, αλλά και το σινεμά Εμπασσυ τη δεκαετία του ’80, όπου σημειώθηκαν σημαντικές καινοτομίες – όπως το γεγονός ότι για πρώτη φορά ερμήνευσαν ζωντανά ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης. Κατά τη διάρκεια της πορείας της, η Ταινιοθήκη της Ελλάδος έζησε σπουδαίες στιγμές, αντιμετώπισε όμως και προβλήματα, ανάμεσα στα οποία η φωτιά στο κτίριο στο οποίο στεγαζόταν. Παρ’ όλο που τα εμπόδια δεν έχουν τέλος – όπως οι οικονομικές δυσχέρειες που συνήθως αντιμετωπίζουν πολιτιστικοί οργανισμοί – μια νέα εποχή περιμένει τον θεσμό, καθώς προχθές ήταν η πρώτη ημέρα των τριήμερων εγκαινίων για το ολοκαίνουργιο, ολόδικό του πια, σπίτι.

Ηταν στη συμβολή της Ιεράς Οδού με τη Μεγάλου Αλεξάνδρου όπου η μοίρα της Ταινιοθήκης θα συναντούσε εκείνη του παλιού κινηματογράφου Λαΐς. Μοίρα που ξεκίνησε σχεδόν παράλληλα, αφού οι πρώτες σεκάνς πέρασαν από την οθόνη του θερινού κινηματογράφου δύο μόλις χρόνια πριν από εκείνη την ιστορική προβολή στον «Παρνασσό». Και η «Λαΐδα» έζησε στιγμές αίγλης, προσφέροντας αρχικά στο αθηναϊκό κοινό όχι μόνο κινηματογραφικές εμπειρίες αλλά και πληθώρα καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, από αφιερώματα και τιμητικές βραδιές σε μουσικούς και ηθοποιούς μέχρι και καλλιστεία. Επειτα, τα φώτα έσβησαν. Το κτίσμα που τον φιλοξενούσε είχε παραδοθεί σε βιομηχανικές δραστηριότητες. Η τύχη ήθελε όμως να ανάψουν και πάλι. Για να εισέλθει και το διατηρητέο αυτό κτίριο σε μια πιο λαμπερή τροχιά, γεμάτη πολιτισμό και δημιουργία.

Η μετακόμιση της Ταινιοθήκης δεν ήταν φυσικά στρωμένη με ροδοπέταλα. Χρειάστηκαν οι επίμονες προσπάθειες των ανθρώπων της και ιδιαίτερα του Νίκου Κούνδουρου, προέδρου του ΔΣ, για να εξασφαλίσουν την αγορά του κτιρίου και να ενταχθούν στο Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Οι προσπάθειες διήρκεσαν αρκετά χρόνια, ενώ πλέον ο νέος χώρος, που άρχισε να διαμορφώνεται προ τριετίας σε σχεδιασμό των αρχιτεκτόνων μηχανικών Νίκου Μπελαβίλα και Βάσως Τροβά, αποτελεί δείγμα σεβασμού στο παρελθόν αλλά και ένα από τα πιο σύγχρονα κτίρια των Αθηνών.

Κυρίως, όμως, πρόκειται για ένα κτίριο – περίπου 1.785 τ.μ. κλειστών και 700 τ.μ. ανοιχτών χώρων – που καλύπτει όλες τις ανάγκες. «Τόσο εκείνες όσων αναζητούν ψυχική ευωχία όσο και εκείνες των ερευνητών» διευκρινίζει ο επί 25ετία διευθυντής της Ταινιοθήκης της Ελλάδος Θεόδωρος Αδαμόπουλος. Ο ίδιος υπενθυμίζει ότι πέρα από την αισθητική απόλαυση η φιλοσοφία του θεσμού είναι ακριβώς να χρησιμοποιήσει το πολιτιστικό του απόθεμα για να προσφέρει γνώση. «Ολος ο εν δράσει κόσμος του 20ού αιώνα, άμεσα ή έμμεσα, έχει καταγραφεί πάνω στην επιφάνεια του σελιλόιντ». Επομένως, μέσα από τις ταινίες, μπορεί κανείς να βρει παντός είδους πληροφορίες, από ενδυματολογικές και πολεοδομικές ως κοινωνιολογικές.

