Directed by: Michael Hoffman
Cast: Helen Mirren,James McAvoy ,Christopher Plummer, Paul Giamatti, Anne-Marie Duff

Ενθουσιώδης είναι η υποδοχή της ταινίας «Στρέλλα» από τον γαλλικό Τύπο. Προβάλλεται ήδη στη Γαλλία και κυκλοφορεί σε συνολικά δεκαέξι κόπιες -πέντε στο Παρίσι και έντεκα στις υπόλοιπες πόλεις.

Πρόκειται για μια ερωτική ιστορία ανάμεσα σε μια τρανσέξουαλ πόρνη και έναν άντρα, που βγαίνοντας έπειτα από δεκαπέντε χρόνια από τη φυλακή προσπαθεί να προσδιορίσει την ταυτότητά του. Η «Στρέλλα» θα βγει στις ελληνικές αίθουσες στις 17 Δεκεμβρίου από το Filmcenter.

- Η «Λιμπερασιόν», που ανέλαβε και χορηγός επικοινωνίας (!), εκτιμά με βεβαιότητα: «Είναι μια ταινία από αυτές που σύντομα δεν θα γίνονται πια στον κινηματογράφο».

- Η «Λε Μοντ» αναρωτιέται: «Τι νέα από τον ελληνικό κινηματογράφο, που για καιρό έμοιαζε να έχει χαθεί στον απέραντο ορίζοντα των ταινιών του Θόδωρου Αγγελόπουλου;» Η απάντησή της… δείχνει τη «Στρέλλα», «μια ταινία με τέτοια διάθεση ελευθερίας, σεβασμό για τους χαρακτήρες της, απρόσμενες εκρήξεις σκηνοθεσίας και αισθητικής (ανάμεσα στην πικάντικη ζωντάνια ενός Πέδρο Αλμοδόβαρ και τον οπερατικό λυρισμό ενός Βέρνερ Σρέτερ) κάνουν την παράκαμψη ν’ αξίζει τον κόπο».

-Η «Φιγκαρό» βρίσκει αναλογίες με την αρχαία τραγωδία: «Η υπέροχη ταινία του Κούτρα, που ξαναδιαβάζει τους κώδικες της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, θα ενοχλήσει. Ευτυχώς!»

Το περιοδικό «L’ Express» έγραψε: «Ο Κούτρας είναι κάποιος που του αξίζει να τον παρακολουθούμε στενά, γιατί είναι από τους λίγους Ελληνες σκηνοθέτες που πραγματικά κινηματογραφούν τα ταμπού της χώρας του».

Τις καλλιτεχνικές μεταμορφώσεις της ταινίας επισημαίνει και το περιοδικό «Les Inrockuptibles»: «Μια ταινία που ξεκινά ως Μελβίλ, συνεχίζει ως Φασμπίντερ και τελειώνει σαν Ντίσνεϊ δεν είναι κάτι που βλέπουμε συχνά στις οθόνες μας».

Χάνουμε σιγά σιγά τον λογαριασμό με τα βραβεία του «Κυνόδοντα» στα ξένα φεστιβάλ.Η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, που έχει φτάσει τα 23.600 εισιτήρια, μόλις πήρε ένα ακόμα: πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ του Εστορίλ στην Πορτογαλία. Μέλη της κριτικής επιτροπής ήταν σπουδαίοι καλλιτέχνες (Ντέιβιντ Μπερν, Σίντι Σέρμαν, Αλεξάντρ Ντεσπλά, Μάνφρεντ Αϊχερ κ.ά.). Να θυμίσουμε ότι η ξεχωριστή διεθνής πορεία της ξεκίνησε από τις Κάνες (Α’ βραβείο στο «Ενα κάποιο βλέμμα»), συνέχισε στο Σαράγεβο (ειδικό βραβείο επιτροπής και γυναικείας ερμηνείας), στο φεστιβάλ Nouveau Cinema του Μόντρεαλ (βραβείο Louvre d’ Or), στο διεθνές φεστιβάλ Sitges της Καταλωνίας (καλύτερης ταινίας της Επιτροπής Νέων και βραβείο Citizen Kane για τον καλύτερο νέο σκηνοθέτη). Κι έχει ακόμα δρόμο μπροστά της. Β.ΓΕΩΡΓ.e-net.gr

…..”Ιδιαίτερα βλέπω ότι οι γυναίκες έχουν χάσει τα λόγια τους σαν να μην υπήρξε ποτέ ο φεμινισμός σε αυτήν τη χώρα. Εχεις μια νέα γενιά γυναικών που κάνουν πίρσινγκ, τατουάζ, λουστράρουν την εικόνα τους και ακούγονται χαζεμένες, ανίκανες να αρθρώσουν μία πρόταση”»…..

THE HOUSE THAT SCREAMED / WHO CAN KILL A CHILD? (1000 EDITION

A TOWN CALLED HELL / SAVAGE PAMPAS (2 CD / 1000 EDITION

Composed by: Waldo de los Ríos…

 Ενα ξεχωριστό ντοκιμαντέρ με την ιστορία των εθνικών μας ομάδων, αλλά και μεγάλων συλλόγων σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Πρόκειται για μια ντοκιμαντερίστικη σειρά -μέχρι στιγμής δεν έχει αποφασιστεί ο τίτλος-, τη σκηνοθεσία της οποίας υπογράφει ο Ηλίας Γιαννακάκης, που έχει κάνει και την ιστορική έρευνα. Πρόκειται για μια παραγωγή που είναι ουσιαστικά ιστορική αναδρομή στα όσα έχουν κάνει οι εθνικές μας ομάδες ποδοσφαίρου, αλλά και στην ιστορία και την πορεία του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ και του Αρη σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο και του Ηρακλή μόνο στο ποδόσφαιρο. Σε κάθε επεισόδιο, αθλητές, προπονητές, παράγοντες, δημοσιογράφοι, ιστορικοί αναλυτές και φίλαθλοι καταθέτουν τις δικές τους μαρτυρίες για όλα όσα έζησαν από κοντά. Στη σειρά ντοκιμαντέρ φιλοξενούνται με συνεντεύξεις ή δηλώσεις ζωντανοί θρύλοι, όπως ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος και ο Φαίδων Ματθαίου, αλλά και σύγχρονα αστέρια όπως οι Καραγκούνης, Τζόρτζεβιτς, Διαμαντίδης, Παπαλουκάς κ.ά.

