ΑΚΟΡΕΣΤΟ ΤΟ ΑΣΗΜΑΝΤΟ…
Μια ”βιαστική” ’Ανοιξη μου δείχνει το πρόσωπό της …… Δοκιμάζει τα ρόδα της σε μία άνιση περίοδο γεμάτη ανησυχίες ,εναλλαγές απόψεων ,πατημασιές σε λάσπη. Μυρίζει όμορφα,σιγοψυθιρίζει το τραγούδι της και διώχνει την απελπισία μου. Γυμνοί καιροί χωρίς αξία ,σαν το λαχταριστό μήλο της μάγισσας που έδωσε στη χιονάτη. Μνήμες σαν παλιό ραδιόφωνο ,να παίζει στα βραχαία τραγούδια των Θεών.Ξεχνώ να ρωτήσω για τα ναυαγισμένα παιδικά καραβάκια.Μην απαντάς . Απλώς σαρκάζουν . Οι ανεπίδοτες ερωτήσεις σε όσους “νοιάζονται”. ….
Σ.Κ.