«Στόχος είναι να είμαστε και μια ψηφιακή βιβλιοθήκη, και ένα μουσείο, και ένας χώρος όπου θα αναπτύσσεται η καινούργια κινηματογραφοφιλία» προσθέτει η Μαρία Κομνηνού, γ.γ. της Ταινιοθήκης και αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών. «Θα βοηθάμε τους θεατές να ανακαλύψουν την ιστορία του κινηματογράφου ή να την ξαναθυμηθούν, να παρακολουθούν τις νέες τάσεις και συγχρόνως θα δίνουμε ένα βήμα στους έλληνες κινηματογραφιστές να απευθύνονται και σε καινούργια ακροατήρια, αλλά και σε συναδέλφους από την Ευρώπη και από όλον τον κόσμο που θα καλούνται στις εκδηλώσεις της ταινιοθήκης» προσθέτει φανερώνοντας τις προσπάθειες για τη μελλοντική πορεία του έργου που ξεκίνησε η μητέρα της, Αγλαΐα Μητροπούλου.

«Ταινιοθήκη της Ελλάδος – Μουσείο Κινηματογράφου»: αυτό διαβάζουν πλέον οι επισκέπτες σε έναν μεγάλο λευκό τοίχο λίγο προτού περάσουν την είσοδο του κτιρίου. Η Αγλαΐα Μητροπούλου μοιάζει να τους καλωσορίζει με την προτομή της, που δεσπόζει στο φουαγιέ. Στο βάθος αριστερά, η αίθουσα του μουσείου. Προς το παρόν υπάρχει μια παρουσίαση ορισμένων μόνο εκθεμάτων, καθώς η μουσειολογική μελέτη βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Οταν όμως θα ολοκληρωθεί θα μπορεί κανείς να δει «όλη την προσπάθεια του ανθρώπου να αποτυπώσει και να αναλύσει την κίνηση» όπως αναφέρει ο Θεόδωρος Αδαμόπουλος. Στον πρώτο όροφο, τα γραφεία και η βιβλιοθήκη, ένα σημαντικό στέκι για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν οτιδήποτε έχει σχέση με τον κινηματογράφο, κάνοντας την έρευνά τους, μεταξύ άλλων, σε 2.500 τίτλους βιβλίων και 6.000 περιοδικών – ενώ επίσης υπάρχει η δυνατότητα να δουν σε VHS και DVD ταινίες που αναζητούν. Λίγο πιο ψηλά όμως, με φόντο τον ουρανό και την Ακρόπολη, η «Λαΐδα», ανανεωμένη, είναι έτοιμη να προσφέρει ξανά συγκινήσεις στους θεατές. Για τη μεγάλη έκπληξη, κάτω πάλι στο ισόγειο. Εκεί, στις δύο υψηλής αισθητικής αίθουσες, μία 200 και μία 60 θέσεων – η οποία θα λειτουργεί ως σινεκλάμπ – καθώς και με την υποστήριξη των πιο σύγχρονων μηχανών προβολής αλλά και συστημάτων ήχου, η Ταινιοθήκη θα προβάλλει πλέον τους θησαυρούς της.

Ποιοι είναι όμως αυτοί οι θησαυροί; Περίπου 10.000 είναι οι τίτλοι ελληνικών και ξένων ταινιών, σε διάφορα φορμά. Ενδεικτικά, φυλάσσονται 1.000.000 φιλμ με σπάνιο αρχειακό υλικό, 2.100 κόπιες ξένων και 600 ελληνικών ταινιών μεγάλου μήκους, 119 ξένες και 81 εγχώριες ταινίες μικρού μήκους, 700 ξένα και 300 ελληνικά ντοκυμαντέρ, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι επιπλέον, μαζί με το υλικό που φυλάσσει για λογαριασμό τρίτων, περιλαμβάνει 392 πρωτότυπα νεγκατίφ. Ωστόσο, σε καμία από τις αίθουσες του καινούργιου κτιρίου δεν θα βρει κανείς αυτό το πολύτιμο υλικό. Η κινηματογραφική προίκα απαιτεί ειδικές προδιαγραφές για να συντηρηθεί. Γι’ αυτό φυλάσσεται σε έναν κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο και με τον απαραίτητο εξοπλισμό: στο μοναδικό στην Ελλάδα εργαστήριο συντήρησης και αποκατάστασης ταινιών, το οποίο βρίσκεται στην Αγία Παρασκευή.