Η σειρά διαθέτει μοναδικό αρχειακό υλικό και αξιοποιεί τα πολύτιμα κινηματογραφικά επίκαιρα από το 1951 μέχρι το 1981 και στιγμιότυπα από την αρχή της τηλεοπτικής εικόνας το 1969 μέχρι τώρα. Επίσης, στο ντοκιμαντέρ περιλαμβάνονται φιλμ από ιδιωτικές συλλογές, σπάνιο φωτογραφικό υλικό που διέθεσαν σε ορισμένες περιπτώσεις οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές, ηχητικά ντοκουμέντα που θα μεταδοθούν για πρώτη φορά, παλαιά δημοσιεύματα εφημερίδων, περιοδικών και αθλητικών εντύπων, και βέβαια εικόνες από σημερινούς αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ.

Στη νεά σειρά του «Σκάι» θα εμφανιστούν σχεδόν όλοι οι πρωταγωνιστές του ελληνικού ποδοσφαίρου και μπάσκετ όπως οι: Δομάζος, Δαρίβας, Παπαϊωάννου, Νεστορίδης, Κούδας, Καμάρας, Γιούτσος, Αϊδινίου, Ελευθεράκης, Χατζηπαναγής, Μαύρος, Κούης, Αντωνιάδης, Κελεσίδης, Μανωλάς, Μητρόπουλος, Ρότσα, Σαργκάνης, Τσιάρτας, Τρόντζος, Αμερικάνος, Κολοκυθάς, Γκούμας, Γιατζόγλου, Κοκκολάκης, Κόντος, Κορωναίος, Γκάλης, Γιαννάκης, Φασούλας, Χριστοδούλου κ.ά. Μιλούν επίσης προπονητές όπως οι Γκμοχ, Μπάγεβιτς, Γεωργιάδης, Μουρούζης, Ιωαννίδης, δημοσιογράφοι -ανάμεσά τους ο δικός μας Φίλιππος Συρίγος και οι Φουντουκίδης, Μπαζίνας, Σωτηρακόπουλος κ.ά.

Τα κείμενα και η αφήγηση είναι του Κωνσταντίνου Καμάρα, η διεύθυνση φωτογραφίας του Κλάουντιο Μπολιβάρ, η ηχοληψία του Δημήτρη Κανελλόπουλου, το μοντάζ των Κύρου Παπαβασιλείου, Δώρας Μασκλαβάνου, Μυρτώς Λεκατσά, Δημήτρη Τόλιου, Γωγώς Μπεμπέλου, η έρευνα αρχείου του Ακη Παπαδόπουλου και η παραγωγή της Ν’ORASIS-Γιάννης Εξηντάρης.

…ΠΑΡΑΦΩΝΙΑ η απουσια των τριων ιστορικων συλλογων της Αττικης …ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ, ΕΘΝΙΚΟΥ και ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΑΘ…Σιγουρα σημαντικο κομματι του Ελληνικου ποδοσφαιρου…

…..«Δεν έχω χάσει το εφηβικό δέος για το σεξ. Είναι αυτό το ανέκδοτο που με εκφράζει και τα λέει όλα: “Θέλω να βρω αυτόν τον τύπο που επινόησε το σεξ και να τον ρωτήσω τι καινούργιο ετοιμάζει”. Εκεί μέσα είμαι κι εγώ»….

• Βραβείο Καλύτερης ταινίας-Χρυσός Αλέξανδρος (40.000 ευρώ) απονέμεται στην ταινία: ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ ΖΩΗΣ / AJAMI των Scandar Copti (Σκαντάρ Κόπτι) και Yaron Shani (Γιαρόν Σάνι), Ισραήλ -Γερμανία
• • Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής – Αργυρός Αλέξανδρος
  (25.000 ευρώ) απονέμεται στην ταινία: ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΤΙΜΗΣ/ MEDALIA DE ONOARE/ MEDAL OF HONOR  του Calin Peter Netzer (Κάλιν Πέτερ Νέτσερ), Ρουμανία
• Βραβείο Σκηνοθεσίας στον: RIGOBERTO PEREZCANO (ΡΙΓΟΜΠΕΡΤΟ ΠΕΡΕΣΚΑΝΟ) για την ταινία:ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: ΒΟΡΡΑΣ / NORTEADO / NORTHLESS, Μεξικό-Ισπανία
• =Βραβείο Σεναρίου εξ ημισείας στους: SCANDAR COPTI (ΣΚΑΝΤΑΡ ΚΟΠΤΙ) & YARON SHANI (ΓΙΑΡΟΝ ΣΑΝΙ) για την ταινία: ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ ΖΩΗΣ / AJAMI των Scandar Copti (Σκαντάρ Κόπτι) και Yaron Shani (Γιαρόν Σάνι), Ισραήλ -Γερμανία και στον: TUDOR VOICAN για την ταινία:

ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΤΙΜΗΣ/ MEDALIA DE ONOARE/ MEDAL OF HONOR του Calin Peter Netzer (Κάλιν Πέτερ Νέτσερ), Ρουμανία

• Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στον: VICTOR REBENGIUC  για την ερμηνεία του στην ταινία: ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΤΙΜΗΣ/ MEDALIA DE ONOARE/ MEDAL OF HONOR του Calin Peter Netzer (Κάλιν Πέτερ Νέτσερ), Ρουμανία
• Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας: RUTH NIRERE για την ερμηνεία της στην ταινία: Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΕΦΥΓΕ ΤΑΞΙΔΙ / LE JOUR OU DIEU EST PARTI EN VOYAGE / THE DAY GOD WALKED AWAY του Philippe van Leeuw (Φιλίπ βαμ Λέου), Βέλγιο – Γαλλία 

• Βραβείο Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος στην ταινία:

ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ / SARAMEUL CHATSEUMNIDA / MISSING PERSON του Lee Seo (Λι Σέο), Νότια Κορέα  

• Ειδική Μνεία στην ηθοποιό: KATHARINA SCHÜTTLER  για την ταινία  ΘΑ ΄ΡΘΕΙ Η ΜΕΡΑ / ES KOMMT DER TAG / THE DAY WILL COME της Σουζάνε Σνάιντερ, Γερμανία – Γαλλία

Ειδική Μνεία για το σενάριο και το θέμα της ταινίας: ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ ΑΠ΄ ΤΟ ΜΠΑΚΑΛ / CHILDREN METAL DIVERS / BAKAL BOYS του Ralston Jover (Ράλστον Τζόβερ), Φιλιππίνες  

ΒΡΑΒΕΙΑ FIPRESCI

Η Κριτική Επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Κριτικών Kινηματογράφου (FIPRESCI) αποτελούμενη από τους: Ronald Bergman/ Ρόναλντ Μπέργκαν (Μ. Βρετανία) Πρόεδρος, Bo Green Jensen/Μπο Γκριν Γιένσεν (Δανός), Leo Soesanto / Λεό Σοεσάντο (Γαλλία), Δημοσθένης Ξιφιλίνος (Ελλάδα)

Απονέμει τα εξής βραβεία:

Για το Eπίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα στην ταινία:

• ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΤΙΜΗΣ / MEDALIA DE ONOARE / MEDAL OF HONOR του Calin Peter Netzer (Κάλιν Πέτερ Νέτσερ), Ρουμανία

Για Ελληνική Ταινία στην ταινία: Ο ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ του Περικλή Χούρσογλου, Ελλάδα

ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ» Το βραβείο «Ανθρώπινες αξίες» της Βουλής των Ελλήνων, που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 15.000 ευρώ, απονέμεται στην ταινία: ΛΙΒΑΝΟΣ / LEBANON του Samuel Maoz (Σαμιουέλ Μαόζ), Ισραήλ- Γαλλία – Γερμανία Πρόκειται για μια ταινία που καταφέρνει, περιορίζοντας στο ελάχιστο τα εργαλεία της κινηματογραφικής αφήγησης – τον χώρο, τον χρόνο, τα πρόσωπα – να αποτυπώσει σε όλη της την έκταση τη φρίκη του πολέμου. Ταυτόχρονα, φαίνεται να επιμένει ότι η ανθρώπινη αγριότητα, σε ακραίες συνθήκες, δεν είναι παρά μόνον μια συγκυριακή και αναστρέψιμη παρεκτροπή από τη βασική συνθήκη της ύπαρξης, που είναι η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη».

BΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ FISCHER

Το βραβείο Κοινού FISCHER του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 4.000 ευρώ, απονέμεται στην ταινία: ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ ΖΩΗΣ / AJAMI  των Scandar Copti (Σκαντάρ Κόπτι) και Yaron Shani (Γιαρόν Σάνι), Ισραήλ -Γερμανία

Το βραβείο Κοινού FISCHER του Ελληνικού Προγράμματος του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 4.000 ευρώ, απονέμεται στην ταινία: ΜΠΙΛΟΜΠΑ της Σοφία Παπαχρήστου, Ελλάδα

Το βραβείο Κοινού FISCHER του τμήματος Ματιές στα Βαλκάνια του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 3.000 ευρώ, απονέμεται στην ταινία ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΙΤΟΣ / HONEYMOONS του Goran Paskalzević (Γκόραν Πασκάλιεβιτς), Σερβία – Αλβανία

Το βραβείο Κοινού FISCHER του τμήματος DigitalWave του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 3.000 ευρώ, απονέμεται στην ταινία: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΕΛΒΙΣ του Βασίλη Ραϊση, Ελλάδα

ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΤΕΚΤ Ειδικό βραβείο τεχνικής αρτιότητας ΕΤΕΚΤ – ΟΤ (Ένωση Τεχνικών Ελληνικού Κινηματογράφου Τηλεόρασης – ΟΤ) για ελληνική παραγωγή απονέμεται στην ταινία ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΤΙΜΗΣ/ MEDALIA DE ONOARE/ MEDAL OF HONOR Του Κάλιν Πέτερ Νέτσερ (Calin Peter Netzer), Ρουμανία
ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΕΚΚ Η  Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου απονέμει φέτος συμβολικά το βραβείο της στον εξώστη β΄. Ακολουθεί το σκεπτικό:καθώς δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες για την απονομή βραβείου στην καλύτερη ελληνική ταινία του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης» απένειμαν συμβολικά το βραβείο στον «Εξώστη β’» – όαση ελευθερίας και αναζήτησης αξιών σε καιρούς δύσκολους, πριν εκφυλιστεί και παρεκτραπεί»
ΒΡΑΒΕΙΟ «ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ»

O Δήμος Θεσσαλονίκης αναγνωρίζοντας το ρόλο που ο ελληνικός κινηματογράφος και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχουν διαδραματίσει στην ανάδειξη της πόλης της Θεσσαλονίκης σε κινηματογραφική πρωτεύουσα θεσμοθετεί από φέτος το βραβείο «Το Σινεμά και η Πόλη». Το βραβείο απονέμεται στην ταινία από το διεθνές πρόγραμμα η οποία αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο το αστικό τοπίο. Το βραβείο που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 15.000 ευρώ απονέμεται στην ταινία: ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΙ Η ΒΡΟΧΗ/ LA SANGRE Y LA LLUVIA / BLOOD AND RAIN  του Jorge Navas (Χόρχε Νάβας), Κολομβία -Αργεντινή

ΒΡΑΒΕΙΑ DIGITALWAVE09

ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (15.000 ευρώ) σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, απονέμεται στην ταινία:

• ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΕΛΒΙΣ του Βασίλη Ραΐση, Ελλάδα ΚΑΙ ΤΟ 2^ο ΒΡΑΒΕΙΟ DIGITALWAVE 09 (10.000 ευρώ), απονέμεται στην ταινία: ΤΟ ΚΟΥΤΙ των Φώτη και Αποστόλη Πάσσου, Ελλάδα

ΒΡΑΒΕΙΟ CROSSROADS – ΦΟΡΟΥΜ ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΩΝ Το βραβείο που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 10.000 ευρώ απονέμεται: PASQUA σεναριογράφος / σκηνοθέτης Ivan Marinovic, παραγωγός Branislav Srdic, A Atalanta, Σλοβενία – Τσεχία – Μαυροβούνιο

και ειδική μνεία: ODYSSEY OF A VAGABOND PRINCESS σεναριογράφος / σκηνοθέτης Altinai Petrovic Njegosh, παραγωγός Janja Kralj, Shilo Films, Γαλλία

ΒΡΑΒΕΙΟ BALKAN FUND – ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΕΝΑΡΙΟΥ (10.000 ΕΥΡΩ για κάθε ταινία) 3 ΒΡΑΒΕΙΑ: MOTHER OF ASPHALT σεναριογράφος / σκηνοθέτης Dalibor Matanic, παραγωγός Ankica Juric Tilic, εταιρία: Kinorama, Κροατία, Βραβείο CNC  ROMANIAN SPRING σεναριογράφος / σκηνοθέτης Anca Miruna Lazarescu, παραγωγός Verona Meier, εταιρεία: Razor Films, Ρουμανία – Γερμανία  ORANGE GARDENS σεναριογράφος / σκηνοθέτης Özkan Küçük, παραγωγός Suncem Koçer, εταιρεία: Mesopotamia Cinema Collective & Yapim 13, Τουρκία

Ο Πανιώνιος επικράτησε με 3-1 του Πανθρακικού στη Νέα Σμύρνη πετυχαίνοντας την πεμπτη  νίκη του στα τελευταία εξι ,παιχνίδια. Για τον αγώνα που έγινε στα πλαίσια της 11ης αγωνιστικής του Πρωταθλήματος  Super League, χάρη στα γκολ των Εστογιάνοφ στο 2′,  Όμο 84’  και Ριέρα στο 90′+.  Για τους φιλοξενούμενους είχε ισοφαρίσει  ο Ρομπέρ στο 60ο λεπτό.Τα εύκολα δύσκολα έκανε ο Πανιώνιος στη Ν. Σμύρνη απέναντι στον ουραγό Πανθρακικό, τον οποίο νίκησε τελικά. Η συντριπτική αυτή υπεροχή του Πανιωνίου, ωστόσο, μάλλον λειτούργησε εφησυχαστικά για τους γηπεδούχους.Στο 32′ ο Πανιώνιος έκανε δυο τα τέρματα του. …O βοηθός της αναμέτρησης ωστόσο σφύριξε ανυπαρκτο επιθετικό φάουλ του Γουνδουλάκη πάνω στον Τζόκιτς, την ώρα που ο Ριέρα έστειλε την μπάλα στα δίχτυα. Στο 62′  μετά απο γύρισμα του Εστογιανόφ και προβολή του Μπάλαμπαν …γκολ, αλλά ακυρώθηκε -κακώς όπως αποδείχθηκε από το ριπλέι- ως οφσάιντ…

Πανιώνιος (Εμίλιο Φερέρα): Μπέλιτς, Μανιάτης, Λάτκα, Όμο, Ριέρα, Μπάλαμπαν, Εστογιάνοφ (Σκούφαλης 88′), Κουμορτζί, Γουνδουλάκης (Καστελιόνε 68′), Κοντοές, Νικολάου

…..Η σύγχρονη ζωή με κάνει να πλήττω. Η σάτιρα με εκνευρίζει. Το ίδιο και η ειρωνεία, ο μηδενισμός, η δυνατή και αποσπασματική μουσική. Ακόμα και η αγιοποίηση του ροκ εν ρολ καταντά παιδαριώδης. Δεν μπορώ να δεχθώ την ισχύ του ροκ όταν υπάρχουν η κλασική μουσική και η τζαz…..

Από τον Γιάννη Πετρίδη

Η παρουσία καλλιτεχνών που είναι ηλικιακά γύρω στα 70 και κινούνται στον χώρο της μουσικής στα καθημερινά μας δρώμενα, πραγματικά είναι παραπάνω από εντυπωσιακή.

Πιστεύω ότι η όλη κατάσταση θυμίζει τις εποχές που κυριαρχούσε αυτό που σήμερα αποκαλούμε κλασική μουσική κι έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν έχουν αλλάξει ουσιαστικά και πολλά πράγματα στη μουσική που ακούμε εδώ και σχεδόν 70 χρόνια.

Περνάμε λοιπόν τη φάση όπου αρκετά από τα ακούσματα που παρουσιάστηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του ‘30 εντάσσονται σταδιακά στον χώρο της κλασικής μουσικής, χωρίς απαραίτητα να ταιριάζουν ηχητικά απολύτως με αυτό που πιστεύουν αρκετοί, τουλάχιστον στην Ελλάδα, ότι προσδιορίζει τον χώρο.

Ο Paul Simon έχει πίσω του 52 χρόνια και όμως παραμένει δημιουργικός, όπως σε ανάλογη ηλικία έγραφαν μουσική αρκετοί μεγάλοι συνθέτες στους προηγούμενους αιώνες.