Δεν είναι εξάλλου μόνο οι αυστηροί κανόνες υγρασίας και θερμοκρασίας που χρειάζονται για να διατηρηθούν τα φιλμ. «Είναι και απαιτούνται διαφορετικές συνθήκες για το αρνητικό, διαφορετικές για το έγχρωμο θετικό, διαφορετικές για το ασπρόμαυρο θετικό» λέει ο υπεύθυνος του εργαστηρίου, Τάσος Αδαμόπουλος, ο οποίος συμπληρώνει ότι ειδικότερα τα πρώτα φιλμ που αποτελούνταν από εύφλεκτα υλικά – νίτρο και άργυρο – φυλάσσονται με ακόμη πιο αυστηρές προδιαγραφές, σε ξεχωριστή αποθήκη σε μη κατοικημένη περιοχή. Στον χώρο του εργαστηρίου, όπου πέρα από τα αρνητικά και τις κόπιες προβολής προστατεύεται κάθε μέσο που περιλαμβάνει καταγεγραμμένη πληροφορία – από κασέτες VHS μέχρι DVD, ΗighDefinitionBeta και αρχεία 2Κ και 4Κ –, πραγματοποιείται επιπλέον ένα πολύ σημαντικό έργο: η αποκατάσταση ταινιών. «Η δουλειά που κάνουμε εδώ είναι ουσιαστικά μια αποκατάσταση έργων τέχνης» διευκρινίζει και πάλι ο Τάσος Αδαμόπουλος. Ο ίδιος ανέλαβε την αποκατάσταση του βωβού φιλμ «Δάφνις και Χλόη» (1931) του Ορέστη Λάσκου, χρησιμοποιώντας αρνητικά και θετικά που βρέθηκαν στην Αμερική αλλά και κομμάτια από μετέπειτα ομιλούσα εκδοχή της ταινίας, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει και η περίπτωση της «Φόνισσας» (1976) του Κώστα Φέρρη από την οποία, μεταξύ άλλων, λείπει το πρώτο δεκάλεπτο. Δύσκολο εγχείρημα, αλλά όχι ανέφικτο. Μετά τα εγκαίνια θα ακολουθήσει το 6ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου, από αύριο ως και τις 20 Οκτωβρίου. Και η συνέχεια έπεται με πληθώρα σπουδαίων δραστηριοτήτων. Αλλωστε, η Ταινιοθήκη, που ούτως ή άλλως έχει και σπουδαία παρουσία στο εξωτερικό – ως μέλος, μεταξύ άλλων, της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Αρχείων (FIAF) – τώρα κάνει μια καινούργια αρχή και στην Ελλάδα. Ευελπιστώντας να μετατραπεί, όπως αναφέρει και η Μαρία Κομνηνού, «σε έναν χώρο που θα αναβαθμίσει την αγάπη για τον κινηματογράφο».                                                                        Ηρώ Πογκόη, φωτογραφία: Αγγελος Τζωρτζίνης …Δημοσιεύθηκε στο BHMagazino, τεύχος 469, σελ. 68-72, 11/10/2009.

Οι γνωστοί ηθοποιοί Στιβ Μάρτιν και Αλεκ Μπάλντγουιν επελέγησαν για να είναι οι οικοδεσπότες της 82ης τελετής απονομής των βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τεχνών, ανακοίνωσαν οι διοργανωτές των Οσκαρ.

Ο Μάρτιν στο παρελθόν έχει παρουσιάσει δύο φορές την τελετή απονομής των βραβείων Οσκαρ αλλά είναι η πρώτη φορά για τον Αλεκ Μπάλντγουιν, που το 2003 ήταν υποψήφιος για το Οσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου στην ταινία «The Cooler».

Η τελετή των Οσκαρ θα πραγματοποιηθεί στις 7 Μαρτίου 2010 στο Λος Άντζελες, όπου τα 6.000 μέλη της Ακαδημίας Κινηματογράφου θα επιλέξουν ταινίες και συντελεστές για τα περιώνυμα βραβεία.