Ξεκίνησε το 1957, σε ηλικία μόλις 16 ετών, ως μέλος του ντουέτου Tom & Jerry, αλλά ουσιαστικά στα μέσα της δεκαετίας του ‘60, με τη συνεργασία του με τον Art Garfunkel στο ντουέτο Simon and Garfunkel, μας έκαναν γνωστό τον αρμονικό ήχο που μας χάρισε η συνεργασία τους μέχρι το τέλος της το 1970, που διαλύθηκαν, παρότι περιστασιακά συνεργάστηκαν, κυρίως σε συναυλίες, τα επόμενα χρόνια.

Με τον Garfunkel τραγούδησαν για πρώτη φορά μαζί σε ηλικία 13 ετών σε μία σχολική παράσταση του θεατρικού έργου Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Λίγους μήνες αργότερα θα φτιάξουν και το πρώτο τους a capella συγκρότημα με τις αδελφές Ida και Angel Pelligrini.

Ο ήχος που παρουσίασαν ως ντουέτο με τα ονόματά τους, ήταν βασισμένος στη φολκ μουσική που είχαν ηχογραφήσει παλαιότερα καλλιτέχνες όπως οι Pete Seeger, Weavers, Peter, Paul and Mary, ο Bob Dylan,αλλά και καλλιτέχνες από τον χώρο του ροκ, όπως οι Everly Brothers, στα φωνητικά των οποίων στηρίχτηκε και ο δικός τους ήχος. Οσο για την κιθάρα που διάλεξε σαν όργανο ο Simon, αυτό οφείλεται στην επιρροή που δέχτηκε από τον Elvis Presley που κυριαρχούσε στη δεκαετία του ‘50, όταν ο Paul μάζευε εμπειρίες από τους μουσικούς που άκουγε και παρακολουθούσε στην τηλεόραση, όπως οι περισσότεροι από τους νέους της εποχής.

Αλλες σημαντικές επιρροές του, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, ήταν το μαύρο ντουέτο Robert and Johnny, ο Chuck Berry, με το Maybellene να είναι το αγαπημένο του τραγούδι και στη μελωδία του να βασίζονται στη συνέχεια αρκετές από τις μετέπειτα, προσωπικές κυρίως, επιτυχίες του, ενώ το Earth Angel των Penguins ήταν το τραγούδι που του άνοιξε τον μαγευτικό κόσμο των συγκροτημάτων από τον χώρο της μουσικής Doo-Wop. Αργότερα θα αντλήσει ιδέες και από την μουσική του Antonio Carlos Jobim.

Στη δεκαετία του ‘60, οι δύο φίλοι, μαζί με τους Beatles και Bob Dylan, δημιούργησαν ένα νέο μουσικό κύμα με πιο ενεργό συμμετοχή των συνθετών στην καθημερινή ζωή της εποχής, που περιέγραφαν μέσα από τα τραγούδια τους προσωπικές εμπειρίες, και ήταν αυτοί που θα οδηγήσουν τα ακούσματα και τις προτιμήσεις του κόσμου, όχι μόνον εκείνης της συγκεκριμένης δεκαετίας, αλλά και μέχρι τη σημερινή εποχή.

Το παράξενο είναι ότι όταν οι Simon & Garfunkel ηχογράφησαν το άλμπουμ Wednesday Morning 3 Α.Μ., το 1964, τίποτα δεν προδίκαζε την επιτυχία που θα ακολουθούσε, και ο Paul Simon εγκατέλειψε την Αμερική και δοκίμασε να πετύχει στη Βρετανία, όπου εκείνη την περίοδο η μουσική επανάσταση των Βρετανών καλλιτεχνών ήταν στο αποκορύφωμά της και πόλος έλξης για όλους τους μουσικούς.

Το 1965 όμως η Αμερική ανοίγει τον δρόμο για τα κιθαριστικά συγκροτήματα του ροκ, όπως οι Byrds, που σημειώνουν επιτυχία με τραγούδια όπως το Turn! Turn! Turn!. Την ίδια εποχή οι Beatles κυκλοφορούν το We Can Work It Out με ανάλογο ήχο και έτσι ο δρόμος για το Sounds Of Silence των Simon and Garfunkel είναι ανοιχτός και ο Simon επιστρέφει εσπευμένα από τη Βρετανία για την προώθηση του δίσκου τους.

Στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, η φόρα που είχε το ντουέτο με το άλμπουμ Bridge Over Troubled Water, στο οποίο υπάρχει και η μεγάλη ομώνυμη επιτυχία, βοηθάει τον Simon να αρχίσει την πετυχημένη προσωπική του καριέρα με το άλμπουμ του Paul Simon, στο οποίο υπάρχουν χαρακτηριστικά τραγούδια της προσωπικής του καριέρας, όπως τα Mother And Child Reunion, Me And Julio Down By The Schoolyard και το Duncan.

Εναν χρόνο αργότερα, το 1973, θα κυκλοφορήσει ένα ακόμα σημαντικό άλμπουμ, με τίτλο There Goes Rhymin’ Simon, στο οποίο υπάρχουν εξίσου σημαντικά τραγούδια, όπως τα Love Me Like Α Rock,Take Me Το The Mardi Grass, American Tune και Tenderness.

Το 1975 κυκλοφορεί το Still Crazy After All These Years, στο οποίο, εκτός από το ομώνυμο τραγούδι, υπάρχει και το 50 Ways Το Leave Your Lover.

Η δεκαετία του ‘80 τον βρίσκει αρκετά ανανεωμένο και στο άλμπουμ Hearts And Bones του 1983, συνεργάζεται με ονόματα όπως ο Nile Rodgers των Chic από τον χώρο της χορευτικής μουσικής και ο μινιμαλιστής Philip Glass.

Η πραγματική τομή στη μουσική του θα γίνει όμως το 1986 με το άλμπουμ Graceland στο οποίο θα παρουσιάσει τη συνεργασία του με μία ομάδα σημαντικών μουσικών από την Νότια Αφρική, δημιουργώντας μία νέα κατάσταση στη διεθνή δισκογραφία, η οποία θα οδηγήσει σε αρκετές ανάλογες συνεργασίες από άλλους ροκ καλλιτέχνες της εποχής. Παράλληλα θα πετύχει το να είναι ένας από τους ελάχιστους συνθέτες-ερμηνευτές που θα καταφέρουν να ξεπεράσουν ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό τους και ύστερα από 30 χρόνια καλλιτεχνικής πορείας θα ανοίξουν νέους ορίζοντες στη μουσική καινοτομώντας με τη δημιουργία νέων ακουσμάτων και οδηγώντας στην εξάπλωση της λεγόμενης World μουσικής.

Το 1969 είχε κάνει την πρώτη του προσπάθεια σ’ αυτόν τον χώρο, με τους αγγλικούς στίχους που έγραψε στην περουβιανή μελωδία El Condor Pasa, δύο χρόνια αργότερα θα ηχογραφήσει στην Τζαμάϊκα το Mother And Child Reunion στον ρυθμό της ρέγκε, αρκετά χρόνια πριν αυτό το είδος της μουσικής γίνει δημοφιλές στις Ην. Πολιτείες.

Στον Simon αρέσει ιδιαίτερα να γράφει τραγούδια για πραγματικές ιστορίες, όπως το Still Crazy After All These Years που αρχίζει με τη φράση …συνάντησα μια παλιά μου αγάπη στο δρόμο χθες το βράδυ και με αυτό το πραγματικό περιστατικό να δημιουργήσει ένα τραγούδι. Οσο για τη μελωδία, θεωρεί σημαντικότερη στιγμή στην πορεία του τη δημιουργία του Bridge Over Troubled Water, που ήδη έχει πάρει θέση ως ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια του περασμένου αιώνα.

Από τους άλλους συνθέτες ξεχωρίζει τους Paul McCartney και Stevie Wonder, οι οποίοι, σύμφωνα με τον Simon, έγραψαν μελωδίες που συγκρίνονται με αυτές των μεγάλων συνθετών από το παρελθόν, όπως οι Cole Porter και Irving Berlin.

Η ζωή του Paul Simon είναι μία ατέλειωτη διαδρομή στη μουσική, που αρχίζει από το Doo-Wop του ‘50, περνάει από τη βρετανική έκρηξη της δεκαετίας του ‘60, το αποκορύφωμα της οποίας έζησε από κοντά στο Λονδίνο, δημιουργεί μαζί με Byrds και Dylan την έκρηξη της φολκ στην ίδια δεκαετία, φέρνει τους ήχους της Αφρικής κοντά στον δυτικό κόσμο με το Graceland του 1986, ενώ κάτι ανάλογο θα κάνει για τη βραζιλιάνικη μουσική το 1990 με το άλμπουμ Rhythm Of The Saints. Ισως σύντομα αυτός ο αιώνιος νεανίας επιστρέψει με κάτι καινούριο.

Από την ομάδα που έφερε την τριλογία  “‘Οι Πειρατές της Καραϊβικής’”  στη μεγάλη οθόνη, η Walt Disney Pictures και ο παραγωγός Tζέρι Μπρουκχάιμερ παρουσιάζουν την ταινία “‘Ο Πρίγκηπας της Περσίας:Η Άμμος του Χρόνου”, μια επική περιπέτεια δράσης που διαδραματίζεται στη μυστηριώδη ατμόσφαιρα της μακρινής Περσίας.

Στα βάθη της μαγευτικής αυτής χώρας, ένας πρίγκιπας (Tζέικ Γκίλενχαλ) χωρίς τη θέληση του, ενώνει τις δυνάμεις του με μια μυστηριώδη πριγκίπισσα (Τζέμα Άρτερτον) ενάντια στις δυνάμεις του σκότους.

Πρέπει μαζί να προστατέψουν ένα αρχαίο στιλέτο που έχει την ιδιότητα να απελευθερώνει την Άμμο του Χρόνου – ένα δώρο από τους θεούς που μπορεί να αναστρέψει τον χρόνο και να επιτρέψει σε όποιον το έχει στην κατοχή του να γίνει ο κυρίαρχος του κόσμου!

Με παραγωγό τον 41 φορές υποψήφιο και 6 φορές βραβευμένο με Όσκαρ, Τζέρι Μπούκχαϊμερ, και με τον Sir Μπεν Κινγκσλεϊ στο καστ, η ταινία υπόσχεται να μας ταξιδέψει κυριολεκτικά.

Directed by: Mike Newell, Alexander Witt
Cast: Jake Gyllenhaal, Gemma Arterton, Alfred Molina, Ben Kingsley, Steve Toussaint

Η νεαρή και ατίθαση κοσμική Φίσερ Γουίλοου που μόλις έχει επιστρέψει στο σπίτι από τις σπουδές της, στιγματισμένη από ένα οικογενειακό σκάνδαλο, προσλαμβάνει τον εργάτη Τζίμι Ντόμπλιν ως συνοδό της στις κοινωνικές εκδηλώσεις της σεζόν. Όταν η Φίσερ θα αρχίσει να ερωτεύεται τον Τζίμι, θα αψηφήσει τα κοινωνικά στερεότυπα και το βάρος της οικογενειακής της φήμης, προκειμένου να γνωρίσει την αληθινή αγάπη. Όμως, η απώλεια ενός διαμαντένιου σετ αμύθητης αξίας, θα πυροδοτήσει έναν πυρετό κατηγοριών και προδοσίας, που απειλούν να γκρεμίσουν τις ελπίδες του ζευγαριού για το μέλλον…