Η θρυλική ιστορία αγάπης του Γκράχαμ Γκρην έχει μεταφερθεί δύο φορές στον κινηματογράφο: το 1955 με πρωταγωνιστές την Ντέμπορα Κερ και τον Βαν Τζόνσον, καθώς και το 1999, σε σκηνοθεσία του Νιλ Τζόρνταν, με πρωταγωνιστές τον Ρέιφ Φάινς και την Τζούλιαν Μουρ. Τώρα κυκλοφορεί σε προσεγμένη σκληρόδετη έκδοση από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Η παράνομη ερωτική σχέση του Μόρις Μπέντριξ με τη Σάρα, που ανθίζει στα ταραγμένα χρόνια των βομβαρδισμών του Λονδίνου από τη γερμανική αεροπορία, στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, λήγει όταν εκείνη τον εγκαταλείπει ξαφνικά και χωρίς καμία εξήγηση. Δύο χρόνια αργότερα, έπειτα από μια τυχαία συνάντηση που αναζωπυρώνει τον έρωτά του και τη ζήλια του, ο Μπέντριξ προσλαμβάνει έναν ιδιωτικό αστυνομικό και του αναθέτει να παρακολουθεί τη Σάρα με αποτέλεσμα ο έρωτάς του γιʼ αυτή να του γίνει πολύ σύντομα εμμονή. Η θρυλική ιστορία αγάπης του Γκράχαμ Γκρην έχει μεταφερθεί δύο φορές στον κινηματογράφο: το 1955 με πρωταγωνιστές την Ντέμπορα Κερ και τον Βαν Τζόνσον, καθώς και το 1999, σε σκηνοθεσία του Νιλ Τζόρνταν, με πρωταγωνιστές τον Ρέιφ Φάινς και την Τζούλιαν Μουρ.

1. Have you ever asked yourselves
2. Alexandra
3. The miracle of the bread
4. Thinking aloud
5. Orestes’ offering
6. An insult to the Gods
7. What do the skies see?
8. Aristarchus the visionary
9. The library falls
10. Two hundred thousand books
11. The rule of the Parabalani
12. A boat experiment
13. If I could just unravel this
14. As Christian as you are
15. Ungodliness and witchcraft
16. The truth is elliptical
17. Hypatia’s last walk
18. The skies do not fall….ΜΟΥΣΙΚΗ    Dario Marianelli..

Η Μαρία Μοντέζ δεν έμεινε στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου όπως άλλες ντίβες της εποχής της -ίσως οι νεότερες γεννιές αγνοούν την ύπαρξή της-, ωστόσο, γοήτευσε το παγκόσμιο κοινό με την εντυπωσιακή ομορφιά της, με μια σειρά ταινιών που πρωταγωνίστησε. Ήταν εξωτικές περιπέτειες, ένα είδος που άνθησε στη δεκαετία του ‘40, όταν οι κουρασμένοι απ’ τον πόλεμο θεατές ήθελαν να “αποδράσουν” είτε με τα μιούζικαλ που, επίσης, θριάμβευαν τότε, είτε με τις γεμάτες αφέλεια εξωτικές, κυρίως ανατολίτικες, περιπέτειες, με βασική σταρ τη Μαρία Μοντέζ που επάξια είχε αποκτήσει τον τίτλο “Βασίλισσα του Τεχνικολόρ”.

BILLION DOLLAR BRAIN
1. Billion Dollar Brain (Main Title)
2. Anya
3. The Church
4. Skidoo
5. Ambush
6. Kaarna
7. Russian Cavalry
8. Love Scene
9. Hoe Down
10. Panic in the Brain
11. Car Chase
12. Midwinter’s Army
13. Anya
14. Billion Dollar Brain (reprise)   Composed by: Richard Rodney Bennett.

“THE FINAL OPTION” Composed by: ROY BUDD
15. Who Dares Wins
16. Welsh Mountains
17. Jenny’s Theme
18. SAS or Nothing
19. American Medley
20. Blues for the Best
21. A Smile You Can Resist
22. Right On Time
23. Hi-Jack, Part One
24. Jenny’s Theme 1
25. Straight Ahead Blues
26. Hi-Jack, Part II
27. Catch or Be Caught
28. Nature of the Beast
29. Reds Under the Bed