Η ιστορία της ταινίας «Μικρές εξεγέρσεις» στήνεται γύρω από τη συνάντηση δύο προσώπων, του Μάνου (Δημήτρης Πλεώνης) και της Αννας (Κάτια Γέρου). Ο Μάνος είναι ένας ζωγράφος που τα έχει παρατήσει. Θαυμάζει τον γλύπτη του 13ου αιώνα Εμμανουήλ Πανσέληνο. Η εμμονή του όμως αυτή δεν τον αφήνει να ξεδιπλώσει τη δική του ιδιότητα ως καλλιτέχνη. Η Άννα είναι μια γυναίκα 40 χρόνων που έχει κακοποιηθεί από τον πατέρα της και υποφέρει από τον βίαιο σύζυγό της, ο οποίος κάνει τράφικινγκ γυναικών. «Εχει φύγει όλη η ζωή από τα χέρια της, μην μπορώντας να εξηγήσει με λέξεις τα τραύματά της», εξηγεί ο Κυριάκος Κατζουράκης. Ο τίτλος «Μικρές εξεγέρσεις» αναφέρεται στις υπερβάσεις που θα κάνουν οι ήρωες όταν αποφασίσουν να προχωρήσουν στη ζωή τους. Η γνωριμία τους είναι καταλυτική. «Δεν πρόκειται για love story», λέει ο 65χρονος σκηνοθέτης-εικαστικός. Ολα αυτά συμβαίνουν σε μια μικρή επαρχία της Βόρειας Ελλάδας. Ο Κυριάκος Κατζουράκης ήθελε έτσι να κάνει ένα σχόλιο στη ζωή των μικρών πόλεων. «Είναι εγκαταλελειμμένες, χωρίς μέλλον και οι άνθρωποι δεν έχουν προοπτικές», λέει. Αφετηρία της ταινίας, πάντως, ήταν η προσωπικότητα του Εμμανουήλ Πανσέληνου, ο οποίος είχε ζωγραφίσει εκκλησίες κατά μήκος των βορείων συνόρων. «Με την ταινία μου τιμώ την επαναστατικότητά του. Εσπασε τον κώδικα αναπαραγωγής των εικόνων της εποχής και εφηύρε τον ρεαλισμό», λέει. Και μπορεί να είναι ο ίδιος ζωγράφος, αλλά ο ήρωάς του, Μάνος, δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτοπροσωπογραφία του. Ούτε τον απασχολεί η εικαστικότητα των ταινιών του. «Προέχει η φόρμα της αφήγησης. Εχεις πλούσια εικόνα, όταν υπάρχει αλήθεια στην ιστορία. Γι’ αυτό λατρεύω τον Μπέργκμαν. Οι ταινίες του είναι σαν πορτρέτα του Ρέμπραντ», λέει. Θεωρεί άλλωστε ότι η ζωγραφική είναι μια πρώιμη μορφή σκηνοθεσίας. «Αν είχε ανακαλυφθεί το σινεμά στην εποχή του Λεονάρντο ντα Βίντσι, θα ήταν με μία ψηφιακή κάμερα στο χέρι». *

6-8 Νοεμβρίου   

1.   “2012″

2.  “A CHRISTMAS CAROL”

3.  :THE MAN WHO STARE AT GOATS”

4.  “PRECIOUS”

5.  “THIS IS IT

Ωραίες μουσικές παίζει ο Χρήστος Χατζής κάθε πρωί 8 με 10 στον «Εν Λευκώ 87,7».  Πολύ ωραίες και απ’ όλες τις εποχές. …

Στο «Χορεύοντας στον πάγο» παρακολουθούμε τρεις γυναίκες, από τη Ρουμανία (Μαρία Πρωτόπαππα), τη Βουλγαρία (Ελένη Βεργέτη) και τη Ρωσία (Αρχόντισσα Μαυρακάκη), οι οποίες συναντιούνται στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Με οδηγό έναν Ελληνοσκοπιανό (Μιχάλης Ιατρόπουλος) που ξέρει τα περάσματα μέσα από τα βουνά, προσπαθούν να περάσουν στη χώρα μας. Οι δύο μέρες δρόμος γίνονται ολόκληρη… οδύσσεια για τις μετανάστριες, τις οποίες εκμεταλλεύεται ο οδηγός. Από ένα σημείο κι έπειτα, βρίσκονται μόνες τους στο ταξίδι. Αποπροσανατολίζονται από την ομίχλη και χάνουν τον δρόμο τους στα βουνά. «Είναι μια περιπέτεια γυναικών γιατί σε τέτοιες συνθήκες οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες από τους άντρες. Τις εκμεταλλεύονται για κάθε είδους εργασία και για πορνεία», λέει ο 54χρονος Σταύρος Ιωάννου. Τις ιστορίες των μεταναστών τις ξέρει από πρώτο χέρι ο έμπειρος ντοκουμενταρίστας. Με το ίδιο θέμα άλλωστε ασχολήθηκε και στην ταινία μυθοπλασίας «Κλειστοί δρόμοι» (2000) και στο ντοκιμαντέρ «Ικέτες» (2006). Είχε στο αρχείο πολλές αφηγήσεις γυναικών μεναστατριών, γι’ αυτό και η ταινία βασίζεται σε αληθινές ιστορίες. «Δεν θα μπορούσα να τα σκεφτώ μόνος μου γιατί οι καταστάσεις που βιώνουν αυτές οι γυναίκες ξεπερνούν τη φαντασία», εξηγεί. Θα περίμενε κανείς ότι ο Σταύρος Ιωάννου θα επέλεγε το είδος του ντοκιμαντέρ και όχι της μυθοπλασίας. Την εξήγηση δίνει ο ίδιος: «Ισως να ακούγονταν “άδειες” οι περιγραφές σε ένα ντοκιμαντέρ. Δεν θα δημιουργούσε τα ίδια συναισθήματα μια καλοντυμένη γυναίκα, καθισμένη στην καρέκλα». Οι πρωταγωνίστριές του πέρασαν καιρό για τα γυρίσματα σε βουνοκορφές και κακοτράχαλα περάσματα, δύσβατα μονοπάτια και καταρράκτες μέσα στις βροχές και τα χιόνια (Ζαγοροχώρια, Εύβοια, Πάρνηθα). Δεν τίθεται λόγος για χάπι εντ. Ούτως ή άλλως δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγρασία του σκηνοθέτη. «Δεν έχω κάνει ταινία με αισιόδοξο τέλος. Οι ήρωες συνήθως εξοντώνονται», ομολογεί. Με το «Χορεύοντας στον πάγο» έκλεισε ο κύκλος της μετανάστευσης για τον Σταύρο Ιωάννου. Τι τον κράτησε τόσα χρόνια ανοιχτό; «Οι μετανάστες άλλαξαν τη ζωή και τη σκέψη μας. Αυτοί οι άνθρωποι για τη δική μου γενιά δεν υπήρχαν, όχι μόνο δίπλα μας, ούτε στο όνειρό μας». Οσο για την επιλογή του να στείλει την ταινία του στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, παρά τη μεγάλη αποχή από τους «κινηματογραφιστές στην ομίχλη», η θέση του είναι ξεκάθαρη: «Δεν είναι ευχάριστο το κλίμα. Το φεστιβάλ όμως είναι μονόδρομος για μια ταινία σαν τη δική μου, που δεν έχει διανομή και είναι φεστιβαλική. Φυσικά δεν θα συμμετείχα στα Κρατικά Βραβεία. Είναι σαν να κλέβεις από κάποιους τη νίκη».

01. Main Title 3:39
02. Meet General Sternwood/Chasing Smut 2:49
03. Marlowe Tails Geiger/The Head Shot 4:27
04. Blood Stain/Owen Taylor/Follow That Van 3:04
05. First Mars, Then Brody/Brody’s Story 2:00
06. Brody Takes A Bullet/Where Is It?/ Tailing Marlowe 2:22
07. Shadow On The Wall 0:51
08. Late Night 0:45
09. The Man With The Gray Car/ Here’s To The Truth, Harry 1:47
10. Agnes’ Story/Hunts Garage/ Just Fix The Flats 2:27
11. Cuffs And Gun/The End Of Canino 3:12
12. The Good Guy Never Gets The Girl/ Marlowe To Sternwood 0:53
13. The Truth 1:28
14. Blanks/The Last Of Rusty Regan 2:24
15. End Title 2:33

Total Time = 35:20

«Πολλά χρόνια πίσω. Θεσσαλονίκη 1965. Πρώτη μου μικρού μήκους, “Ο κλέφτης”. Παίζουν: ο δάσκαλος όλων μας, Αλέξης Δαμιανός, ο Βαγγέλης Καζάν, ο Λάζος Τερζάς κι εγώ. Μοιραζόμαστε ένα δωμάτιο, φιλοξενούμενοι σε ένα σπίτι, ο Γιώργος Πανουσόπουλος, φωτογράφος της ταινίας, ο Γιώργος Κατακουζηνός, συνεργάτης πιστός. Και οι τρεις, αδέλφια απ’ τη Σχολή Σταυράκου.

Το πρώτο βράδυ στη Θεσσαλονίκη θα τα πιούμε. Γνωριμία πρώτη με τον Δημήτρη Νόλλα, τον Λάκη Παπαστάθη, τον Δημήτρη Αυγερινό, τον Κώστα Ζωή, τη Μίκα Ζαχαροπούλου, τον αλησμόνητο Λάμπρο Λιαρόπουλο. Ολοι συμφωνήσαμε ότι ήταν καλύτερος όλων μας με το «Γράμμα απ’ το Σαρλερουά». Μαζί ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κι ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, χωρίς ταινία τότε. Μεγάλη παρέα με μεγάλα όνειρα.

Η πρώτη πίκρα της καριέρας μου. Παρακολουθώ κρυφά την προβολή για τους κριτικούς. Πέντε-έξι άτομα μόνο. Αγνωστο είδος τότε η μικρού μήκους. Πέντε λεπτά πριν τελειώσει η προβολή του “Κλέφτη” μέσα στο σκοτάδι, καθυστερημένος, μπαίνει ο Γιώργος Πηλιχός των “ΝΕΩΝ”. Αρχίζει να γελάει με τις εικόνες μου. Σχόλια: “Τι μάπα είναι αυτή…”. Τον συγχώρεσα αργότερα, όταν έμαθα ότι η αδυναμία του ήταν η Κάλλας.

Στην επίσημη προβολή δέχομαι το ζεστό χειροκρότημα του κοινού. Το πρώτο στη ζωή μου. Βγαίνω στο φουαγέ να καπνίσω. Με πλησιάζουν δύο άντρες. Ο πρώτος πολύ ψηλός: “Καλησπέρα, Δήμος Σακελλαρίου, διευθυντής φωτογραφίας”. Ο δεύτερος, στο ύψος μου: “Σωκράτης Καψάσκης, σκηνοθέτης”. Θρυλικά πρόσωπα για εμάς τους νεότερους. Καψάσκης: “Εσύ έκανες τον “Κλέφτη”; Μπράβο”. Σακελλαρίου: “Καλώς όρισες στην οικογένειά μας των κινηματογραφιστών”. Ανάβω το ωραιότερο τσιγάρο της ζωής μου.

Στα χρόνια που ακολούθησαν έκανα κι άλλα τσιγάρα. Η προβολή στο φεστιβάλ ήταν πάντα ένα βαρόμετρο της επιτυχίας ή αποτυχίας των ταινιών. Εκεί είδα ταινίες συναδέλφων, ταινίες της νέας γενιάς, ταινίες από τόσες χώρες. Δεν μπορώ να φανταστώ τη Θεσσαλονίκη χωρίς το φεστιβάλ και τον κινηματογράφο δίχως το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης».